พี่! จะจีบละนะ..พร้อมยัง

          อาณัติหลุบตามองอาหารไทยตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่นัก เขาค่อยๆหันไปมองสาวน้อยตากลมข้างกายที่นั่งยิ้มกริ่มราวว่าคุ้นเคยกับอาหารไทยเสียเหลือเกินเพียงแค่เขาบอกเธอไปว่า

        “นาดาชอบกินอะไรก็สั่งเลยนะอาหารไทยมีอร่อยๆ เยอะแยะ”

          อัชรอฟชำเลืองมองอาหารบนโต๊ะแล้วก็หันมาทางน้องสาว

        “สั่งแต่ของโปรดตัวเองทั้งนั้น”

          “ก็ชอบนี่นาแล้วทำไมอาชไม่สั่งไก่ผัดเม็ดมะม่วงแดนสนธยามากินล่ะ ของโปรดตัวเองน่ะ” เรียกรอยยิ้มขำจากรามเกียรติ์กับวันวิสาได้ทันที..ก็เข้าใจแหละว่าหลานสาวน่าจะงงๆกับชื่อของอาหารมากกว่าจะเล่นมุก ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอดูน่ารักขึ้นอีกเป็นกองเอกวัตรทำหน้านิ่งนึก..คงเป็นอีกคนที่ยังสงสัยว่ามะม่วงแดนสนธยาคืออะไร

          นาดาเหลือบตามองคนโน้นทีคนนี้ทีด้วยอาการเหลอหลาเพราะไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปถึงทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงหัวเราะอย่างนี้อาณัติต้องยื่นหน้าเข้าไปกระซิบ

          “ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์”คนฟังหันพรืดมาทันทีแบบที่เขาก็ไม่ทันได้ตั้งตัวจนปลายจมูกหวิดจะชนกัน หนุ่มใหญ่ขึงตากว้างก่อนจะผงะถอยห่างผิดกับเด็กสาวที่นอกจากจะไม่หนีแล้วยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกต่างหาก

          “อ่อออ..แดนหิมพานต์” อัชรอฟยกนิ้วมาจิ้มข้างขมับคนเป็นน้องอย่างหยอกเย้าทำให้หัวเล็กๆ ของนาดาไปซบลงกับบ่าของอาณัติอย่างไม่ได้ตั้งใจ

          “ไม่ได้กินแน่ๆเพราะหามะม่วงแดนหิมพานต์ไม่เจอ”

          “โธ่! ไม่เห็นจะยาก เรื่องแบบนี้ใครๆก็รู้ หิมพานต์น่ะ..ก็อยู่ในแดนสนธยาไง”

        เอากันเข้าไป!
          เอกวัตรชักเริ่มสนุกเพราะมาเสริมท้ายจนคนต่างถิ่นพากันทำหน้างงวันวิสานั่งอมยิ้มเมื่อดูเหมือนว่าคนที่จะหลุดเข้าไปในแดนสนธยาตัวจริงน่ะน่าจะเป็นอาณัติเพราะสาวน้อยข้างกายทำหนุ่มใหญ่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วล่ะ รามเกียรติ์ยื่นช้อนในมือไปตักอาหารที่นาดาสั่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

        “บังเอิญจัง นี่ก็คือของโปรดนายทั้งนั้นนะเนี่ย”อาณัติสะดุ้งนิดนึงก่อนจะเงยหน้ามองรามเกียรติ์แล้วฉีกยิ้มกว้าง เช่นเดียวกับนาดาที่ยังยิ้มไม่หุบ

        “ดีจังค่ะ แสดงว่าเราใจตรงกัน งั้นอาณัติต้องกินเยอะๆนะ” ว่าแล้วก็รีบตักอาหารใส่จานให้อย่างเอาใจ เอกวัตรพ่นลมออกจมูกแรงๆเมื่อคนหน้าสวยดูติดคนเป็นอาแจอย่างนั้น

        “ตกลงไม่สั่งแล้วหรอของชอบอาชน่ะ”

        “ไม่สั่งดีกว่า จำชื่อไม่ได้เอสั่งให้หน่อยสิ”

        “อย่างเดียวจำไม่ได้แต่จำได้ตั้งสี่ห้าอย่างนี่” คนเป็นพ่อต้องวาดฝ่ามือแปะลงบ่าไอ้ลูกชายจนสะดุ้ง

        “อาหารไทยทางโน้นใครจะกินบ่อยล่ะแล้วได้ยินไหมเมื่อกี้ที่นาดาบอก” เอกวัตรทำหน้าเบ้พร้อมกับยอมจำนนแต่โดยดียกมือเรียกบริกร

        “ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ในแดนสนธยาจานนึงครับ”