หลงไป๋หยิบจดหมายที่ถูกวางไว้บนโต๊ะหินอ่อนขึ้นมาอย่างช้าๆลายมือที่ใช้ตวัดตัวอักษรมากมายนั้นเต็มไปด้วยความเร่งรีบหากแต่ยังแฝงไว้ซึ่งความสุขุมรอบคอบของผู้เขียนมันคงจะเป็ลานมือของผู้ใดอีกไม่ได้ถ้าไม่ใช่หลงชิงซวนหลงไป๋ค่อยๆบรรจงคลี่จดหมายออกมาอ่านอย่างช้าๆ นุ่มนวลราวกลับเกรงว่าจดหมายนั้นจะแหลกสลายไป เนื้อความในจดหมายได้ระบุไว้ว่า
นายน้อยข้าผู้ชราหลงชิงซวนคอยรับใช้ตระกูลหลงมานับร้อยปีรู้สึกรักและหวงแหนตระกูลหลงนี้ไม่น้อยไปกว่าชีวิตของตนเองเลยแม้แต่น้อยหากนายน้อยได้อ่านจดหมายฉบับนี้ย่อม หมายความว่าเราผู้เฒ่าคงหามีชีวิตอีกไม่ข้อนายน้อยอย่าได้โศกเศร้าจนเกินไปนัก เราผู้เฒ่ามีชีวิตมานับร้อยปีนับว่าคุ้มค่าแล้ว หากแต่เราผู้เฒ่ายังมีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเป็กังวลใจมาเสมอนั่นคือจิตใจของนายน้อย จิตใจที่ใฝ่ถวิลหาเพียงการล้างแค้นแม้เราผู้เฒ่ารู้ดีว่ามันคงยากเกินกว่าที่จะห้ามปรามนายน้อยอีกต่อไปแล้วผู้ชราจึงมีเพียงสองเื่ที่อยากกล่าวเตือนให้นายน้อยได้รับรู้ไว้
เื่แรกเหตุการณ์สังหารสิ้นทั้งตระกูลหลงนั้นหาได้มีที่มาเพียงตื้นเขินข้ออ้างการก้าวข้าวขีดจำกัดของท่านประมุขล้วนเป็เพียงข้ออ้างจอมปลอมที่พวกมันใช้เพื่อตามหาของวิเศษอย่าง“กระบี่พิรุณนิทรา” ของตระกูลหลงเราเท่านั้น ขอให้นายน้อยโปรดระมัดระวังตัวให้จงหนักและอย่าได้เชื่อใจผู้ใดอีกเพียงเพราะคำว่า เชื่อใจ ทำให้หนึ่งพันห้าร้อยห้าสิบสองชีวิตต้องดับสูญนายน้อยโปรดอย่าได้ลืมเลือนเป็อันขาด สิ่งของที่อยู่ในกล่องไม้ผาหยกดำเมื่อนายน้อยเปิดดูก็จะรับรู้เื่ราวได้เอง
เื่ที่สองนั้นเกี่ยวเนื่องกับเถ้าแก่กวงสาเหตุที่่หลังมานี้ มีการเก็บส่วยจำนวนมากนั้นได้ยินว่าเป็คำสั่งจากหุบเขาราชสีห์การที่มันทำให้สองพี่น้องตระกูลตงย่อมก้มหัวรับใช้ได้นั้นแสดงว่ามันต้องมีผู้ฝึกลมปราณขึ้นสูงอยู่เป็แน่หากมิใช่ผู้ฝึกฝนลมปราณขึ้นรวบรวม แน่นอนว่าต้องเป็ผู้ฝึกฝนลมปราณขั้นก่อตั้งเป็แน่แท้
ถ้ำนี้เราผู้เฒ่าเพียรสร้างมานับ10ปีแม้จะไม่สะดวกสบายแต่กลับหลบซ่อนหูตาผู้คนได้ดีนัก
จากนี้ขอให้นายน้อยระวังตัวให้ดี
หลงชิงซวน
หลงไป๋เก็บจดหมายนั้นใส่ไว้ในออกเสื้อเขาพยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มดวงตาเอาไว้อย่างยากลำบากแต่ดูเหมือนความโศกเศร้าจะไม่คิดสงสารเขาสักเท่าใดตอนนั้นเองที่เสียงร่ำไห้ของเด็กหนุ่มได้ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งถ้ำ
หลังจากสงบจิตใจได้แล้วหลงไป๋รับรู้ว่าเขาไม่อาจมัวรีรอเวลาเอาแต่คร่ำครวญเสียใจเขายังมีเื่ราวที่ต้องสะสางให้เรียบร้อยเขาจะอ่อนแอไม่ได้อีกแล้ว เพราะถ้าเขาอ่อนแอย่อมมีแต่จะโดนเหยียบย่ำเฉกเช่นตอนที่ที่ทั้งตระกูลหลงเหลือเขาเพียงคนเดียวเขาจะต้องทำให้ทุกคนที่เคยเหยียบย่ำทำลายเขาต้องเสียใจ คิดได้ดังนั้นหลงไปสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะปล่อยลมหายใจนั้นออกมาอย่างแ่เบาสายตาเขาจับจองไปยังกล่องไม้ผาหยกดำ ที่หลงชิงซวนทิ้งไว้ให้ก่อนที่จะเปิดออกมาดู
ภายในกล่องไม้ผาหยกดำปรากฏกระบี่ยาวอยู่เล่มหนึ่ง
หลงไป๋หยิบกระบี่พิรุณนิทราขึ้นมาก่อนจะร่ายรำเพลงกระบี่บรรพชนออกมาทุกท่วงท่าล้วนแล้วแต่พลิ้วไหวนิ่งสงบคมกระบี่ที่สาดซัดออกมาล้วนแล้วแต่มีความเฉียบคมเป็อย่างยิ่ง ประหนึ่งว่าคมกระบี่นั้นสามารถตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างให้ขาดเป็สองท่อนได้อย่างง่ายดายหลงไป๋ร่ายรำต่อไปอยู่หลายอึดใจกลับพานพบว่าตนเองไม่อาจหยุดร่ายรำเพลงกระบี่ได้จึงเกิดความตื่นตระหนกเป็อย่างมากพลังยุทธ์ที่อยู่ในจุดตันเถียนถูกดึงออกมาใช้ไม่หยุดหย่อน ยิ่งนานยิ่งดูเลวร้ายเมื่อใบหน้าของหลงไป๋นั้นเริ่มซีดเซียวเม็ดเหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้าคมคาย จนในที่สุดเมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้วหลงไป๋จึงได้ทิ้งกระบี่ในมือออกไป พลังยุทธ์พลันไหลย้อนกลับเข้าตัวเขาทรุดลงไปกระอักเือยู่บนพื้นอย่างหมดแรง
“เพลงกระบี่บรรพชนนี่ร้ายกาจนักหากไม่ตัดสินใจปล่อยกระบี่ออกจากมือมีหวังตัวข้าคงได้ร่ายรำเพลงกระบี่นี้ไปจนตายแน่บัดซบ!!เพลงกระบี่เช่นนี้หากไม่แป็นหนทางสุดท้ายแล้วข้าจะไม่ยินยอมใช้ออกมาเด็ดขาด”
หลงไป๋นั่งลงสงบจิตใจและปรับสมดุลลมปราณเสียใหม่ตอนนี้เขาเพียงอยู่ในระดับของลมปราณก่อตั้งอาการาเ็ลมปราณย้อนกลับจึงไม่ได้หนักหนาเท่าใดแต่หากอยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปจากนี้เพียงเกิดลมปราณย้อนทวนเช่นนี้อีกคงเป็ได้แค่คนพิกลพิการแล้ว
สิ่งที่หลงไป๋คาดเดานั้นถูกต้องแล้วเพราะยิ่งพลังการฝึกยุทธ์สูงล้ำเพียงใดย่อมแสดงว่าพลังลมปราณที่ใช้ออกย่อมรุนแรงขึ้นตามเมื่อลมปราณเกิดย้อนกลับย่อมได้รับาเ็ตามความรุนแรงของพลังลมปราณที่มีในขั้นต้นนั้นอาจจะไม่มีความรุนแรงสักเท่าใดนักแต่หากอยู่ในระดับลมปราณขั้นสูงขึ้นความรุนแรงที่ได้รับย่อมหนักหนาอย่างแน่นอน
หลงไป๋ใช้เวลาพักฟื้นร่างกายไปถึงสามชั่วยามด้วยกันเมื่อร่างกายกลับมาสมบูรณ์ดีดังเดิมแล้วเขาไม่ลืมที่จะกลับไปหยิบกระบี่ที่ทิ้งเอาไว้เมื่อครู่ขึ้นมาดูอีกครั้งพอเพ่งพินิจตัวกระบี่โดยถี่ถ้วนแล้วจะพบว่าตัวกระบี่นั้นถูกอาบด้วยปราณสีน้ำเงินบางเบานี่คงเป็สาเหตุที่ทำให้กระบี่เล่มนี้มีความคมยิ่ง
ในกล่องไม้ผาหยกดำยังมีของอีกสามสิ่งอยู่ภายใน หนึ่งคือเคล็ดวิชากระบี่พิรุณรวมไปถึงท่าร่างใบไม้ไหว ที่ท่าร่างสำหรับเคล็ดวิชากระบี่พิรุณโดยเฉพาะสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่กลับเป็สิ่งที่ทำให้หลงไป๋ต้องน้ำตารื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมองเห็นแหวนสีดำสนิทวงหนึ่งตัวแหวนทำมาจากหินหยกอัญมณีล้ำค่าทำให้มีมีความทนทานเป็อย่างยิ่ง บนตัวแหวนสลักคำว่า “หลง” เอาไว้อย่างชัดเจนในอดีตหลงไป๋มักจะเห็นแหวนวงนี้ประดับมือบนนิ้วของบิดาตนเองอยู่เสมอเมื่อมองเห็นแหวนวงนี้อีกครั้งจึงอดคิดถึงผู้เป็บิดามิได้
“ข้าหลงไป๋ขอสัญญาด้วยิญญาของข้าว่าจะตามจองล้างจองผลาญเ้าพวกคนถ่อยเมืองเมฆาม่วงให้สิ้นซากหนี้โลหิตนี้ต้องได้รับการชดใช้นับพันนับหมื่นเท่า!!!”
หลงไป๋หยิบแหวนประจำตระกูลสวมใส่เข้ากับนิ้วชี้ข้างซ้ายตามกฎของตระกูลหลง ผู้ใดแหวนย่อมถือได้ว่าเป็ประมุขครองตำแหน่งผู้นำตระกูล และมีอำนาจการตัดสินใจสูงสุดแม้ตอนนี้ตระกูลหลงจะเหลือเขาเพียงคนเดียวแต่เขาก็ยังใส่แหวนวงนี้อย่างเต็มภาคภูมิหลงไป๋ตอนนี้ดูไปไม่คล้ายกับเด็กอายุสิบสี่ปีอีกต่อไปแล้วร่างกายคล้ายดูสูงใหญ่องอาจกล้าหาญแววตาเต็มเปี่ยมไว้ด้วยความเชื่อมั่นในตนเองอย่างถึงที่สุด ร่องรอยของความอ่อนแอหวั่นไหวไม่ปรากฏให้เห็นอีกแล้วหลงไป๋กล่าวเดินออกจากถ้ำไปไปอย่างองอาจโดยที่ตัวเขาในตอนนี้ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแววตาของเขาในตอนนั้นนั้นแฝงไว้ด้วยความโเี้เยียบเย็นอยู่หลายส่วน
“ข้าไม่อาจทนใช้ชีวิตอยู่เช่นนี้ได้อีกต่อไปการกระทำที่โง่เขลาเช่นนี้มีแต่จะทำให้ข้าจมปลักอยู่กับที่มีแต่ต้องต่อสู้และเผชิญหน้ากับความตายเพียงเท่านั้นที่จะทำให้ข้าสามารถก้าวเดินไปเบื้องหน้าได้อย่างเต็มภาคภูมิและเ้า เถ้าแก่กวงเ้าจะเป็ศพแรกที่ข้าหลงไป๋ผู้นี้จะเหยียบย่ำเพื่อขึ้นสู่สุดสูงสุด!”
หลงไป๋เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นขณะมุ่งหน้ากลับเข้าไปยังเขตเมืองชายแดนระยะทางจากถ้ำที่เขาอาศัยอยู่นับว่าห่างไกลไม่น้อยอีกทั้งยังต้องเดินทางผ่านป่าเขาทำให้การเดินทางใช้เวลานานถึงสิบวันกว่าจะมาถึงเขตของเมืองชายแดนตลอดทางที่ผ่านมาหลงไปล้วนไม่ปล่อยเวลาที่แสนมีค่าไปอย่างเสียเปล่า ขณะเดินทางเขาจะฝึกฝนท่าร่างใบ้ไม้ไหวไปด้วยพร้อมๆกับกวัดแกว่งเพลงกระบี่พิรุณไปด้วยเมื่อมาถึงเขตเมื่อชายแดนเขาก็สามามารถเข้าใจและสำเร็จท่าร่างใบไม้ไหวขั้นกลางได้แล้วส่วนเพลงกระบี่พิรุณกลับรุดหน้าไปถึงขั้นปลายแล้วหากมีมือกระบี่คนใดรู้ว่าหลงไป๋ใช้เวลาเพียงสิบวันในการเรียนรู้เพลงกระบี่พิรุณแล้วละก็ย่อมต้องอกแตกตายเป็แน่
แท้จริงนับว่าหลงไป๋เป็ผู้มีพร์ด้านเพลงกระบี่ผู้หนึ่งเพราะแม้แต่เพลงกระบี่บรรพชนที่มีความพิสดารเป็อย่างมากกลับยังสามารถเรียนรู้ได้โดยไม่ยากเย็นยิ่งเพลงกระบี่พิรุณที่เป็เพียงเพลงกระบี่พื้นฐานขั้นสูงย่อมฝึกฝนได้ไม่ยากเย็นแต่หากเป็ผู้อื่นฝึกฝนเช่นเดียวกับหลงไป๋แล้วละก็ย่อมต้องใช้เวลานานนับปีกว่าจะฝึกฝนเพลงกระบี่พิรุณได้ครบถ้วน
คฤหาสน์ของเถ้าแก่กวงนั้นแม้มิได้ใหญ่โตมากมายหากแต่เมื่อเทียบกับชาวบ้านบางคนที่ต้องอาศัยอยู่ในกระท่อมผุพังแล้วนับว่าเป็ที่ใหญ่โตมากแล้วคฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองชายแดนล้อมรอบไปด้วยป่าสนน้อยใหญ่ทำให้ผู้คนที่เมืองไม่สามารถเข้ามายุ่มย่ามได้โดยที่เถ้าแก่กวงจะหารู้ไม่ว่า ข้อนี้เองที่ทำให้คฤหาสน์หลังนี้ต้องถึงจุดจบหลงไป๋เดินมามานานก็พบกับกำแพงหินที่สูงท่วมหัวดูแข็งแกร่งถัดออกไปเป็ประตูทางเข้าที่ทำจากไม้สนชั้นดีเหนือประตูทางเข้าขึ้นไปเล็กน้อยกลับมีแผ่นป้ายที่สลักอักษรคำว่า ์เอาไว้ราวกับจะเย้ยฟ้าดิน
ตูมมมมม
เสียงะเิดังขึ้นเมื่อหลงไป๋ตัดสินใจฟันกระบี่ไปยังป้ายเหนือประตูแผ่นนั้นจากเสียงะเิดังกล่าวทำให้ลูกสมุนของเถ้าแก่กวงที่คอยเฝ้าดูความเรียบร้อยรีบออกมาดูโดยทันที
“หึ ์งั้นหรออยากจะหัวเราะให้ฟันหัก สถานที่คนระยำอาศัยอยู่ได้ก็มีแต่นรกเท่านั้นแหละคนที่คอยเบียดเบียนผู้อื่น หากินบนความทุกข์ยากของชาวบ้านฉุดคร่าผู้หญิงราวกับนางไม่ใช่มนุษย์เข่นฆ่าชาวบ้านตาดำๆเป็ผักปลาทั้งยั้งทำให้ท่านปู่ที่เป็ครอบครัวคนสุดท้ายของข้าต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับโทษของพวกเ้าคงมีแต่ความตายเท่านั้นแหละ”
หลงไป๋กล่าวพึมพำแ่เบาก่อนก้าวเดินเข้าหาลูกสมุนของเถ้าแก่กวงด้วยสีหน้าเยียบเย็นฝ่ายลูกสมุนของเถ้าแก่กวงเมื่อเห็นหลงไป๋เดินถือกระบี่เข้ามาจึงะโข่มขู่กลับไปว่า
“เฮ้ยยยเ้าเด็กเหลือขอที่นี่ไม่ใช่ที่ของเด็กข้าขอเตือนให้เ้ากลับไปกินนมแม่ที่บ้านซะ!!!”
ฉวะ!!!
เสียงคมกระบี่ตัดผ่านลำคือของชายเมื่อครู่ดังขึ้นก่อนที่เืจะสาดกระเซ็นออกมานองพื้น ลูกสมุนที่เหลือเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้นก่อนจะเข้ามากรุ้มรุมหลงไป๋ด้วยความเดือดดาล
“แกทำอะไรลงไปเ้าเด็กเหลือขอ!!!ตายยย”
“บังอาจนัก! อย่าได้หวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปได้!!” พวกมันต่างส่งเสียงตระโกนกันอย่างบ้าคลั่ง หากแต่คมกระบี่และเพลงหมัดต่างไม่กระทบถูกแม้เพียงชายเสื้อของหลงไป๋
“เพลงกระบี่พิรุณกระบวนท่าที่หนึ่งพิรุณโปรยปราย”
เพลงกระบี่พิรุณกวัดแกว่งไปมาอย่างว่องไวตัดผ่านลำคอและเส้นเืใหญ่ของเหล่าลูกสมุนมากมายจนหยาดเืนั้นสาดกระเซ็นในอากาศไม่ต่างจากละอองฝนที่พร่างพรมในฤดูวสันต์เนื่องจากเพลงกระบี่พิรุณนี้เน้นการจู่โจมเส้นเืเป็สำคัญทำให้เวลาคู่ต่อสู้ถูกคมกระบี่จะปรากฏเืกระเซ็นออกมาจากาแเป็จำนวนมากเมื่อกวัดแกว่งกระบี่ด้วยความเร็วสูงจึงทำให้เส้นเืใหญ่จุดต่างๆถูกตัดขาดพร้อมกัน ส่งผลให้เืกระเซ็นออกมาไม่ต่างจากสายฝนเหตุนี้เองจึงทำให้เพลงกระบี่ดังกล่าวถูกเรียกว่าเพลงกระบี่พิรุณ
“รอข้าก่อนเถอะ...เถ้าแก่กวง”หลงไป๋กล่าวออกมาอย่างเืเย็น ก่อนจะสะบัดเืที่ติดอยู่บนกระบี่ออกไปเขาเดินต่อไปตามทางเดินที่ถูกปูด้วยอิฐอย่างง่ายก่อนจะมาพบกับบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่บัดนี้ด้านหน้าของประตูบ้านต่างเต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์มากมายไม่ต้องสงสัยเลยว่าการต่อสู้เมื่อครู่นั้นล้วนทำให้พวกมันรู้ตัวกันจนหมดสิ้นแล้วตอนนั้นเองที่ชายร่างอ้วนในชุดผ้าดิบสีเขียวเดินออกมามันเหยียดยิ้มให้กับหลงไป๋พร้อมกับกล่าวว่า
“ ไม่นึกเลยว่าัน้อยหลงไป๋จะเป็ผู้เยี่ยมยุทธ์คนหนึ่งสามารถปิดบังตัวตนมาได้เนินนานเพียงนี้ เราผู้แซ่กวง นับถือๆเราเถ้าแก่เห็นัน้อยมีฝีมือเยี่ยมหากเข้าร่วมกับเราเื่ที่เ้าสังหารคนของเราเมื่อครู่เรจะถือว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นทางเลือกของเ้าก็หลงเหลือไว้เพียงคำว่าตาย!”
เถ้าแก่กวงเน้นคำพูดประโยคหลังอย่างชัดเจนเขาไม่ใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาการที่เด็กน้อยผู้หนึ่งสามารถสังหารคนเฝ้าประตูของเขาได้ย่อมต้องมีฝีมือไม่เลวร้ายอย่างแน่นอนหากเขาได้คนมีฝีมือเช่นนี้มาอยู่ใต้อาณัติแล้วละก็อิทธิพลของเขาย่อมต้องแผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขว้างแน่นอน
“เก็บคำพูดของพวกเ้าไว้ซะมันไม่มีค่าสำหรับคนตาย เพราะคนตายไม่จำเป็ต้องพูด”
ตูมมมม
หลงไป๋ตัดสินใจปลดปล่อยพลังลมปราณระดับก่อตั้งขั้นที่ห้าออกมาเขาไม่แน่ใจว่าเถ้าแก่กวงจะมีมือดีซ่อนไว้หรือเปล่า ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบนี่เป็คติประจำใจของเขาฝ่ายเถ้าแก่กวงเมื่อรู้สึกถึงแรงกดดันของพลังลมปราณระดับก่อตั้งขั้นที่ห้าก็ได้แต่ตัวสั่นงันงกใบหน้าซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษเดิมที่เฒ่าแก่กวงก็ได้คาดเดาไว้แล้วว่าหลงไป๋จะต้องมีฝีมือในระดับหนึ่งแต่กลับไม่คาดคิดว่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ในใจของเถ้าแก่กวงในยามนี้ได้แต่ร่ำร้องเพียงคำว่า ย่ำแย่แล้ว
“ข้าจะให้พวกเ้าได้เห็น...ถึงสิ่งที่เรียกว่าเพลงกระบี่...เพลงกระบี่พิรุณกระบวนท่าที่สองหยาดพิรุณสาดซัด!”
นั่นนับเป็ครั้งแรกในชีวิตของที่เถ้าแก่กวงได้รับรู้ถึงคำว่า“ฝนโลหิต”
559
