ดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมาหัวใจเธอเ็ปรวดร้าวมากเพียงใดใครจะรู้แต่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็เข้มแข็งราวกับว่าอยู่ได้โดยไม่มีเขาแค่เพียงได้ยินว่าเขาทรยศ ทุกอย่างที่วาดฝันก็พังทลายตรงหน้ามันทรมานเหลือเกิน
เธอรักเขา... ด้วยใจจริงที่มีแต่แล้วทำไม สามีผู้แสนดีกลับกลายเป็เสือร้าย
เอี๊ยด!
รถสองคันเบรกกะทันหันจนเกือบจะชนกันเวน่าสะดุ้งในขณะที่ศีรษะตนเองกระแทกเข้ากับเบาะด้านหน้านาสเองก็ไหวโยกไปกับแรงเบรกเช่นกัน คนขับรถสองคนเดินออกมาเมื่อพบว่ารถเฉี่ยวกันสองสายตาต่างมองออกไปนอกกระจกเพื่อดู มือบางรีบลดกระจกลงมาเพื่อตัดสินปัญหา เธอมีธุระเร่งด่วนที่ต้องไปทำ
“รีบหน่อยนะ!”
“ครับคุณหนู”
ไม่นานจากเื่ธรรมดากลับกลายเป็เื่ใหญ่โตเมื่อคนขับรถทั้งสองต่างเริ่มมีทีท่าจะวางมวยกัน ร่างสมส่วนรีบเปิดประตูออกมา เป็จังหวะเดียวกับที่เขาลงมาจากรถยนต์ตนเองด้วยเช่นกัน
“หยุดนะ!”
“หยุด!”
สองเสียงะโพร้อมกับทำให้คนขับทั้งสองหยุดชะงักมือลงและฉับพลันดวงตาสองคู่ก็ผสาน ริมฝีปากบางสั่นระริก เมื่อพบหน้าชายคนนั้น
นาสนิ่งงันกรามขบเป็สันนูนเขากำลังคิดถึงทุกอย่างที่เป็เธอ ใบหน้ายิ้มแย้มเรือนร่างงดงามหรือแม้แต่คำพูดหวานหูที่บอกราตรีสวัสดิ์ก่อนนอนทุกคืนยิ่งเห็นยิ่งคลั่ง
มันคงสายไปแล้ว...เธอคงเกลียดเขามากและไม่มีวันยอมอภัย
“้าเงินเท่าไหร่ถึงจะจบเื่!” หญิงสาวถามลั่นน้ำตาคลอ
“กลับเถอะคาลโซ่” นาสตัดบทเพื่อยุติปัญหา
ชายหนุ่มหันหลังกลับทันทีไม่อยากเห็นน้ำตาเธอ... กลัวใจอ่อน ทุกอย่างจะผิดแผนไปเสียหมด ร่างสมส่วนยืนนิ่ง ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงหัวใจเธอกำลังสั่นระรัว หมดเรี่ยวแรงที่จะยืนอีกต่อไป เมื่อโลกมันหมุดคว้าง
“คุณหนู!” ฟิโล่คนขับรถรีบคว้าร่างของเธอไว้
ร่างสูงกำยำหันมามองด้วยความใชายหนุ่มรีบวิ่งมารั้งร่างสมส่วน ประคองร่างไว้ในอ้อมแขน แล้วช้อนอุ้มขึ้นพาเดินไปยังรถส่วนตัว ฟิโล่ก้าวเข้ามาขวาง
“ส่งคุณหนูคืนมานะครับ”
“ฉันจัดการพาเธอไปส่งโรงพยาบาลเอง” นาสบอกเสียงเข้ม
“คุณกับคุณหนูไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว”
“ยังไงเวลานี้ฉันก็ยังเป็สามีของเวน่าถูกต้องตามกฎหมาย!”
“ผมว่าคุณนาสอย่าทำให้เื่มันยุ่งยากดีกว่าคุณทำร้ายดีกาลโน่มากมายขนาดนั้น คุณคิดหรือว่าคุณหนูจะยอมรับได้หากคุณเป็คนไปส่งเธอ!”
ดวงตาสีอำพันสบตากับคนขับรถและบอดี้การ์ดในคนเดียวกันเพียงแค่ได้โอบอุ้ม เท่านี้หัวใจก็ลิงโลด ความอบอุ่นของเธอมันกำลังซึมซับเขาอยากอยู่กับเวน่าให้นานเท่าที่ทำได้ เวลาเธอไม่ได้สติมันช่วยให้เขามองเธอได้เนิ่นนาน หากเมื่อใดฟื้นขึ้นมา เวน่าคงขยะแขยงเขาจนแทบบ้า
“ฉันจะจัดการพาเวน่าไปเองยังไงเราสองคนก็ยังไม่ได้หย่ากัน!”
“สุดท้ายคุณก็ต้องหย่ากับคุณเวน่าอยู่ดีเพราะเธอกำลังรวบรวมหลักฐานเอาผิดคุณและเริ่มดำเนินการฟ้องหย่ากับคุณแล้ว!”
นาสนิ่งไปชั่วครู่ สมแล้วที่เธอจะทำกับเขาแบบนั้นเพราะสิ่งที่เขาทำมันช่างโหดร้าย เขาหนีเธอมาไม่กล้าพอทำร้ายจิตใจต่อหน้า จึงเขียนจดหมายบอกเล่าให้เจ็บช้ำน้ำใจเื้ัแทน
สุดท้าย...เขาคงต้องยอมปล่อยเธอไปใช่ไหม
ร่างสูงกำยำยอมถอยออกมาให้บอดี้การ์ดคนสนิทของเธอช้อนร่างสมส่วนแทนที่ต่อไปเขาคงทำได้แค่เพียงมองห่างๆ แค่นี้จริงๆ
คนเจ็บนอนลืมตาโพลง รู้สึกราวกับโลกทั้งใบสลายต่อหน้าทั้งๆ ที่ไม่อยากเห็นหน้าแต่กลับต้องมาเจอ ความปวดร้าวที่เขามอบให้มันช่างมากมายเสียเหลือเกินพยายามลืม ทำใจ และเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ ทุกอย่างดันสลายแค่เพียงหน้าหน้าชายที่รักเท่านั้น
“คุณหนูจะกลับบ้านเลยหรือเปล่าครับ?” คำถามของบอดี้การ์ดคนสนิทส่งมาถึงเ้านายด้วยความห่วงใยริมฝีปากบางสั่นระริกแต่ไม่ได้้าตอบคำถาม มันสั่นเพราะกำลังเก็บกลั้นความรู้สึกที่มีไว้ในอก
หญิงสาวจัดการรั้งผ้าห่มออกจากร่าง สูดหายใจเข้าปอดเพื่อช่วยเพิ่มความเข้มแข็งให้กับตัวเองเหมือนที่เคยทำเป็ประจำจะให้ใครเห็นน้ำตาไม่ได้! ให้ใครรู้ว่าเธออาลัยอาวรณ์ผู้ชายเลวๆแบบเขาไม่ได้เด็ดขาด
“เรากลับกันเถอะ” หญิงสาวบอกปรับสีหน้าตนเองให้ปกติ
สาวเท้าเดินเข้าไปในคฤหาสน์ทันทีทีถึงเซโตเดินเข้ามากอดบุตรสาวไว้ พร้อมกับลูบแผ่นหลังเบาๆเพราะเขาเองรู้เื่ทั้งหมดจากปากฟิโล่แล้ว
“เวน่า... ลูกอย่าแบกความรู้สึกเป็ทุกข์ไว้คนเดียวได้ไหมพ่ออยากให้ลูกแบ่งปันความเ็ปที่มีให้กับพ่อบ้าง”
กายเธอกำลังสั่นไหวเมื่อได้รับคำปลอบโยนจากบิดาเธอทรมานมากเหลือเกิน เื่ทุกอย่างมันเกินกว่าใจดวงนี้จะรับไหว
“พ่อคะ หนูขอโทษ”คนเป็ลูกบอกเสียงเครือแ่ เธอทำให้ทุกคนต้องเจอกับเื่หนักหนา
“ขอโทษพ่อทำไมลูกเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของลูกเลย” ไหล่บางไหวตามแรงสะอื้น เซโตกอดปลอดบุตรสาวคนเป็พ่อเมื่อเห็นลูกต้องทรมานแบบนี้ หัวใจก็แทบทนไม่ไหว
“หนูจะลืมเค้าให้ได้ค่ะพ่อหนูสัญญา...”
เสียงสะอื้นดังแว่วเข้ามาร่างอวบอัดเดินเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์ริมฝีปากหนาอวบอิ่มกระตุกสายตาพลางเหลือบมองพี่สาวตนเอง
เวน่ารู้สึกตัวหญิงสาวรีบคลายอ้อมกอดจากบิดาก่อนปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เซโตเหลือบมองบุตรสาวคนที่สองแล้วสาวเท้าเข้าไปหา
“กลับมาแล้วเหรอลูก?”ชายชราถามเสียงเบา
“ค่ะ”
ยิ่งเดินเข้าใกล้เขายิ่งรู้สึกถึงกลิ่นแอลกอฮอลล์ฉุนจัดจากตัวบุตรสาวเวน่ายืนกอดอกนิ่งมองดูน้องสาวด้วยความเหนื่อยหน่าย
“แกไปกินเหล้ามาหรือเทียร่า!”หญิงสาวถามน้องเสียงเข้ม
“ใช่!”
“เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้เสียทีหัดมาช่วยพี่กับพ่อทำงานบ้าง!”
“ทำไมจะต้องช่วยทีโมนาไม่ช่วยพี่ยังไม่เคยว่าอะไรเลย!” แววตากร้าวส่งมาทางพี่สาว
เวน่าสะอึกเทียร่าเริ่มแสดงกิริยาหยาบคายมากขึ้นทุกที เมื่อก่อนยังรับฟังเธอบ้างแต่เดี๋ยวนี้ไม่เลย สายตาน้องมีแต่ความริษยา เกลียดชัง เมื่อเห็นโมนาได้ดี
“ถ้าแกอยากจะบ้าอิจฉาน้องก็เชิญเทียร่าโมนาทำทุกอย่างเพื่อตระกูลเราแล้วแกล่ะทำอะไรบ้าง”
“พี่ไม่ต้องมาสั่งสอนฉันฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว วันนี้ฉันมาเอาเสื้อผ้าหัดดูแลตัวเองให้ดีซะก่อนเถอะแล้วค่อยมาสั่งสอนขนาดผัวตัวเองคนเดียวยังไม่มีปัญญาดูแลให้ดีได้เลย!” เทียร่าเยาะพลางยิ้มเหยียดออกมา
เพียะ!
มือพ่อสั่นเทามองบุตรสาวแววตาตัดพ้อใบหน้าอวบอิ่มหันไปตามแรงมือ
“ทำไมลูกถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้คนที่ลูกต่อว่าคือพี่สาวแท้ๆของลูกนะเทียร่า”
มือยกลูกผิวแก้มตนเองร่างกายกำลังสั่น พ่อไม่เคยทำร้ายเธอมาก่อน ขนาดที่งานเลี้ยงพ่อยังยับยั้งชั่งใจแต่วันนี้ทำไมพ่อถึงลงมือ ตวัดสายตามองพี่สาว คงเพราะเื่ที่พูดมันจี้ใจดำแบบนี้ไงถึงไม่อยากอยู่ที่นี่
“พ่อตบเทียร่า!พ่อไม่เคยทำแบบนี้กับเทียร่ามาก่อนทำไมต้องเป็เทียร่าแค่คนเดียวที่ถูกตำหนิแบบนี้ เทียร่าเกลียดทุกคน เกลียด เกลียดเกลียด ได้ยินไหม!” เธอกรีดร้องน้ำตานองหน้า
เทียร่ากระแทกส้นเท้าวิ่งขึ้นห้องนอนคนเป็พ่อมองลูกแววตาหม่น เวน่าเข้ามากุมมือบิดาเพื่อให้กำลังใจน้องสาวคงต้องเผชิญกับสังคมภายนอกเอาเอง หากเทียร่าเลือกเดินจากตระกูลไปเธอไม่ห้ามและอยากให้น้องได้เห็นสังคมที่แท้จริง สังคมที่มีแต่ความหลอกลวง จอมปลอมแล้ววันหนึ่งน้องจะรู้ว่าพ่อรักพวกเรามากแค่ไหน
ราวครึ่งชั่วโมงเ้าของร่างอวบหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ลากออกมาเธอเดินผ่านบิดาและพี่สาวไปโดยไม่หันกลับมามอง เซโตฝืนใจไม่ห้ามปรามหันหน้าหนีกลั้นน้ำตา
คงไม่ต้องเกรงใจกันแล้วจะเป็สามีพี่แล้วทำไมหากสิ่งที่เธอทำมันทำให้บรรลุจุดหมายได้!
นาสเหม่อมองทิวทัศน์ด้านนอก ดวงตาสีอำพันเจือไปด้วยความหม่นหมอง ลมหายใจอันหนักหน่วงถูกระบายหลายครั้งเกมรักที่เขาสรรค์สร้างกลับย้อนกลับมาทำร้าย เหตุจากผู้หญิงที่เขาจงใจหลอกลวงเธอดูมั่นใจ ท่าทีเ็า ทว่าจริงๆ แล้ว เธอกลับอ่อนโยนและมีจิตใจที่ดีงาม
ยิ่งได้อยู่ด้วยกันยิ่งรู้จักยิ่งหวั่นไหว แผนการที่เขาตระเตรียมมาเกือบพินาศ เห็นใบหน้าเธอวันนี้แทบคลั่งสายตาเวน่าส่งมา บ่งบอกถึงความรู้สึกภายใน เธอคงเกลียดเขามาก
“คุณชายครับท่านรัสตินเรียกพบครับ”
นาสหันมองตามเสียงเรียกเก็บความรู้สึกส่วนตัวไว้ข้างใน มาถึงห้องบิดาเข้าก้าวเข้ามาแล้วหยุดหน้าโต๊ะทำงานไม้สักขัดมันอย่างดี
“พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ”เขาถามเสียงเบา
ชายชราหมุนเก้าอี้หนังกลับมาเพื่อมองบุตรชายคนรองแล้วกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนผสานมือไว้ด้านหน้าจ้องมองบุตรชายด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม
“เื่ที่พ่อให้ไปจัดการถึงไหนแล้ว”
“ผมหาคนที่จะมาทำงานเป็หนอนเพิ่มให้ได้อีกคนแล้วครับ”นาสตอบน้ำเสียงเชื่อมั่น ต่อหนอนตัวนี้มาก
“อืม!ดีมากพ่อหวังว่าแกคงจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังนะเ้านาส”
“ครับพ่อ”
สนทนากับบิดาเรียบร้อยก้าวออกมานอกห้องปิดประตูลงตามเดิม หัวใจเหตุใดปวดร้าวเหลือเกินเขาไม่อาจทำตามความรู้สึกของตัวเองได้ ในเมื่อพ่อหวังในตัวเขามาก เวน่า...อยากสารภาพจริงๆ เขารักเธอมากเกินกว่าใครจะรับรู้ได้ ทว่าเวลานี้
เราสองคน...คงไม่มีวันมากันได้อีกแล้ว
ซาฟทอดสายตามองน้องชายคนที่สาม สถานการณ์ในตระกูลเริ่มสั่นคลอน เื่มากมายเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวและเขารู้ว่าใครคือต้นเหตุ ตอนนี้ยังไม่อยากทำอะไร มัสสิโม่ยังไม่มีอำนาจมากพอจะทำลายอัลเล็นโซ่ให้ย่อยยับแต่หากมัสสิโม่ยังคงจ้องจัดการอัลเล็นโซ่ไม่เลิกแล้วล่ะก็ เขาจะเป็คนทำลายให้พินาศด้วยมือคู่นี้เอง
เสียงเคาะประตูปลุกให้คู่สนทนาทั้งสองชะงักลงร่างสูงใหญ่สาวเท้าเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านไซน์โยนตัวลงบนโซฟามันยวบตามอารมณ์คนนั่ง
“เป็ยังไงงานที่พี่ให้ไปทำ”ซาฟถามทันที
“โอ้โห!พี่ผมถามจริงเถอะ ไม่คิดจะถามว่า ผมเหนื่อยไหมบ้างหรือไง มาถึงก็ถามเื่งานเลย” ไซน์บ่น
“ฉันก็เห็นว่าแกสบายดีไม่เห็นว่าเจ็บป่วยตรงไหน”
ไซน์สะอึกกับคำตอบพี่ชายเอนกายพิงโซฟาอย่างไม่สบอารมณ์
“งานที่พี่ให้ไปทำเรียบร้อยดี” เขาตอบเสียงห้วน
“เรียบร้อยก็ดีแล้ว”
เซ็ทหันมามองพี่ชายคนรองแล้วลอบยิ้มออกมา
“ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะครับพี่ไซน์ไปไทยมาน่าจะสนุกนะ”
“สนุกบ้าอะไร เจอยัยบ้านั่นกัดตลอด”ชายหนุ่มโพลงออกมา
“ใครกัน?” เซ็ทถามด้วยความสงสัย
“ก็ดาราไทยลูกสาวของหุ้นส่วนยังไงละกวนอารมณ์ชะมัดยากเลย!”
ยิ่งนึกเขาก็ยิ่งหงุดหงิดผู้หญิงคนนั้นดักคอตลอดเวลา จะหยอดลูกจีบพนักงานแทบไม่ได้เลย สวยก็สวยอยู่หรอกแต่ปากเธอช่างโอ้ย! ยิ่งคิดเขายิ่งโมโห
“เกิดอะไรขึ้นที่ไทยเหรอพี่ไซน์”เซ็ทถามด้วยความสงสัย
ไซน์นึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นผู้หญิงที่เขาออกจะพอใจอยู่ลึกๆ หลังจากพบหน้ากันครั้งแรก เธออาจหาญสาดน้ำใส่เขาก็แค่คิดว่าเธออาจยอมนอนกับเขา ให้จ่ายแค่ไหนก็ได้ เท่านั้นเอง
ทว่าการเยือนเมืองไทยอีกครั้งทำให้พบกับเธอ แม่คุณเล่นแสดงอาการรังเกียจออกนอกหน้า แถมยังบังอาจฝากรอยฝ่ามือไว้บนใบหน้าเพราะดันไปปล้ำจูบด้วยความโมโห จนผู้เป็บิดาเธอแทบลมจับเพราะฤทธิ์ลูกสาวตัวแสบ
แทนที่เธอจะสำนึกกลับตั้งแง่และต่อว่าเขาเสียๆหายๆ จนเสียงดังลั่นบริษัท เขาอายแทบแทรกแผ่นดินหนีดีที่บิดาเธอจัดการลากตัวลูกสาวเข้าไปเก็บไว้ในห้องทำงานเพื่อไม่ให้ประจานให้เขาอับอายไปมากกว่านี้แล้วผลสุดท้ายเธอก็ต้องเป็ฝ่ายมาพูดคำว่าขอโทษ ซึ่งบอกได้เลยว่าสะใจสุดๆที่ได้เห็นยัยนั้นทำหน้าบอกบุญไม่รับ
“แกไม่ต้องรู้หรอกรู้ไว้แค่ว่าเื่ที่เมืองไทยมันทำให้ฉันอารมณ์ไม่ดีก็แล้วกัน!”
“โอเคครับ ผมไม่ถามซอกแซกล่ะ”เซ็ทยอมถอย
เื่การติดต่อบริษัทในประเทศไทยดำเนินไปได้ด้วยดีซาฟเบาใจแต่ดีกาลโน่ยังถือว่าอยู่ในวิกฤติและน่าเป็ห่วงพอควรเลยทีเดียว
“ตอนนี้สถานการณ์ของดีกาลโน่เป็ยังไงบ้างพี่ซาฟ?”ไซน์ถามพี่ชายเสียงเครียด
“ยังไม่มีอะไรเคลื่อนไหวมากนักตอนนี้เห็นว่าคุณหนูเวน่ากำลังฟ้องหย่านาสอยู่”
“ตกลงนาสเป็คนที่ทรยศต่อดีกาลโน่จริงๆเหรอครับพี่ซาฟ”
“ใช่!”ซาฟตอบเสียงเข้ม
“เื่ที่เกิดขึ้นที่ดีกาลโน่จะส่งผลกระทบต่อเราหรือเปล่า?”เซ็ทสมทบ
“มันก็คงมีผลกระทบแต่คงไม่มากมายแต่ดีกาลโน่คงจะลำบากมาก... ทางเราก็ช่วยประคับประคองมาตลอดแต่ไม่รู้ว่าจะทำได้อีกนานสักแค่ไหน”
สามพี่น้องเงียบงันไปชั่วครู่ถึงแม้เวลานี้อาจจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าเวลานี้เมฆดำทะมึนกำลังก่อตัวราวกับจะสร้างพายุใหญ่โหมกระหน่ำทำลายทุกสรรพสิ่งให้ย่อยยับลงไป
“มัสสิโม่มัน้าอะไรถึงได้ทำแบบนี้!”ไซน์เสียงกร้าว
235K
