หลังจากที่เฉิงซิ่นเล่อจากไปแล้วเซียวหย่งเต๋อก็เข้าเรือนไปพักผ่อนแม้จะเคยเอ่ยว่ายามน้ำมาค่อยต้านรับแต่พอคิดได้ว่าดูเหมือนเื่ราวจะไม่ง่ายอย่างที่คิดจิตใจของเขาก็พลันยากจะสงบเช่นกัน
‘นางชอบท่านคงจะไม่ก่อเื่ที่ทำให้เกิดผลเสียต่อท่านหรอก’ ซ่งจื่อเหยาส่งเสียงปลอบโยนเขาเมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่สบายใจของเขาทำให้เซียวหย่งเต๋อพลันทอดถอนใจออกมา
‘คนที่ข้ากังวลว่าจะก่อเื่ไม่ใช่นางหรอกแต่เป็ผู้อื่นมากกว่า’ เซียวหย่งเต๋อเอ่ยพลางคิดถึงคนที่อยู่ในวังทั้งมารดาและหลานชายล้วนเป็คนที่เขาให้ความสำคัญแต่สิ่งที่คนเ่าั้มอบให้แก่เขาล้วนเป็ความหวาดระแวงตอนที่สกุลหม่ารุ่งเรืองเขาสละชีวิตตนเองเข้าปกป้องคนทั้งสองอย่างเต็มที่แต่ยามนี้เมื่อสกุลหม่าสิ้นไร้อำนาจแล้วทั้งมารดาและหลานชายก็หันมาหวาดระแวงเขาแทนหากคนทั้งสองรู้ว่ายามนี้เขานอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่เช่นนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดความเป็ห่วงหรือว่าจะเกิดความโล่งใจกันแน่
‘สิ้นสกุลหม่าแล้วยามนี้ในราชสำนักแคว้นต้าเป่ยก็คงจะไม่มีผู้ใดมีความคิดที่ไม่สมควรแล้วกระมัง’เมื่อซ่งจื่อเหยาเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็พลันส่ายหน้า
‘ฝ่าายังทรงพระเยาว์ส่วนองค์ฮองไทเฮาก็ทรงชราภาพมากแล้วหากไม่มีข้าคอยค้ำยันก็ย่อมจะต้องมีผู้ที่คิดไม่ซื่อเป็แน่’เมื่อเซียวหย่งเต๋อตอบเช่นนี้ซ่งจื่อเหยาก็พลันทอดถอนใจออกมาความคิดที่เขามีต่อองค์ฮองไทเฮาและฮ่องเต้แคว้นต้าเป่ยนางสามารถรับรู้ได้เพียงแต่เื่การเมืองของแคว้นต้าเป่ยนางที่เป็คนนอกอาจจะยังพอวิพากษ์วิจารณ์ได้อยู่บ้างแต่หากเป็เื่ความสัมพันธ์ของบรรดาเชื้อพระวงศ์แคว้นต้าเป่ยแล้วนางที่เป็คนนอกไม่สมควรเป็อย่างยิ่งที่จะไปวิพากษ์วิจารณ์ถึงเื่ภายในของพวกเขา
“เอ่อท่านอยากจะชำระล้างร่างกายหรือไม่เ้าคะ บ่าวจะได้ให้คนยกน้ำร้อนเข้ามาให้ท่าน”เสียงของเสี่ยวหยินทำให้เซียวหย่งเต๋อหันไปมองนางในทันที
“.. เอ่อ เช่นนั้นก็ให้บ่าวปรนนิบัติท่านผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้านะเ้าคะ”เสี่ยวหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขลาดกลัวเซียวหย่งเต๋อจึงได้ก้มลงมองร่างกายที่เขาอาศัยอยู่แล้วก็ย่นจมูกในทันที
“ให้คนยกน้ำเข้ามาเถิดข้าสมควรจะอาบน้ำได้แล้วจริงๆ นั่นแหละ”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้เสี่ยวหยินก็ออกไปสั่งคนให้ยกน้ำเข้ามาในทันที
‘วิ่งวุ่นไปทั่วจนเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ’เขาอธิบายให้นางฟังอยู่ในใจซึ่งนางเองก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าใดนัก
‘ทำตามที่ท่านคิดว่าสะดวกเถิดท่านบอกกับข้าเองมิใช่หรือว่าข้าจะต้องพยายามทำใจให้ได้ตราบใดที่ท่านยังไม่อาจจะกลับเข้าร่างของตนเองได้ท่านก็ยากจะหลีกเลี่ยงการทำกิจธุระที่มีความเป็ส่วนตัว’เมื่อซ่งจื่อเหยาเอ่ยมาเช่นนี้เขาก็พลันสบายใจขึ้นแม้ว่าจะรับรู้ได้ถึงความอึดอัดใจของนางแต่เขาก็ไม่อาจจะทำสิ่งใดได้
กินนอนและขับถ่ายเซียวหย่งเต๋อยังพอจะปฏิบัติได้อย่างลื่นไหลด้วยพยายามคิดว่าร่างของซ่งจื่อเหยาคือร่างกายของตนเองแต่ยามที่เขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วแช่ร่างของนางลงในอ่างอาบน้ำอันร้อนเขาจึงจะพึ่งรู้สึกว่าร่างกายของซ่งจื่อเหยาไม่มีทางจะเหมือนร่างกายของตนเองได้
“น้ำร้อนเกินไปหรือเปล่าเ้าคะหากร้อนเกินไปสามารถเติมน้ำเย็นลงไปอีกได้นะเ้าคะ”เสี่ยวหยินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าใบหน้าอันงดงามของสตรีที่กำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำมีสีแดงก่ำผิดปกติ
“ไม่ต้องหรอกน้ำกำลังอุ่นพอดี” เขาเอ่ยพลางหลับตาลงส่วนซ่งจื่อเหยาในยามนี้น่าจะเขินอายจนไม่กล้าส่งเสียงเช่นเดียวกัน
“บ่าวช่วยอาบให้นะเ้าคะ”เสี่ยวหยินเอ่ยพลางขยี้ฝักจ้าวเจี่ยวมาขยี้ให้เกิดฟองแล้วช่วยอาบน้ำและสระผมให้อย่างเบามือเพราะมีาแที่หน้าอกและต้นแขนเซียวหย่งเต๋อจึงไม่ได้แช่น้ำลงไปทั้งตัวอีกทั้งยังพยายามระมัดระวังไม่ให้น้ำโดยาแดังนั้นจึงเป็เื่ยากที่เขาจะไม่มองเลย
“ท่านอ๋องทรงโปรดปรานการอาบน้ำเป็อย่างมากหากมีเวลาก็มักจะใช้เวลาว่างมาอาบน้ำและแช่น้ำแทบจะทุกวันท่านที่เป็สตรีของท่านอ๋องก็คงจะต้องลำบากหน่อย”เมื่อเสี่ยวหยินเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็พลันลืมตาขึ้นแล้วส่งเสียงถามเสี่ยวหยินด้วยความไม่เข้าใจ
“เป็สตรีของข้า..เป็สตรีของท่านอ๋องลำบากอย่างไรหรือ”เมื่อเขาถามเช่นนี้เสี่ยวหยินก็ยิ้มออกมาแล้วตอบคำถามของเขาอย่างไม่ได้คิดอันมาก
“ก็อย่างน้อยท่านก็คงจะต้องอาบน้ำแทบจะทุกวันทำกลิ่นกายให้หอมกรุ่นตลอดเวลาอีกทั้งยังต้องคอยมองสีหน้าของท่านอ๋องว่าเสื้อผ้าที่ท่านสวมใส่เหมาะสมหรือไม่”เมื่อเสี่ยวหยินเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็พลันทอดถอนใจออกมา
“รีบช่วยอาบน้ำให้ข้าให้แล้วเสร็จเถิดข้ายังไม่อยากจะล้มป่วยแล้วทำให้ตนเองต้องได้รับความลำบากมากกว่านี้”เมื่อเซียวหย่งเต๋อเอ่ยเช่นนี้เสี่ยวหยินก็รีบรับปากแล้วลงมือสระผมและช่วยเขาล้างเนื้อล้างตัวอย่างรวดเร็ว
“เสื้อผ้าเหล่านี้เ้าไปเอามาจากที่ใด”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยถามเมื่อได้สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่เสี่ยวหยินนำมาผลัดเปลี่ยนให้
“บ่าวไปค้นหาตามห้องเก็บสมบัติของท่านอ๋องเ้าค่ะท่านนายกองเจิ้งบอกกับบ่าวว่าในเมื่อท่านเป็สตรีของท่านอ๋องเช่นนั้นก็สมควรที่จะได้สวมใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ท่านอ๋องทรงเก็บเอาไว้”คำพูดของเสี่ยวหยินทำให้มุมปากของเซียวหย่งเต๋อพลันกระตุกในทันที แต่เมื่อคิดได้ว่าหากเขาเอ่ยอธิบายแก้ไขความเข้าใจผิดของเสี่ยวหยินก็อาจจะทำให้เขายากจะได้เข้าใกล้ร่างกายของตนเองได้ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในยามนี้จึงมีแค่เพียงพยายามทำสีหน้าให้ราบเรียบเข้าไว้คนของเขาจะได้ไม่ลงมือแยกนางและเขาออกจากกันซึ่งอาจจะทำให้เขายากที่จะหาวิธีกลับเข้าร่างของตนเองได้
เมื่ออาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้วเสี่ยวหยินก็ช่วยทำแผลให้เขาเซียวหย่งเต๋อสังเกตเห็นว่ายาที่นางใช้คือยาสมานแผลชั้นดีอีกทั้งยังมียาลบเลือนรอยแผลเป็ที่มีแค่เพียงไม่กี่ขวดของเขา
‘คนของท่านอ๋องช่างมีน้ำใจจริงๆยาลบเลือนรอยแผลเป็ที่นางนำมาทาให้น่าจะเป็ยาที่ล้ำค่าและหายากมากทีเดียว’ เสียงของซ่งจื่อเหยาทำให้เซียวหย่งเต๋อยิ้มออกมา
‘พวกเขาเข้าใจว่าเ้าเป็สตรีของข้าก็เลยทุ่มเทกำลังปรนนิบัติเ้าอย่างเต็มที่’ ในเมื่อเซียวหย่งเต๋อเอ่ยเช่นนี้นางก็ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมาอีกด้วยรู้ถึงความตั้งใจของเขาที่อยากจะหาวิธีเข้าร่างของตนเองอีกทั้งนางเองก็ยังทำอันใดไม่ได้สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือช่วยออกความคิดและคอยเป็กำลังใจให้เขาเพียงเท่านั้น
9K
