The Survivor - จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่ใช่เราที่ไปต่างโลก - ตอนที่ 3 ซินเธีย

The Survivor 3 ซินเธีย1 อาทิตย์ผ่านไป หลังจากที่จินได้มาอยู่อันเดอร์เวิลด์ จินที่ตอนนี้ศึกษาศาสตร์การต่อสู้มากมายไม่ว่าจะเป็น เทควันโด มวยไทย คาราเต้ มวยจีนแขนงต่างๆ ไม่ใช่เพื่อให้เขาสามารถใช้ได้ แต่เพื่อให้จินสามารถรู้ได้ว่าเขาต้องเจอกับอะไร และสามารถรับมือได้อย่างไร“โอ้ย!! อาจารย์ผมขอพักแปปนึงได้ไหมครับ อาจารย์เล่นซ้อมผมอย่างกับกระสอบทรายเลย ผมว่า ผมได้ตายก่อนจะได้ออกไปจากโลกภายนอกแน่” จินบ่นขึ้นกับอาทิตย์ที่ตอนนี้ตั้งท่าต่อสู้อยู่“ไม่ได้ ถ้าแค่นี้เธอยังไม่สามารถเรียนรู้ และจัดการกับมันได้ ไม่มีทางรอดจากโลกด้านนอกได้แน่นอน” พูดจบอาทิตย์ก็พุ่งเข้าใส่จินด้วยความรวดเร็ว จินที่มีความสามารถการคาดการณ์อยู่แล้วทำให้เขาสามารถหลบได้ทันก่อนจะเตะสวนกลับไป เร็วเท่าความคิดอาทิตย์ยิ้มออกมาก่อนจะจับขาของจินเหวี่ยงออกไปชนกับกำแพงห้องอัํก!!จินได้รับแรงกระแทกอันรุนแรงจนเขาต้องสำลักออกมา เขาร่วงลงสู่พื้นแต่ไม่ทันจะได้รู้สึกเจ็บ อาทิตย์ก็กระโดดเข้ามาหวังจะเหยียบจินที่นอนอยู่ จินไม่ยอมแพ้รีบกลิ้งตัวออกจากจุดเดิมตู้ม!!อาทิตย์พลาดเป้าไปแต่สิ่งที่ทำให้จินต้องอึ้ง คือ พื้นที่แตกออกเป็นหลุมลึก รัศมีกว้างกว่า 7-8 เมตร จินทำได้แต่หน้าเจื่อนพลางคิดว่าถ้าโดนเข้าไปละก็น่าจะเป็นเขานี้แหละ ที่แหลกละเอียดแทนพื้น“อาจารย์ จะฆ่าผมหรอ ไหนบอกอยู่ฝั่งเดียวกันเนี่ย ผมขอร้องเรียนใช้ความรุนแรงกับนักเรียน” จินว่าอาทิตย์ที่ทำรุนแรงเกินกว่าเหตุ แต่เขากลับขำแห้งๆ กลบเกลื่อนไป“โทษทีๆ พอดีว่าไม่ได้ใช้พลังนานมันเลยเผลอไปนะ เอาเป็นว่าเรามาลองกันใหม่นะ” อาทิตย์พูดก่อนจะเดินไปบอกพนักงานดูแลสนามที่มีชื่อว่า โจเซฟ“โจเซฟ ซ่อมสนามให้ทีนะ” โจเซฟเป็นเผ่าโกเลม ทำให้เขานั้นมีความสามารถการใช้ธาตุดินที่แข็งแกร่ง และพลังป้องกันที่สูง แต่แลกมากับความเชื่องช้าแทน โจเซฟค่อนๆประกอบพื้นที่แตกออกให้เข้ากันก่อนจะรวบรวมเศษหินที่กระจัดกระจายมารวมกัน ก่อนจะก่อให้เป็นพื้นที่เรียบเหมือนเดิม“ท่านอาทิตย์กรุณาเบาๆ หน่อยนะครับ ถึงผมจะซ่อมได้เรื่อยๆ แต่ถ้ามันหนักเกินไปเดี๋ยวมันจะไม่เหลืออะไรให้ซ่อมนะครับ” โจเซฟพูดจบก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานของเขาไป“เอาเป็นว่าเราพักกันก่อนละกันนะ เดี๋ยวจะกลายเป็นเราไปพังที่นี้ซะก่อน” ทันทีที่อาทิตย์พูดจบก็มีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา“พอดีฉันมีธุระด่วนขอตัวก่อนนะ เธอก็ฝึกไปก่อนละกันนะเดี๋ยวฉันขอตัวก่อน พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี้นะ” อาทิตย์พูดจบก่อนจะเดินจากไป“แล้วเราจะไปไหนดีหว่า” จินพูดกับตัวเอง และเดินกลับไปที่ชุมชนจินสำรวจไปรอบๆ เมืองก่อนจะไปเจอซอกเล็กๆ ซอกนึงมีเสียงดังโครมครามออกมา จินจึงรีบวิ่งเข้าไปดูโครม!! เพล้ง!!“ออกไปเลยนะ!! ฉันไม่ต้อนรับคนอย่างเธอ อย่าเสนอหน้ามาให้เห็นอีก” หญิงชาวดาร์คเอลฟ์คนนึงพูดขึ้นก่อนจะปิดประตูไป ทิ้งไว้แต่ร่างของคน คนหนึ่งที่สกปรกมอมแมม ห่มด้วยผ้าขาดๆ นั่งอยู่กับพื้น จินที่เห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปหาก่อนจะถามคำถาม“เป็นอะไรไหม มีอะไรให้ช่วย หรือเปล่า” จินรีบเดินเข้าไปหวังพยุงขึ้นแต่ก็โดนปัดมือออก“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่เป็นอะไร” เสียงของหญิงสาวที่เบาบางตอบเขา ช่างเป็นเสียงที่นุ่มนวลดั่งปุยเมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้า เธอรีบลุกขึ้น และรีบวิ่งไป จินมองตามหลังของเธอไปเห็นคราบเลือดติดอยู่ด้านหลังของเธอทำให้จินไม่สามารถปล่อยไปได้หมับ!!จินเข้าไปคว้าแขนของเธอทำให้ผ้าที่คลุมหัวอยู่ของเธอหลุดออก ทำให้เห็นผมสีน้ำตาลอมทองเป็นประกาย ผิวพรรณ์ที่ขาวนวลจนต้องมอง หน้าตาของเธอช่างดูราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์ เส้นตาที่โค้งริ้วดูนุ่มนวล ร่ายกายเล็กๆดูบอบบางน่าทะนุถนอม“เธอบาดเจ็บใช่ไหมให้ฉันช่วยเธอเถอะ” จินพูดก่อนจะสบตาของเธอเข้า ตาสีฟ้าครามจ้องเข้าไปในดวงตาของจิน เธอดูสงบแปลกๆ มันทำให้เธอยอมหยุด ก่อนพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นการตอบรับ จินนำผ้าที่หลุดออกมาคลุมตัวเธอก่อนจะพาเดินไปทางด้านที่พักของเขาทันทีที่ถึงที่พักของเขา จินก็ปิดล๊อคประตูก่อนจะพาเธอมานั่งด้านใน เพราะที่นี้เป็นที่เฉพาะสำหรับคนพิเศษเท่านั้นที่จะเข้าได้“ไหนเอาผ้าออกก่อนแล้วฉันขอดูหน่อยสิ” จินที่เป็นห่วงจึงพูดขึ้น เธอยอมปล่อยผ้าลงก่อนที่จะทำให้เห็นว่าเธอนั้นไม่ได้ใส่อะไรไว้เลย“เดี๋ยวๆ!! เธอไม่ได้ใส่อะไรหรอ” จินรีบปิดตาก่อนจะหันหลังออกไป เธอหน้าแดงเพราะเหมือนกับว่าเธอเองก็ลืมเหมือนกัน เธอรีบเอาผ้ามาปิดตัวเธออีกที“เอาเป็นว่าเธอเอาผ้าปิดด้านหน้าไว้นะฉันขอดูด้านหลังหน่อย” จินพูดเธอก็พยักหน้า และเดินมานั่งข้างหน้าจิน เธอเปิดผ้าออกมาเผยให้เห็นโคนปีกที่ตอนนี้ปีกของเธอนั้นโดนตัดทิ้งออกไปแล้ว เลือดที่ไหลออกมานั้นหยุดไปแล้วบางส่วน แต่แผลของเธอนั้นมันสยองเกินกว่าจะบรรยายได้ จินดูแล้วทำให้นึกถึงวันเก่าๆ ที่เขาเคยโดนมาเช่นนี้ วันที่เขามีแต่คนไม่ต้องการ มีแต่คนต่อว่าเขา วันที่แม่เลี้ยงของเขาพูดกับเขา‘แกมันไม่ใช่ลูกของฉัน จงจำไว้ ฉันเห็นแก @#$%^& หรอกนะฉันถึงได้ยังให้แกอยู่นะ’ จินทั้งโดนทำร้าย ทุบตี เลี้ยงไว้เหมือนกับเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงไร้ค่าตัวหนึ่งเท่านั้น จินทำได้แต่กัดฟันกรอดก่อนจะพูดขึ้นต่อ“เธอไปอาบน้ำก่อนละกันนะ เดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้าไว้ให้หน้าประตู อาบเสร็จแล้วมาให้ฉันทำแผลอีกที” จินพูดพร้อมเดินไปค้นตู้เสื้อผ้าของเขา เธอคนนั้นก็ว่าง่ายเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของจิน ตอนนี้ในหัวจินไม่ได้มีสิ่งใดเลยนอกจากความทรงจำที่เลวร้ายผุดขึ้นมาไม่นานนักเธอก็อาบน้ำเสร็จก่อนจะเดินมานั่งที่เดิม จินให้เธอนั้นเอาผ้ามาปิดด้านหน้าของเธอเพื่อไม่ให้เห็นบางสิ่งที่ไม่ควรเห็น ก่อนเขาจะเริ่มทำแผลให้“เธอชื่ออะไรหรอ แล้วใครทำเธอแบบนี้กัน” จินเริ่มถามคำถาม พลางทำแผลไปด้วย“ฉันชื่อว่าซินเธีย ไม่มีใครทำอะไรฉันหรอก ฉันเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับเทพแห่งดวงจันทร์” จินที่ได้ยินแบบนั้นก็มีอาการสะอึกขึ้นเล็กน้อย เพราะตามที่เขาได้เรียนมาจากอาทิตย์อาจารย์ของเขานั้น เผ่าที่เป็นเทพส่วนใหญ่จะไม่ถูกกับคนในโลกอันเดอร์เวิลด์ เพราะเขาเห็นคนพวกนี้เป็นปีศาจชั้นต่ำที่ไม่ควรค่าแก่การมีอยู่“ฉันต้องตัดปีกของฉันออก เพราะมันเด่นเกินไป แต่ตอนนี้ฉันไม่ต้องกลัวแล้ว มันไม่มีอีกแล้วละ ปีกที่ฉันไม่ต้องการ ปีกที่ทำให้แม่ฉันต้องตาย” เธอพูดพลางกัดปากจนเลือดไหลออกมา จินที่เห็นแบบนั้นก็รีบเรียกสติเธอกลับมา“ไม่เป็นไรๆ เธออยู่กับฉันก่อนก็ได้ ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก ฉันพอจะเข้าใจสิ่งที่เธอต้องแบกรับอยู่บ้าง” จินที่เห็นเหมือนเขาทับซ้อนกับเธอ จินที่เป็นคนไม่ชอบยุ่งกับใครพอเห็นแบบนี้แล้วก็อดที่จะช่วยเหลือไม่ได้“ไม่ได้หรอก ถ้าใครรู้เข้าเธอโดนไล่ออกไปแน่ อย่าทำให้เธอต้องลำบากเลย แค่นี้ฉันก็ขอบคุณเธอมากแล้ว” ซินเธียพูดก่อนจะรีบเดินไปเตรียมจะออกจากห้อง จินที่เห็นว่าเธอกำลังจะไปก็เดินเข้าไปคว้าแขนของเธอไว้“ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าถ้าออกไปข้างนอกก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรอีก ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ เพราะฉะนั้น อยู่ที่นี้ก่อนเถอะ” จินพูดกับเธอ เขามองเห็นตัวเองในตัวของซินเธียอีกที เหมือนกับสิ่งที่เขาเจอ แต่เลวร้ายกว่า เขาไม่ยอมให้เธอไปง่ายๆ แน่ ซินเธียที่หมดหนทางจะไปก็ต้องจำใจทำตามที่จินขอ“ก็ได้ค่ะ” เธอพูดพลางถอนหายใจ ก่อนจะกลับไปนั่งลงที่เตียงตามเดิม“งั้นเดี๋ยวฉันมานะ ขอไปหาที่นอนเพิ่มแปปนึงนะ ถ้าจะให้ผู้ชายนอนกับผู้หญิงเลยมันก็คงจะไม่ดี” จินทำให้ซินเธียนึกขึ้นได้ ว่าเธอต้องนอนกับผู้ชายคนนี้ด้วย เธอรีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัว และถอยไปชิดมุมห้องทันที“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกหน่า ฉันเป็นสุภาพบุรุษพอ” จินพูดพร้อมยิ้มแหะๆ ให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป จินเดินไปทางห้องของคนทำความสะอาดแล้วจึงไปขอที่นอนเพิ่ง โดยให้เหตุผลว่าเขาอยากเสริมให้มันนุ่มขึ้นจึงขอเป็นฟูกแทนจินที่กลับมาถึงห้องแล้วพลันไปเห็นซินเธียที่อ่อนล้าหลับอยู่บนที่นอนของเขา ช่างเป็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่จินที่ไปพบเธออาจจะต้องเป็นเหยื่อของใครก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเดินเข้าไปอุ้มเธอลงไปนอนที่เตียง และห่มผ้าห่มให้เธอ ในใจของจินไม่ได้คิดถึงเรื่องใดเลยนอกจาก ความรู้สึกที่เขาเคยโดนมันตามมาหลอกหลอนอีกครั้ง ทั้งความเจ็บปวด ความเสียใจ ความเหงา และการไม่เหลือใคร จินปูที่นอนที่ได้มาลงก่อนจะเดินไปปิดไฟ และเดินออกจากห้องไป ปล่อยไว้เพียวซินเธียที่นอนอยู่ในห้องณ กลางอันเดอร์เวิลด์จินที่ออกมาเดินหาของกินเห็นตำรวจเผ่าเซนทอร์กำลังคุยกับหญิงสาวที่เคยไล่ซินเธียออกมาอยู่“ใช่ค่ะ ฉันเห็นเธอเป็นเผ่านางฟ้า น่าจะเป็นสปายนะ แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าอยู่ที่ไหน” เธอให้ปากคำกับตำรวจอยู่ จินที่ได้ยินก็เข้าใจแล้วว่า ในอันเดอร์เวิลด์นั้น เผ่านางฟ้าน่าจะเป็นเผ่าที่โดนรังเกียจจากคนที่นี้ คงเป็นเพราะว่าเผ่าที่สูงศักดิ์อย่างเผ่านางฟ้า เทวทูต หรือเทพเห็นพวกคนที่นี้เป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตด่อยค่าทำให้เกิดความเกียจชังกันในหมู่คน จินทำเป็นไม่สนใจ และเดินออกมา จินรีบเลือกของใช้ต่างๆ ก่อนจะรีบกลับเพราะ เวลานี้ประมาณ 3 ทุ่มแล้ว เนื่องจากอันเดอร์เวิลด์นั้นไม่มีแสงอาทิตย์ จึงต้องดูเวลาที่หอนาฬิกากลางเท่านั้นไม่นานนักจินก็กลับมาถึงที่ห้อง เขาเดินไปปลุกซินเธียที่กำลังนอนอยู่ แต่แล้วเขาก็ต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจ ร่างของซินเธียที่ใส่เสื้อผ้าของเขานั้นทำให้ค่อนข้างหลวม เผยให้เห็นร่างเล็กๆ อันบอบบางของซินเธีย โชคยังดีที่ยังมีผ้าพันแผลพันร่างอยู่ทำให้ไม่เห็นอะไรมากนัก แต่ก็ทำให้หนุ่มน้อยนามจินต้องใจสั่นบ้างเหมือนกัน‘โอ้ยจินเอ้ย!! พุทธ โท พุทธ โท ใจเย็นๆ โว้ยจินโว้ย’ จินคิดในใจ และหลับตาพยายามปิดเสื้อของซินเธียที่เปิดขึ้นแต่แล้ว…“คุณทำอะไรนะ” ซินเธียที่ตื่นขึ้นก็ตื่นมาเห็นจินที่กำลังพยายามปิดเสื้อให้เธออยู่กรี๊ดดดดดดดดดด เพี๊ยะ….เสียงมือกระทบกับใบหน้าของจินดังสนั่นลั่นห้อง ซินเธียรีบถอยไปติดกับมุมห้องจินที่เห็นแบบนั้นก็รีบตามไปอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ใจเย็นๆ ซินเธีย ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ ฉันแค่เห็นว่าเสื้อเธอเปิดก็เลยรีบจะปิดให้แต่เธอดันตื่นมาซะก่อน ขอโทษๆ” จินยกมือไหว้ซินเธียที่กำลังตกใจอยู่ เธอค่อยๆ ใจเย็นลง“ทีหลังก็ปลุกฉันแทนสิ ไม่ใช่ทำแบบนี้” เธอค่อยๆ ออกมาจากมุมห้องก่อนจะนั่งลงที่เตียงตามเดิม“ขอโทษๆ ทีหลังจะปลุกนะ ฉันซื้อข้าวมาแล้ว มากินกันดีกว่า” จินรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ทั้งคู่เดินมานั่งกินข้าวที่โต๊ะ“ฉันขอนั่งกินด้วยได้ไหมจิน” อาทิตย์ที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวเข้ามาในห้องทำให้จินต้องสะดุ้งตัวขึ้น“อาจารย์!! เข้ามาได้ยังไงครับเนี่ย” จินเอาตัวบังซินเธียที่ตอนนี้ก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน“ไม่ต้องปิดฉันแล้วจิน ฉันรู้ตั้งแต่เธอนำหญิงคนนี้เข้ามาแล้วละ” อาทิตย์พูดพร้อมเดินเข้าไปหาซินเธียที่อยู่ข้างหลัง จินรีบพยายามเข้าไปบังอาจารย์ของเขาเพราะคิดว่า อาจารย์ของเขาจะเข้ามาไล่เธอ“ไม่เป็นไรจิน ฉันไม่ทำอะไรหรอก” จินที่ได้ยินแบบนั้นก็ยอมถอยออกมา อาทิตย์ตรงเข้าไปหาซินเธียที่กำลังนั่งกลัวอยู่“ฉันชื่อว่าอาทิตย์นะ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันยินดีต้อนรับเธอเหมือนกัน ในที่แห่งนี้ไม่ควรจะมีการแก่งแย่งกัน แต่มันผิดที่ฉันเอง ฉันดูแลพวกเขาได้ไม่ทั้งหมด บางคนเขามาด้วยความโกรธแค้น บางคนเข้ามาด้วยความสิ้นหวัง ไม่แปลกที่พวกเขาจะโกรธพวกเธอ แต่เธอไม่ใช่คนที่ทำร้ายพวกเขา เพราะฉะนั้นเธออยู่กับพวกเราได้ เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้ แต่ตอนนี้ห้องพักมันก็เริ่มเต็มแล้ว ฉันขอให้จินอยู่ดูแลเธอไปก่อนซักพักละกันนะ” อาทิตย์อธิบายและขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น ซินเธียที่เห็นแบบนั้นเธอก็ใจเย็นลง อาทิตย์เดินกลับมาหาจิน และกระซิบเบาๆ ข้างหูจิน“ทำอะไรก็ใจเย็นๆ ละพ่อหนุ่ม จะได้รู้จักคำว่ารักกับเขาบ้างนะอิอิ” อาทิตย์พูด ทำให้จินต้องหน้าแดง และสะดุ้งตัวออกมา“ผมไม่ทำอะไรเธอหรอกอาจารย์ หยุดล้อเล่นซักทีเถอะครับ” จินที่กระวนกระวายใจทำได้แต่ปฏิเสธไป อาทิตย์ที่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมา และเดินจากไป“เขาพูดอะไรกับเธอหรอจิน” ซินเธียที่สงสัยถามคำถามใส่จิน“ไม่มีอะไรหรอก ชั่งเถอะ เรากินข้าวกันดีกว่านะ” จินบอกปัดไป ก่อนแกะห่อข้าวออกมากินกับซินเธีย“เธอใจดีกับฉันมากเลยนะ เธอต้องการอะไรจากฉันหรือเปล่า” ซินเธียถามด้วยความสงสัย เพราะจริงๆ แล้ว ทั้งคู่ก็ไม่เคยได้รู้จักกันมาก่อน แต่ทำไมจินถึงได้ทำดีกับเธอขนาดนี้ ให้ทั้งที่พัก ทั้งอาหาร เสื้อผ้า“ก็ไม่ทำไมหรอก แค่คนลำบากเราก็ต้องช่วยเหลือเป็นธรรมดา” จินพูดเสร็จก็ตักกระเพราหมูสับเข้าปากไป“แต่ว่า ฉันเป็นเผ่าที่ทั้งทรยศมนุษย์ เหยียดหยามมนุษย์นะ เธอไม่รังเกียจฉันหรอ?” จินที่ได้ยินคำถามนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองตาซินเธีย พร้อมกับลูบหัวเธอ“แต่ก็เหมือนกับที่อาจารย์ฉันบอกนี้ เธอไม่ได้ทำ และก็ไม่ควรจะต้องมารับเคราะห์อะไรแบบนี้ด้วย” ซินเธียที่รับรู้ได้ถึงความใจดีของจริงก็ยิ้มให้เขา จินนั้นใจจริงแล้วเขาเป็นคนที่ไม่ชอบเห็นใครต้องลำบาก ยิ่งกับตัวของเขาด้วยแล้ว เขายิ่งไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากเพราะเขา ทำให้เขาทำตัวห่างจากผู้คน ก็มีเพียงแค่นพที่พยายามเกาะติดเขาจนสนิทกันตั้งแต่มัธยมต้น“ขอบคุณนะ แต่อย่าทำอย่างนั้นอีกนะ” ซินเธียเอามือปิดหน้าอกของเธอทำให้จินถึงกับหน้าแดงเลย“จะบ้าหรอ!! ฉันแค่เป็นห่วงเองนะ” จินรีบตักข้าวเข้าปากไป ไม่นานนักทั้งคู่ก็กินข้าวเสร็จ จินจึงสอนซินเธียใช้แปรงสีฟันเพื่อ แปรงฟันก่อนนอน หลังจากแปรงฟันเสร็จแล้วทั้งคู่จึงแยกย้ายเข้านอนณ โรงแรมใจกลางสยามกาย บอส และนพกำลังนั่งประชุมกันอยู่ในห้องของนพ ทั้ง 3 คนดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก นพเปิดหน้าต่างสเตตัสอย่างนึงขึ้นมาให้กาย และบอสดู“ดูนี้นะ นี้คือสิ่งที่ฉันได้ไปสืบมาจากสกิลใหม่ของฉัน” นพที่หลังจากการฝึกจึงได้รับสกิลใหม่มา---------------------------------------------------------------------------ความสามารถชื่อ: สืบหาเบาะแสเลเวล 3รายละเอียดสามารถสืบข้อมูลจากสถานที่ สิ่งของ หรือสิ่งไม่มีชีวิตได้ รายละเอียดของเบาะแสจะมากขึ้นเรื่อยๆ ตามเลเวลของความสามารถนี้--------------------------------------------------------------------------------“สิ่งที่ฉันได้มาคือ มีรอยนิ้วมือจินอยู่ที่หน้าห้องของท่านอันเซล หลังจากนั้นก็มีรอยเท้าของจิน ซึ่งฉันดูแล้วมันก้าวยาวกว่าปกติเหมือนคนวิ่งมากกว่าเดิน” ทักษะของผู้รอบรู้ของนพที่มากขึ้นทำให้สามารถอ่านสถานะการได้มากขึ้น กายที่เห็นแบบนั้นก็ยังไม่ปักใจเชื่อเพราะ ข้อมูลที่ได้มานั้นมันยังไม่พอ“ฉันว่า เรายังมีหลักฐานไม่พอที่จะไปทำอะไรได้ เอาเป็นว่ารอให้ความสามารถนี้ระดับเพิ่มขึ้นมากกว่านี้ก่อนแล้วเราค่อยมาหากันใหม่” กายเสนอความคิด เพราะต่อให้มีข้อมูลแค่นี้ก็ไม่สามารถบอกอะไรได้ว่าจินโดนอันเซลหักหลัง และฆ่าทิ้ง“แต่ฉันมีสิ่งนึงที่สามารถบอกได้คือ จินยังไม่ได้นั้นคือข่าวดีที่สุดแล้ว” นพที่สามารถวิเคราะห์ออกมา และสามารถตรวจสอบได้ว่าจินยังไม่ตาย ทุกคนที่อยู่ที่นั้นก็สบายใจได้อย่างหนึ่ง“เราอาจจะต้องพร้อมกว่านี้ แล้วเราถึงจะสามารถออกไปตามหาได้ วันนี้จบประชุมตรงนี้ก่อน” หลังจากที่กายพูดทุกคนก็ลุกขึ้นเพื่อแยกย้าย มีเพียงบอสที่ยังคงนั่งอยู่“เป็นอะไรบอส นายดูไม่สบายนะ” กายที่เห็นบอสไม่ยอมลุกขึ้นจึงถามออกไป“ไม่มีอะไรหรอก งั้นข้าไปก่อนน” บอสที่ลุกขึ้นหันหลังทำให้ทุกคนเห็นมือของบอสที่ตอนนี้กำแน่นมาก ไม่ใช่เพราะรู้ว่าจินยังไม่ตาย แต่เพราะเขาไม่ชอบให้คนใกล้ตัวเขาโดนอะไรแบบนี้ เขาไม่ได้เกียจจิน ยิ่งสมัยเรียนเขาได้ปะทะกับจินมาบ่อยๆ ยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากให้เป็นอะไร“ถ้าแกตายไป แล้วใครมันจะมาทะเลาะกับข้าละ” บอสพูดกับตัวเองก่อนจะกลับเข้าห้องของเขาไปกายที่กลับมาถึงห้องก็จัดเก็บของจนไปพบกระดาษใบนึงอยบนพื้น เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนเขาจะต้องเบิ่งตาเพราะข้อความในกระดาษนั้น--------------------------------------------------------------------------------ถึงผู้กล้าคนใหม่ขอให้เจ้าจงอย่าไว้ใจพวกมัน เจ้าจงไว้ใจในคนที่ควรจะไว้ใจ จงไว้ใจเพื่อนของเจ้า และจงไว้ใจตัวของเจ้าเอง จงเลือกทางเดินที่ถูกต้องอย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม เพื่อนของเจ้าอยู่กับข้า ไม่ต้องเป็นห่วงจาก คนที่เคยเป็นแบบเจ้า--------------------------------------------------------------------------------ข้อความในกระดาษนั้นทำให้กายถึงกับยิ้มดีใจ เพราะหากไม่มีจินตั้งแต่วันนั้น ในวันที่เจอเจ้ามดยักษ์เขาก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ในความคิดของเขามีแค่คำว่า หนี เท่านั้น มีเพียงจินที่ยืนหยัดสู้ ออกคำสั่งให้จนผ่านมาได้ และมีวันนี้ เขารู้สึกขอบคุณจินมาก เป็นอีกหนึ่งค่ำคืนของความสุขที่ไม่รู้จะอยู่นานขนาดไหน...

The Survivor - จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่ใช่เราที่ไปต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ซินเธีย

นิยายแนะนำ

The Survivor - จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่ใช่เราที่ไปต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ซินเธีย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้