ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

รุ่งเช้าวันใหม่มาถึง ทันทีที่แสงทองแรกจับขอบฟ้าเหนือลำน้ำขรนที หมอกจาง ๆ ยังคงปกคลุมเกาะแก่งกลางน้ำ ตลอดแนวถนนเลียบฝั่งของ โคมประทีปทองยังส่องแสงสว่าง เป็นเช่นนี้ทั้งกลางวันแลกลางคืน บูชาไฟส่องสว่างนำทางคนแลแถนมิเคยขาด ที่ท่าเรือกลับเริ่มมีความคึกครื้นและมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง เจ้านางจันทร์ผกาในรูปลักษณ์ใหม่ที่ดูแต่งองค์ภูมิฐานขึ้น นางสวมอาภรณ์สีนวลใยดุจจันทรา ขับเน้นด้วยเครื่องประดับเงินสลักลายละเอียดของชาวเยว่ ผสมผสานกับลูกปัดหินสีอันมีค่าของสุวรรณโคมคำ

นางก้าวเท้าลงจากเสลี่ยง มุ่งหน้าตรงไปยังเรือลำใหญ่ที่สุดของกองเรือจากเตียน โดยมีขุนนางกรมคลังแลกองช่าง พร้อมทหารติดตาม ท่าทีของนางในวันนี้ มิใช่เพียงสตรีผู้มาช่วยเจรจา แต่คือหัวเรือใหญ่ที่จะมาเจรจาในเรื่องใหม่ที่ไม่เกี่ยวกับสินค้าบนลำเรือ

พ่อค้าชาวเตียนนามว่ากู๋หลาง ยืนมองดูคณะผู้สูงศักดิ์อยู่บนกาบเรือ เขาสวมเสื้อสั้นจนเห็นพุง นุ่งกางเกงหลวมมัดด้วยเชือก โผกผ้าขาวปักขนนกสีสวย เครื่องประดับเรียบง่ายทำจากสำริด บ่งบอกว่าเขานั้นเป็นผู้มั่งคั่งผู้หนึ่ง แลขนนกนั้นก็เป็นสัญลักษณ์ของผู้นำของลำเรือ

ใบหน้าที่เคยดุดันดูอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเห็นสตรีโฉมงามผู้มากความสามารถนางนั้น แต่แววตาของเขาผู้นั้นกลับซ่อนความฉงนสงสัยไม่จางหาย เขารีบขยับกายลงมาต้อนรับพลางเอ่ยเป็นภาษาเตียน ที่รู้ดีว่ามีเพียงนางผู้สูงศักดิ์คนนี้เท่านั้นจักเข้าใจ

"เจ้านาง...ท่านมาเพื่อตรวจสินค้าต่อหรือ? ข้าว่าเราคุยกันจบสิ้นแล้วเมื่อวานนี้"

จันทร์ผกายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้พ่อค้าผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากถึงกับนิ่งงัน "ท่านกู้หลาง...ท่านเป็นพ่อค้าที่ชาญฉลาดแลแข็งแกร่ง ท่านย่อมรู้ว่าการติดค้างอยู่ที่นี่นานนับเดือนเพราะน้ำที่ลดลงนั้น คือการเสียโอกาสทางการค้าที่ใหญ่หลวง"

นางเว้นจังหวะ แล้วเดินวนดูแผ่นไม้หนาแลรอยต่อของเรือลำนั้นอย่างพิจารณา "แต่สุวรรณโคมคำแลเจ้ามหาชีวิตอินทร์ถวายอันเป็นใหญ่ มิต้องการให้ท่านต้องเสียเวลาเปล่า หากท่านและช่างเรือที่ติดตามมา ยอมรับใช้ราชสำนักสุวรรณโคมคำในยามที่น้ำแห้งขอด...รางวัลที่ท่านจักได้นั้น จักมากกว่ากำไรที่ท่านออกเรือเสาะหาเอาภายหน้า"

กู้หลางขมวดคิ้ว "รับใช้ฤา? นี่เจ้านางท่านกำลังหมายความว่าอย่างไร?"

"สร้างเรือให้เรา..." จันทร์ผกาเอ่ยเสียงกังวานชัดเจน พร้อมสายตาเด็ดขาดที่จ้องมองกู้หลาง "ข้าต้องการแบบเรือที่แข็งแกร่งดั่งเรือชาวเตียน แต่คล่องตัวดั่งเรือรบเชียงลาว หากท่านตกลง...ขุนหลวงอินทร์ถวาย จักทรงประทานสิทธิ์ขาดให้ท่านกู้หลางเป็นการพิเศษ สามารถทำการค้าขายในดินแดนแถบนี้ ได้โดยมิต้องเสียค่าปากผ่านทางไปตลอดห้าปี แลท่านจะได้ไม้ซุงเนื้อดีที่สุด จากป่าของเราไปต่อเรือลำใหม่ แบบนี้พอจักเป็นประโยชน์ให้ท่านสนใจต่อข้อเสนอของเราหรือไม่"

ข้อเสนอของนาง ทำให้กู้หลางและบริวารต่างหันหน้าเข้าปรึกษาหาลือกันด้วยความเคร่งเครียด การเผยความลับเรื่องการสร้างเรือคือเรื่องใหญ่ แต่ข้อเสนอเรื่องสิทธิพิเศษทางการค้าที่นางหยิบยื่นให้นั้น มันช่างเย้ายวนใจกับคนที่มองผลกำไรเป็นสิ่งสำคัญ

ระหว่างที่รอพวกคนเรือหาทางออก เยว่โมเลียงหรือก็คือจันทร์ผกา นางได้ส่งสัญญาณให้ขุนนางกองช่าง เร่งเดินดูเรือของพวกเตียน เพื่อเก็บรายละเอียดในส่วนที่น่าสนใจ นำไปวาดผังสร้างแบบของตน เผื่อว่าคนพวกนี้ไม่เห็นด้วย อย่างน้อยการได้เข้าใกล้เรือใหญ่ที่มีคนคุมตลอดเช้าค่ำ ก็น่าจะดีกว่าแค่นั่งมองดูจากทางไกลบนตลิ่งสูง

ในขณะเดียวกัน บนศาลาท่าน้ำที่ห่างออกไป ขุนหลวงอินทร์ถวายทรงประทับยืนทอดพระเนตรเหตุการณ์อยู่เบื้องหลังม่านวิสูตร สายพระเนตรจับจ้องไปที่ร่างระหงของจันทร์ผกา ที่กำลังยืนเจรจากับชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่อย่างไม่สะทกสะท้าน

"ดูนาง...ไอ้เมืองสิงห์" ขุนหลวงตรัสขึ้น "นางมิได้ใช้แค่เพียงวาจา แต่นางยังใช้หัวใจของพ่อค้ามาเป็นเครื่องมือต่อรอง มึงกล้าเดิมพันกับกูหรือไม่?"

แสนเมืองสิงห์หัวเราะขึ้น "เดิมพันอย่างไรมึงว่ามา ให้กูลงสักเท่าไหร่ถึงเพียงพอ ไม่ละ…กูเก่งแต่เรื่องสอดแนมเล่าขวัญผู้อื่น เรื่องเดิมพันขันต่อเช่นนี้ มันต้องไอ้หาญ เจ้าหนุ่มนั้นเก่งนักเรื่องเช่นนี้ พูดถึงมันก็ให้คิดถึง พระบาทเจ้าทรงเลือกคนไม่ผิด เจ้านางเยว่ผู้นี้นางเก่งต่อรองยิ่งนัก ให้กูเดา…อีกสักประเดี๋ยวไอ้พ่อค้าเตียนนั่น ก็จักยอมทำตามคำขอของนาง" เจ้าแสนเมืองสิงห์พูดด้วยความมั่นใจ "จันทร์ผกานางนี้...มิใช่เพียงดอกไม้ในแจกันทอง ก่อนหน้านี้กูดูแคลนนางเกินไป แล้วจริง ๆ เจ้าม้าเหล็กเองก็คงคิดไม่ถึง ว่าบุตรีตนมีความสามารถด้านนี้ ไม่เช่นนั้นการต่อรองครั้งแรกกับเจ้ามหาอุปราชคงไม่บานปลายจนฉิบหายวายวอดถึงเพียงนี้"

ขุนหลวงอินทร์ถวายไม่ตรัสกระไรต่อ แต่ในพระทัยกลับรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ต่างไปจากแดดยามสาย พระองค์ทรงเริ่มจินตนาการถึงเรือสินค้าลำแรกของสุวรรณโคมคำ เรือที่จะนำพาเอาโอกาส อาวุธร้าย สินค้าหายาก แลความร่ำรวย ให้ไหลเข้าสู่เมืองท่าใหญ่ ที่ต่างไปจากอดีตจนบรรพบุรุษยังคิดไม่ถึง

“หากนางเจรจาสำเร็จ กูจักแต่งตั้งนางเป็นพระชายา”

เจ้าแสนเมืองสิงห์ ถึงกับหันหลังมามองสหาย ด้วยไม่เชื่อในคำพูดที่หลุดออกมา

“ไหนมึงว่าคิดถึงแต่แม่ดอกซอมพออย่างไรเล่า ไฉนเลยยามนี้ถึงยกสตรีชาวเยว่ขึ้นเป็นชายา”

พระองค์ทรงมองสหายด้วยแววตาซุกซน “ทำไม…มึงมิใช่ฤา สอนให้กูมีเมียหลาย ไอ้เมืองสิงห์ ตำแหน่งชายามีได้สาม แต่เจ้านางพญามีได้เพียงหนึ่ง ก็จักรับเอาใครมาก็ได้มิใช่ฤา กูเพียงตั้งนางรั้งไว้แค่ชายา สำหรับนางพญานั้น ก็ต้องดูกันต่อไป ว่าเมียกูคนใดมีผลงานพอใจกู”

เจ้าแสนเมืองสิงห์ตบขาตนฉาดใหญ่ “โป๊ดโถ๊ะ! พ่อนักปกครอง มึงฟังคำกูไปเพียงน้อยนิด ห่างหายกันเพียงข้ามคืน ในที่สุดมึงก็คิดได้ฤา คิดได้เสียยิ่งกว่ากูเข้าไปอีก มึงบริหารงานแผ่นดินยังมิหนำใจหรืออย่างไร ถึงคิดบริหารงานเมียเข้าไปอีก อินทร์ถวายหนออินทร์ถวาย สตรีมีให้ถนุถนอม เก็บพวกนางเอาไว้ใช้ปรนเปรอกามอารมณ์ นี่มึงเล่นเอาพวกนางมาใช้งาน ดูสิเยว่โมเลียงทั้งขาวทั้งงาม มึงก็ใช้ให้นางไปตากแดดตากลม เจรจาพาทีกับผู้ชายหน้าโจราป่าเถื่อน”

“เงียบก่อน…กู้หลางลงเรือมาแล้ว!” สายพระเนตรจับจ้องไปที่คนเตียนยังท่าเรือ เพื่อสังเกตุท่าที ไม่นานนางก็หันหน้ามาส่งสัญญาณให้แก่คนในศาลาท่าน้ำ รอยแย้มสรวญปรากฏขึ้นด้วยความดีใจ “นางทำสำเร็จ…ไอ้แสนเมืองสิงห์ วันพรุ่งมึงเรียกทุกคนให้มาพร้อมกันที่หอคำหลวง กูมีการใหญ่ต้องเรียกพบปะทุกคน เรียกตัวไอ้โยนยางคำมาด้วย”

“พระเจ้าข้า…"

เสียงพิณเปี๊ยะแว่วท่วงทำนองรื่นรมย์เยือกเย็น หอคำหลวงสุวรรณโคมคำอันควรจะเคร่งขรึม กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาจนผิดวิสัย กลิ่นกำยานแลดอกไม้หอมส่งกลิ่นอบอวลชวนชื่นใจ แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่างกระทบเครื่องทองแกะสลักบนเสาเรือน ดูเหลืองอร่ามตระการตา วันนี้ขุนนางทุกฝ่ายขยับกายอย่างระมัดระวัง ด้วยรู้ดีว่าเจ้ามหาชีวิตขุนหลวงอินทร์ถวาย ทรงมีข้อราชการใหญ่ที่จักเปลี่ยนโฉมหน้าแผ่นดินไปตลอดกาล

พระองค์มาถึงก่อนผู้ใด แล้วยังบรรเลงเครื่องดนตรีชิ้นโปรดอย่างสำราญหทัย ท่วงทำนองทุ้มต่ำดำดิ่ง แววกังวาลนุ่มลึก พาให้ใจคนที่เริ่มเข้ามานั่งประจำตำแหน่งตน พลันชุ่มเย็นหัวใจ

ที่กลางท้องพระโรงกู้หลาง พ่อค้าใหญ่แห่งเตียน คุกเข่าลงอย่างนอบน้อม แลพระที่นั่งถัดออกไปก็ปรากฏร่างของเจ้าโยนยางคำแห่งเชียงลาว ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งสายน้ำของ แลยังเป็นผู้เชี่ยวชาญการต่อเรือเหนือผู้ใดในดินแดนแถบนี้ เมื่อทุกคนมาพร้อม พระองค์ก็ทรงหยุดบรรเลง แลวางเครื่องดนตรีชิ้นนั้นลง

อ่านฟรีจนจบ 143 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH