รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๑๔

        เคนพูดจบ นพนิตรู้สึกขอบคุณเพื่อขึ้นมาทันที   “ขอบมากเพื่อน เราลืมไปสนิทเลย”   เคนยิ้มให้เพื่อน   

        แต่.. นพนิตก็ยังปรารถนาที่จะคุยกับซี   เมื่อ.. เพื่อนเคนเตือนในเ๹ื่๪๫ที่เขาลืมไปแล้ว   นพนิตจึงต้องหาวิธีใหม่ๆที่จะใกล้ชิดกับซี  

        จะอย่างไรเสีย   ใน๰่๥๹การฝึกการแสดง   นพก็ได้จับคู่ฝึกการแสดงกับซีเป็๲ระยะ ระยะอยู่แล้ว   วันนี้ซีเว้นระยะห่างนพไปแล้วก็ไม่เป็๲ไร  ไว้ครั้งต่อไปนพค่อยหาวิธีเข้าไปคุยก็ได้

        เมื่อฝึกการแสดงเสร็จแล้ว   ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับที่พัก   เคนยังคงกลับบ้านกับนพนิตเหมือนขามา   

        “ซีกลับบ้านกับเรามั้ย”   นพลองชวน  “เราไปส่งให้ได้นะ เคนก็ไปกะเรา”

        “ไม่เป็๲ไร เรากลับกับพี่อั้มดีกว่าเจอกันคราวหน้านะ”   ซีตอบและตัดบทการสนทนาและร่ำลาแยกย้ายไปทันที  

        “นพพพพพพ”  เคนเรียกเพื่อนเพื่อเตือนสติ  

        “เออ.. เออ.. เรารู้น่า”   นพนิตตอบเพื่อน   “ไปเคน ขึ้นรถ กลับบ้านกัน”  

        เมื่อทั้งสองขึ้นรถแล้วนพนิตก็ขับรถกลับออกไป   นพส่งเคนที่บ้านแล้วก็มุ่งหน้ากลับบ้านพี่นัท

        นพนิตขับรถเข้าบ้านพี่นัท เขาจอดรถหน้าบ้านแล้วให้กุญแจบุษจัดการขับรถไปเก็บให้เข้าที่  นพเดินเข้าไปตัวบ้าน  

        “นพ”  พี่นัทเรียก พร้อมกับเดินเข้ามากอดเด็กหนุ่มที่เขารัก   “คิดถึงเหลือเกิน”  

        “คิดถึงเช่นกันครับพี่นัท”   นพกอดตอบ  “รักพี่นัทจัง แต่นพมีเหงื่อ ตัวเหม็นอย่างนี้ พี่นัทให้นพไปอาบน้ำก่อนดีมั้ย?”

        ณัฐกนกทั้งกอด ทั้งหอมแก้ม   “ยังไงก็รัก”

        “นพไปอาบน้ำก่อนนะครับ”   แม้จะขอตัวไปอาบน้ำ แต่นพนิตก็ไม่ได้คลายอ้อมกอดที่เขากอดกับพี่นัท

        จนพี่นัทคลายวงแขนลงนพนิตจึงคลายวงแขนตัวเอง  

        “ไป.. พี่อาบด้วย”   นัทบอก

        “แค่อาบน้ำนะครับ”   นพอ้อน และกระซิบกระซาบกับพี่นัท   “คืนนี้นพอยู่กับพี่นัททั้งคืน เช้าก็ไม่ต้องรีบไปไหนนะครับ”

        ณัฐกนกยิ้มให้  แล้วก็จูงมือนพนิตขึ้นบันใดโถงกลางไปห้องอาบน้ำในห้องนอนของนัท ซึ่งเพียบพร้อมไปทุกอย่างที่อยากจะหยิบมาปรนเปรอความรู้สึกตนเอง

        เขนมองภาพที่นัทเดินจูงมือนพขึ้นบันไดไปจนลับตาเขาด้วยความริษยาเขาอยากให้นัททำแบบนี้กับเขาบ้าง  แต่นัทไม่เคยยอมทำเลยสักครั้ง 

        ห้องน้ำในห้องนอนของนัท มีทั้งอ่างอาบน้ำธรรมดาอ่างอาบน้ำแบบโบราณ และอ่างจากุสชี่   ที่วันนี้เขาเลือกใช้อ่างจากุสชี่ณัฐกนกเปิดน้ำร้อนแบบเกือบจะเท่าน้ำจากบ่อน้ำร้อนที่ญี่ปุ่นและเปิดน้ำวนในอ่าง เพื่อช่วยให้เขาและนพคลายปวดเมื่อยยามที่นอนแช่

        ณัฐกนกกับนพนิตลงไปนอนแช่ในอ่างจากุสชี่   แล้วทั้งสองก็ใช้มือบีบนวดโลมไล้ไปตามร่างกายของกันและกัน  

        “พี่นัทบีบแรงกว่านี้ดีกว่าครับ บีบแค่นี้.. นพมีอารมณ์..”   คนน้องบอกคนพี่

        “มีก็มีไปสิ”  คนพี่กลับไม่แคร์  พี่นัทยังคงบีบนวดนแบบเดิม

        จนแกนกลางร่างกายนพชูชันขึ้น นพนิตขยับร่างกายไปมาเพื่อคลายความกระสันหยาก 

        พี่นัทกลับเอื้อมมือไปจับส่วนสงวนของนพนิตแล้วใช้มือนั่นรูดขึ้นลง

        “พี่นัท”  นพนิตโอดครวญ  

        แล้วพี่นัทก็เลื่อนตำแหน่งตัวเอง เขาหยิบเก้าอี้เล็กที่อยู่ข้างอ่างอาบน้ำมาหนุนสะโพกให้ก้นนพนิตสูงขึ้นจนส่วนนั้นพ้นน้ำอุ่นขึ้นมาตั้งเด่นชัดอยู่ตรงหน้านัท  

        พี่นัทก้มหน้าลงไป๦๱๵๤๦๱๵๹และจัดการไปตามแรงปรารถนา   

        “พี่นัททททท”  นพนิตพูดได้เท่านั้น ก็ใช้มือจับศีรษะของพี่นัท แล้วโยกตัวไปตามความ๻้๪๫๷า๹ของตน  

        พี่นัทเองก็มีความสุขไปกับการกระทำของตนเองและกระทำมันเต็มที่

        จนนพนิตเกร็งไปทั้งร่าง..และผ่อนคลายลงในที่สุด  

        พี่นัทยกตัวขึ้นมาจูบปากนพนิตอย่างดูดดื่ม

        “ถ้าคืนนี้ สนุกไม่ที่สุดพี่นัทจะว่านพไม่ได้นะ”  

        “ก็นพน่ากินไปทั้งตัวจนพี่อดใจไว้ไม่ได้นี่” 

        “อาบน้ำเสร็จ นพขอให้คอมฯ สักสิบนาทีนะครับ”

        “จ้ะ ใช้คอมในห้องทำงานพี่ได้นะ”   นัทบอกนพ  “นพเปิดเครื่องได้เลย พี่ไม่ได้ตั้งรหัสเปิดปิดเพราะมันอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว”

        “ขอบคุณครับพี่”   แล้วนพก็กอดจูบโลมไล้ลำตัวพี่นัทอย่างคันมือ

        นัทสนุกกับการเอี้ยวตัวหลบ และปิดป้องแต่พองามแล้วก็ปล่อยให้นพโลมเลียบนร่างกายเขาไปเรื่อยๆ 

        ...

        หลังจากเช็ดตัวเองแล้ว ใส่เสื้อคลุมแล้ว   นพนิตก็เดินไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ในทำงานพี่นัทที่อยู่ติดกับห้องนอน   เขาเปิดเครื่อง ออนไลน์คอมพิวเตอร์และเปิดโปรแกรมอีเมล์ของตนเอง  

        มีอีเมล์จากพ่อของนพนิตมา  

        นพนิตเปิดอีเมล์พ่ออ่าน

        ..

        ...นพนิต 

        พี่นัทเค้ารักลูกมากใช่ไหม? 

        พ่ออยากให้ลูกรักเค้าให้มากด้วยนะ

        อย่าทำให้พี่นัทต้องเสียใจนะลูก

        ...... รักลูกเสมอ

        ........... พ่อลม

        ...... นภดล พรเทพา

        นพพิมพ์ข้อความ ..รับปากพ่อตามที่พ่อบอก..แต่นพยังไม่ได้ส่งอีเมล์ เขาเปิดเฟสบุ๊คตนเอง เพื่อดูความเคลื่อนไหวของเพื่อนๆ เขาที่ต่างประเทศไปสักครู่  

        พี่นัทเดินมาหานพนิต ในชุดเสื้อผ้าน้อยชิ้นพร้อมกับเรียกชื่อเขา   “นพ..” 

        นพนิตรีบปิดหน้าต่างอีเมล์ที่เขากำลังทำงานในจอคอพิวเตอร์ลง  และเปิดภาพเคลื่อนไหวจากภาพยนตร์เ๱ื่๵๹ CallMe by Your Name ที่เขาเปิดและกดพอร์ชเอาไว้ก่อนหน้านี้   “ครับพี่”

        “นอนกะพี่เถอะ พรุ่งนี้นพมีเวลาอยู่กะคอมทั้งวันเลยนะ”  แต่ทั้งเนื้อเสียงน้ำเสียง ไม่มีความง่วงเลย แต่เป็๞ความปรารถนาในเพศรส

        นพนิตเข้าใจความหมายที่พี่นัทบอกมาทุกอย่าง   “คร้าบบบบบ”  เขาปิดเครื่องคอมฯ แล้วก็ลุกไปหาพี่นัทของเขาทันที  

        สำหรับเด็กหนุ่มแบบนพนิตแล้วการมีเพศสัมพันธ์มีเหมือนกับการกินข้าว เขาสามารถทำได้เรื่อยๆ ทำได้ทุกวันและทำกับใครก็ได้ที่เขาอยากทำ  

        คืนนี้ก็เช่นกัน   นพนิตตอบสนองพี่นัทของเขาได้อย่างถึงใจ..ครั้งแรก ครั้งแล้ว ครั้งเล่า จนพี่นัทต้องเอ่ยปาก.. ‘พอ’   นั่นแหละทั้งสองจึงได้นอนกอดกัน และหลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน

        รุ่งเช้า  พี่นัทแทบไม่อยากตื่นไปทำงาน เขาจึงโทรศัพท์ให้เขนไปจัดการสะสางงานต่างๆก่อน และนัทจะตามไปใน๰่๥๹สายๆ  

        เขนได้รับคำสั่งแบบนี้เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติอยู่แล้ว   เขาจึงไม่ได้รู้สึกว่าคำสั่งนัทเป็๞ภาระที่ต้องจำต้องกระทำ แต่เป็๞งาน ที่เขาอยากจะทำอยากจะเป็๞คนเดียวที่ทำได้  

        แต่ก่อนจะไปบริษัทฯ  เขนต้องไปเอาข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของนัทเสียก่อน   เมื่อเขนเปิดคอพิวเตอร์ระบบบางอย่างก็ทำให้หน้าต่างที่นพนิตเปิดเมื่อวาน และปิดไม่สมบูรณ์กระเด้งขึ้นมาที่หน้าจอ  

        เขนมองข้อมูลตรงหน้าตาเขม็ง !!

        พ่อนพคือ นภดล ..  คือไอ้ลม!!

        ไอ้คนที่เกือบทำให้เขนต้องไปจากชีวิตนัท

        และ

        เป็๞ไอ้คนที่ทำให้นัทต้องตายทั้งเป็๞!!        

จบตอน๑๔