สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

         หมิงเป่าจูเบะปาก ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง รอให้ซ่งอี้แนะนำตนเอง

         “เจ้าเป็นใคร มีปัญหากับความคิดเห็นของข้ารึ” แม้ชายชราจะอายุมากแต่หูไวและมีสายตาเฉียบคมอากัปกิริยาเล็กน้อยของหมิงเป่าจูก็ไม่รอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้ 

         “โอ้ ข้าลืมแนะนำไปเสียสนิท โจวเหล่า ผู้นี้เอาของมาประเมินราคาแม่นางนามของท่าน...” ซ่งอี้ก้มลงมองพลางเอ่ยถาม

         “หมิงเป่าจูเจ้าค่ะ”

         เดิมทีไม่อยากบอกชื่อจริง แต่นึกๆ ดูแล้วก็ไม่มีสิ่งใดต้องหลบเลี่ยงตนเองไม่ใช่คนใหญ่คนโตที่ไหน จึงบอกไปตามตรง

         “อื้ม นี่คือโจวเหล่าของที่มาประมูลในหอหมื่นสมบัติของเราทุกชิ้นจะต้องผ่านการประเมินจากโจวเหล่า”

         เขาแนะนำทั้งสองฝ่ายอย่างเรียบง่าย ไม่ต้องอธิบายอะไรมากนัก แต่โจวเหล่ากลับพูดตัดบทขึ้นมา

         “เจ้าอย่าพูดแทรก ข้าถามนางอยู่” หางตาของโจวเหล่ากรีดเป็นริ้วเหี่ยวย่นอย่างเด่นชัดเขามองหมิงเป่าจูพลางเอ่ยถาม “เจ้าคิดว่าข้าทำไม่ถูกรึ” 

         “ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้ข้าเป็นเพียงผู้เยาว์คนหนึ่งจะกล้ามีความเห็นได้อย่างไร ท่านบอกว่ามันไม่มีมูลค่าก็แสดงว่าเป็นของไร้ค่า เพียงแต่ข้าแค่รู้สึกว่าการที่ท่านโมโหโทโสกับเรื่องนี้จนเสียสุขภาพของตนเองคือสิ่งที่ไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ”

         หมิงเป่าจูทอยิ้ม เอ่ยถ้อยคำประจบสอพลอออกมาได้อย่างคล่องปากดึงข้อดีของตนเองออกมาใช้อย่างเต็มที่ 

         น้ำเสียงประกอบกับดวงหน้าที่ยังดูเป็นเด็กไร้เดียงสาทำให้นางดูเป็นหลานสาวผู้เฉลียวฉลาดรู้ความที่เอาใจใส่สุขภาพของท่านปู่ดูจากสีหน้าของชายชราก็บอกได้เลยว่าได้ผลดียิ่ง 

         “เด็กคนใช้ได้เลย เจ้าบอกว่ามีของมาให้ข้าประเมินราคารึ เอาออกมาดูสิ”

         โจวเหล่าฟังแล้วรอยย่นที่หางตาค่อยคลายลง กวักมือเรียกอย่างพึงพอใจบอกเป็นนัยให้หมิงเป่าจูเอาของรักของหวงมาดูใกล้ๆ 

         ซ่งอี้ยังยืนที่เดิมไม่ขยับ ดวงตาสีนิลจดจ้องแผ่นหลังของหมิงเป่าจูพลางหรี่ตาลง

         แม่นางน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา พูดคำเดียวก็ทำให้โจวเหล่าคลายโทสะลงได้ซ้ำยังกวาดของชิ้นอื่นๆ บนโต๊ะออกไปก่อนแล้ววางกระบุงหญ้าฟางบนหลังของนางลงไปแทนที่

         “รบกวนท่านช่วยดูด้วยเจ้าค่ะ” หมิงเป่าจูหยิบต้นตี้สือที่ห่อรากเอาไว้ด้วยห่อผ้าออกมาวางต่อหน้าโจวเหล่า

         หญ้าต้นหนึ่ง?

         ซ่งอี้ขมวดคิ้วแต่ด้วยประสบการณ์การทำงานมาหลายปีทำให้เขาไม่ด่วนสรุปง่ายๆ

         ตอนอยู่หน้าประตูหอประมูลสายตาที่เด็ดเดี่ยวของหมิงเป่าจูทำให้เขารู้สึกว่าน่าจะเป็นของล้ำค่าบางอย่างถึงพานางเข้ามา ไฉนตอนนี้จึงดูเหมือนจะเป็นเพียงต้นหญ้าธรรมดาทั่วไปเองเล่า

         แต่เมื่อดูจากสายตาของโจวเหล่าก็ให้ความรู้สึกว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดาหรือว่าจะมีความวิเศษอันใดซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

         “แม่หนู เจ้าได้มันมาจากที่ใด” สายตาของโจวเหล่าเผยแววตกตะลึง

         “ข้าพบมันโดยบังเอิญบนภูเขาเจ้าค่ะ” หมิงเป่าจูตอบอย่างตรงไปตรงมา

         ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง อีกไม่นานนางก็จะย้ายมาเปิดโรงหมอในเมืองถ้าพูดโกหก เมื่อถึงเวลานั้นก็จะทำให้คนเกิดความระแวงสงสัยด้านพฤติกรรมส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงอย่างยิ่งยวด 

         “เจ้ารู้วิชาแพทย์?” คราวนี้ซ่งอี้เป็นคนถามบ้างเขาต้องมองแม่นางน้อยผู้นี้ใหม่แล้วจริงๆ

         “เมื่อก่อนเคยร่ำเรียนจากอาจารย์มาบ้างเจ้าค่ะ”

         หมิงเป่าจูดึงชายเสื้อขาดๆ ของตนเองประสานนิ้วชี้ทั้งสองเข้าหากันอย่างว้าวุ่น เผยแววเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัดแม้การกระทำจะดูคลุมเครือไม่ชัดเจน แต่ก็พอที่จะทำให้คนที่สังเกตอยู่ทั้งสองคนมองเห็นได้ 

         เป็นไปตามคาด ไม่มีใครถามอะไรอีก

         โจวเหล่าคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้มาจากหมู่บ้านไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน พอถูกพวกเขาสองคนซักไซ้ไล่เลียงก็ตกประหม่าประกอบกับมีความประทับใจที่ดีต่อนาง จึงไม่อยากจะสร้างความลำบากใจให้อีกต่อไป

         แต่ซ่งอี้กลับมีรอยยิ้มวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาเขาอ่านความคิดของหมิงเป่าจูได้อย่างทะลุปรุโปร่งแต่กลับยังคงให้ความร่วมมือกับแม่นางน้อยที่ชอบเสแสร้งทำท่าทำทางอย่างอธิบายไม่ถูก 

         แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หมิงเป่าจูก็บรรลุผลท่าทางผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น

         “ช่วงก่อนหน้านี้ตาเฒ่าหวังก็มาขายสมุนไพรต้นหนึ่ง ชื่อว่าต้นเกล็ดมังกรเป็นของล้ำค่าหายาก เคาะราคาสุดท้ายสูงถึงร้อยตำลึง” โจวเหล่าเหมือนจะย้อนนึกถึงเรื่องนั้นก่อนเงยหน้ามองซ่งอี้ปราดหนึ่งราวกับต้องการคำยืนยัน

         หมิงเป่าจูเห็นซ่งอี้พยักหน้ายอมรับ คนที่โจวเหล่าเอ่ยถึงน่าจะเป็นเถ้าแก่หวังแต่เรียกกันสนิทสนมเช่นนี้ดูท่าทั้งสองคนจะรู้จักกัน 

         ด้วยเหตุนี้หมิงเป่าจูจึงไม่ได้กล่าวว่าตนเองรู้จักเถ้าแก่หวังเพียงแค่เงี่ยหูฟังต่อไป

         “ส่วนต้นนี้ของเจ้า...”

         โจวเหล่ายกต้นตี้สือขึ้นมาพิจารณาอย่างจริงจัง

         ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงให้คำประเมิน “ราคาประเมินอยู่ที่หกสิบตำลึง”

         แม้จะไม่ล้ำค่าเท่ากับต้นเกล็ดมังกร แต่ก็ยังเป็นของดีมีราคายากที่จะพบเห็นได้สักครั้ง

         หากของชิ้นนี้ถูกนำออกมาประมูล น่าจะสร้างความตื่นตาตื่นใจได้ไม่น้อย 

         เคาะราคาที่หกสิบตำลึงน่าจะไม่ใช่ปัญหา

         ตัวเลขดังกล่าวก็เป็นราคาที่สูงลิบลิ่วแล้วสำหรับหมิงเป่าจูในเวลานี้ถ้าขายในร้านขายยา ราคาสูงสุดได้สิบตำลึง นางก็พอใจมากแล้ว

         “แม่นางหมิง โจวเหล่าประเมินราคาให้แล้วเจ้าต้องการให้หอหมื่นสมบัติจัดงานประมูลให้หรือไม่” ซ่งอี้ทำหน้าที่ของตนเองบ้างเขาถามอย่างจริงจัง 

         “แน่นอนอยู่แล้ว” หมิงเป่าจูรับปากโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยมิเช่นนั้นไยนางต้องแบกสมุนไพรมาไกลถึงในเมืองด้วยเล่า 

         หากได้หกสิบตำลึงตามที่โจวเหล่าว่าไว้ร้านในฝันของนางก็มีวี่แววแล้วสิ 

         เมื่อนึกถึงว่าตนเองกำลังจะหลุดพ้นจากผีดูดเลือดสองคนนั้นในเร็วๆ นี้นางก็มีความสุขเปี่ยมล้น 

         เมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากหมิงเป่าจูแล้วซ่งอี้ก็เริ่มแนะนำกฎการประมูลให้นางฟังอย่างละเอียดคำกล่าวของเขาเหมือนกับประกาศที่หน้าประตู เพียงแต่มีรายละเอียดมากกว่า 

         “หากเจ้าไว้วางใจพวกเรา สามารถฝากสมุนไพรไว้ที่หอหมื่นสมบัติได้แต่ถ้าไม่วางใจ จะนำกลับก็ย่อมได้ เพียงแค่นำมาเข้าร่วมการประมูลให้ตรงเวลาก็พอ แต่อย่างไรก็ตาม ต้องแจ้งให้ทราบก่อนว่าถ้าหากถึงเวลาสินค้าได้รับความเสียหาย หรือไม่อาจนำมาประมูลตามเวลา ทำให้งานประมูลต้องล้มเลิกเจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายจากการประมูลทั้งหมด แน่นอนว่าถ้าหอหมื่นสมบัติทำให้สินค้าที่เจ้านำมาประมูลเสียหายทางเราจะชดใช้ให้ตามราคาประเมินของโจวเหล่า”

         คำอธิบายที่จริงจังและละเอียดถี่ถ้วนทำให้หมิงเป่าจูอยากปรบมือให้ซ่งอี้จนแทบอดใจไม่ไหว คิดว่าถ้าเขาสวมแว่นตากรอบทอง จะต้องกลายร่างเป็นนักธุรกิจระดับแนวหน้าในโลกของธุรกิจอย่างแน่นอน

         การดันกรอบแว่นบนดั้งจมูกเป็นครั้งคราว ดูเข้ากับท่วงทีสุขุมคัมภีรภาพของเขาอย่างลงตัว 

         มิใช่ว่านางปรามาสเขาอยู่ แต่เพราะภาพลักษณ์เขาเป็นเช่นนี้จริงๆ 

         “ข้าย่อมเชื่อมั่นในชื่อเสียงของหอหมื่นสมบัติอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

         ข้อดีข้อเสียจากเงื่อนไขชัดเจนเพียงนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นอย่างบุตรชายของหมิงเถี่ยจู้ถึงจะเลือกอย่างหลังใครให้นางเป็นเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ยากจนเองเล่า

         คำพูดเป็นนัยว่าตกลงที่จะฝากต้นตี้สือไว้ที่หอหมื่นสมบัติซ่งอี้ยิ้มมุมปาก แม้แต่เหตุผลก็ยังพูดเสียสวยหรู 

         หลังจากตกลงกันเรียบร้อย หมิงเป่าจูก็จากไปรอเข้าร่วมการประมูลในอีกสองวันให้หลัง

         สองวันต่อมาหอหมื่นสมบัติรวบรวมผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรที่มือชื่อเสียงมากมายทั่วเมืองท่านหมอที่นั่งตรวจประจำโรงหมอรวมถึงพ่อค้าสมุนไพรต่างก็มาเฝ้าดูว่าต้นตี้สือต้นนี้จะล้ำค่าเพียงใด 

         “อ้าว เถ้าแก่ลู่!”

         “เถ้าแก่จ้าว!”

         แขกผู้ร่วมงานเดินทางมาถึงต่างก็ทักทายกันที่หน้าหอประมูลหมื่นสมบัติ 

         “นี่ ท่านบอกข้าที ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นของโบราณพวกอักษรภาพวาดไม่เห็นจะมีมาสักกี่ชิ้น แต่สมุนไพรล้ำค่ากลับมีมาไม่ขาดสาย”

         “ก็นั่นน่ะสิ แต่นี่ก็ตรงใจข้าพอดีพวกเราเปิดร้านทำการค้าก็เพื่อช่วยรักษาคนเจ็บไข้ยิ่งมีของเหล่านี้มากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น” คราก่อนเขาพลาดต้นเกล็ดมังกรไปหนหนึ่งแล้วต้นตี้สือครานี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

         “เจ้าว่า หรงฮุยถังจะมาหรือไม่” หากพวกเขามาก็คงไม่มีทางเหลือมาถึงมือของพวกตน

         “นี่... เฮ่อ เข้าไปกันก่อนเถอะ เชิญท่าน!” 

         นี่เป็นเรื่องที่บอกได้ยาก

         ทั้งสองต่างแสดงความเกรงใจให้อีกฝ่ายเข้าไปก่อนขณะเดียวกันก็เกิดความกังวลอยู่ว่าครั้งนี้จะแย่งชิงของดีกลับไปไม่ได้