ตอนที่3
“อากาศที่นี่ดีมากเลยนะคะ” ขิมหันมาบอกสามีที่ใช้สองแขนโอบกอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมยิ้มกว้าง
“ใช่ครับ” โน้ตตอบพร้อมกระชับวงแขนโอบรัดขิมแน่น
บ้านพักตากอากาศริมทะเลทางภาคใต้ที่‘ภาคย์’ พ่อของโน้ตสร้างไว้บนพื้นที่กว่า10 ไร่ ห่างไกลผู้คนและเงียบสงบถูกใช้เป็ที่พักระหว่างการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของคู่สามีภรรยาป้ายแดงด้วยฐานะพวกเค้าสามารถเลือกที่จะไปฮันนีมูนกันที่ต่างประเทศได้อย่างสบายแต่ด้วยเพราะขิมและโน้ตต่างมีงานรออยู่ นี่จึงเป็สถานที่ที่พอจะทดแทนกันได้
ขิมละสายตาจากสามีแล้วมองตรงไปข้างหน้าทะเลสีครามและท้องฟ้าปรอดโปร่งช่วยทำให้เธอผ่อนคลาย และถึงแม้ว่าจะเคยพบเจอกับเหตุการณ์ผลัดตกทะเลมันก็ไม่ได้ทำให้เธอกลัวคลื่นทะเลหรือหาดทรายแต่อย่างใดมีแค่เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ขวางหูขวางตาและคอยรบกวนจิตใจเธอ
“คุณโน้ตครับผมจัดอาหารใส่จานเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“ขอบใจมากนะจิ๋ว” โน้ตรีบตอบกลับก่อนถามต่อ“แล้วนายกินอะไรหรือยัง”
“ยังครับ”
“มากินด้วยกันก็ได้นะ”
“ไม่เป็ไรครับ...เดี๋ยวผมไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่าครับ”จิ๋วตอบคำถามจบก็โค้งคำนับให้โน้ตและขิมก่อนถอยหลังเดินลงจากระเบียงแล้วออกไปจากบ้าน
“เรามาฮันนีมูนกันสองคนแล้วทำไมจิ๋วถึงต้องมาด้วยหล่ะคะเนี่ย” ขิมถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด
“น้องขิมจ๋าอย่าหงุดหงิดซิ จิ๋วเค้าก็แค่มาตามคำสั่งของพ่อนั่นแหล่ะ”
“เื่ที่คุณพ่อเป็ห่วงเราสองคนขิมก็พอเข้าใจอยู่นะคะ แต่มันก็ยังน่าอึดอัดอยู่ดี”
“แต่ว่าการที่จิ๋วมาด้วยเค้าก็ช่วยเราได้หลายอย่างอยู่นะ ทั้งขับรถ ทั้งจัดอาหารให้เรา”
“มันก็ใช่แต่....” ขิมอยากจะเถียงแต่ก็หยุดไว้เพียงเท่านั้นเพราะสิ่งที่โน้ตพูดก็ถูก
“อย่าไปสนใจจิ๋วเค้านักเลยตอนนี้ก็ออกไปข้างนอกแล้วด้วย พี่ว่าเราลงไปกินข้าวกันดีกว่า”
แม้จะยอมรับว่าการที่มีจิ๋วมาด้วยมันจะช่วยให้พวกเค้าสะดวกสบายมากขึ้นก็ตามแต่การมาฮันนีมูนแล้วมีบอดี้การ์ดอยู่ด้วยสำหรับขิมมันก็ดูแปลกๆไปอยู่ดีการเห็นเค้ามันทำให้ขิมหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เค้าเห็นเธอนั่งแอบอยู่ข้างห้องเก็บของเมื่อสามวันที่แล้ว…….
“พี่โน้ตคะเราไปเดินรับลมเล่นที่ริมทะเลกันหน่อยไหมคะ” ขิมถามขึ้นหลังจากอาหารเที่ยงลงท้องไปไม่นาน
“ดีเลยไปครับ”
Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่ดังขึ้นทำให้โน้ตแปลกใจทั้งๆที่ทุกคนต่างก็รู้ว่าเค้ากำลังอยู่ใน่ฮันนีมูนไม่น่าจะมีใครกล้ากวนก่อนจะพบว่าคนที่โทรมาเป็เลขาของเค้าเอง
“ว่าไงครับพี่ลักษ์”
“คุณโน้ตพี่ขอโทษนะคะที่ต้องโทรมากวน่ฮันนีมูน แต่ว่าคุณอารีฟเค้าเอาเพชรมาขายคืนน่ะค่ะ”
อารีฟเป็ชื่อของลูกค้าชาวตะวันออกกลางคนนึงที่คอยอุดหนุนร้านของโน้ตั้แ่ที่เค้าเริ่มมาดูแลแทนภาคย์เรียกได้ว่าเป็ลูกค้าประจำที่โน้ตต้องดูแลอย่างดีเลยก็ว่าได้
“มันมีปัญหาอะไรหรอครับอารีฟเค้าถึงมาขายคืนน่ะ”
“เค้าไม่ได้บอกค่ะ....คือคุณอารีฟเค้าบอกแค่ว่าขอคุยกับคุณโน้ตคนเดียวเท่านั้นน่ะค่ะ”
“ได้ครับ...เดี๋ยวผมจะโทรหาเค้าเลย” พูดจบโน้ตก็วางสายไป
“มีอะไรหรอคะพี่โน้ต” ขิมถามด้วยความเป็ห่วง
“มีปัญหาเกิดขึ้นนิดหน่อยน่ะ พี่ต้องโทรหาลูกค้าคนสำคัญตอนนี้เลย” โน้ตตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้
“งั้นขิมรอนะคะ”
“ไม่ต้องรอหรอกพี่ว่าขิมไปเดินเล่นเถอะครับ น่าจะคุยกันนาน”
“แต่ขิมรอดะ....”ขิมพูดยังไม่ทันจบโน้ตก็ะโแทรกขึ้นมา
“จิ๋วอยู่ไหนน่ะ”
หลังะโไปไม่นานจิ๋วก็มายืนปรากฏตัวที่หน้าโน้ตอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถาม “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณโน้ต”
“เดี๋ยวนายออกไปดูแลคุณขิมให้ฉันทีซิ”
“หา!! ไม่เอาหรอกค่ะ” ขิมร้องลั่นพร้อมแสดงสีหน้าไม่พอใจ
“ให้จิ๋วเค้าคอยเดินดูอยู่ห่างๆนะครับ” โน้ตพูดกับเมียสาวอย่างอ่อนโยนก่อนพูดต่อ“พี่ขอตัวไปคุยธุระกับลูกค้าก่อนนะครับ”
พูดจบโน้ตก็เดินขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างเร็วไวทิ้งให้ขิมอยู่กับจิ๋วเพียงลำพังที่ชั้นล่างเธอหันมองบอดี้การ์ดร่างั์แว๊บเดียว ก่อนละสายตาแล้วเดินออกจากบ้านไป
หลังออกจากเกาะนั้นจนถึงวันนี้ขิมแทบไม่เคยมองหน้าหรือแม้แต่พูดคุยตรงๆกับจิ๋วเลยซักครั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันที่แล้วจึงเป็ครั้งแรกที่ขิมมองหน้าจิ๋วนานที่สุดหลังออกจากเกาะ เช่นเดียวกับจิ๋วที่ก็ไม่กล้าสบตาหรือพูดคุยกับขิมตรงๆ ทั้งๆที่เค้าอยากจะถามเธอถึงเหตุการณ์เมื่อสามวันที่แล้วใจจะขาด
นางแบบสาวพาร่างสูงโปร่งของตัวเองเดินเลียบไปตามริมหาดโดยไม่มีท่าทีจะสนใจชายร่างั์ที่สาวเท้าตามมาห่างๆแต่เดินมาได้เพียงครึ่งทางขิมก็ต้องหยุดเดินเมื่อเจอเข้ากับเสียงเรียก
“คุณขิมเดี๋ยวก่อนครับ คุณขิม”
ขิมรีบหันมองไปตามเสียงผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมแว่นตาหนาเตอะบนตัวใส่เสื้อฮาวายกางเกงสามส่วนยืนยิ้มพลางหายใจเหนื่อยหอบอยู่ตรงหน้าเธอ
“มีอะไรหรอคะ”
แต่ยังไม่ทันที่ชายร่างท้วมจะตอบจิ๋วที่โผล่มาจากด้านหลังก็พุ่งเข้าไปหาชายคนนั้นพร้อมกับพูด “ถอยไปครับอย่าเข้าใกล้คุณขิมมากเกินกว่านี้ครับ”
ชายร่างท้วมผวาเงยหน้ามองบอดี้การ์ดหน้าโหดด้วยความใก่อนละล่ำละลักตอบ “ผะ...ผมเป็ฟะ....แฟนคลับคะ...คุณขิมน่ะครับ”
“ถอยออกมาเดี๋ยวนี้อย่ามายุ่งกับแฟนคลับฉันนะ”
เสียงตวาดที่ดังลั่นของขิมทำเอาชายร่างท้วมและจิ๋วถึงกลับหันมองมาที่เธอเป็ตาเดียวก่อนจะเป็จิ๋วที่พูดขึ้น “ผมแค่จะขอค้นตัวเค้าก่อนน่ะครับ”
ขิมไม่ได้ตอบจิ๋วเธอเพียงแค่เดินตรงไปหาชายร่างท้วมก่อนจะยิ้มและพูด “มาคะคุณพี่ อยากถ่ายรูปกับขิมใช่ไหมคะ”
พอเจอเข้ากับรอยยิ้มหวานๆกลิ่นตัวหอมๆพร้อมด้วยความงดงามของใบหน้าที่ยากจะหาสิ่งใดเปรียบแถมเดรสยาวสีส้มแบบคล้องคอที่เผยให้เห็นแผ่นหลังและหัวไหล่ที่ขาวเนียนของขิมก็ทำให้ขวัญของชายร่างท้วมกลับคืนสู่ร่างก่อนจะพูดพร้อมยิ้มแย้ม
“ใช่ครับผมเป็แฟนคลับคุณขิมั้แ่ที่เริ่มถ่ายแบบเลยครับ”
ขิมก็ตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนที่ชายร่างท้วมจะได้ถ่ายรูปคู่กับขิมไปหลายภาพ โดยมีจิ๋วยืนคุมอยู่ห่างๆด้วยสีหน้าหงิกงอ…….
“คุณโน้ตผมจัดอาหารเย็นเสร็จแล้วนะครับ” จิ๋วพูดบอกโน้ตทันทีที่ขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสองที่กว้างขวางของบ้านพักตากอากาศหลังนี้
“ขอบใจมากนะจิ๋ว”
“งั้นผมขอตัวออกไปหาอะไรกินข้างนอกก่อนนะครับ”
พอโน้ตตอบพร้อมพยักหน้ารับจิ๋วก็โค้งคำนับแล้วเดินออกไปจากบ้านอย่างเร็วไวปล่อยให้คู่รักข้าวใหม่ปลามันอยู่กันสองต่อสอง
“เฮ้อ....ไปได้ซะที” ขิมถอนหายใจก่อนพูดออกมาพร้อมแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย
“ไป...ใครไปครับน้องขิม จิ๋วหรอ” โน้ตถามขึ้นด้วยความงุนงง
“ใช่ซิคะขิมจะหมายถึงใครได้ล่ะคะ...คอยตามไปนู่นไปนี่อยู่นั่นแหล่ะ น่ารำคาญ”
“เค้าก็ทำตามหน้าที่น่ะครับ”
“เมื่อกี๊ตอนออกไปเดินเล่นริมทะเลนายนั่นบุกเข้าจู่โจมแฟนคลับของขิมด้วยล่ะค่ะ”
“จู่โจมทำร้ายน่ะหรอ....จิ๋วนี่นะ”
“ก็ไม่เชิงทำร้ายหรอกค่ะ...แค่โผล่หน้ามาแล้วทำให้แฟนคลับคนนั้นกลัวหน้าซีดเฉยๆน่ะค่ะแล้วพอขิมะโว่าไป นายนั่นดันหันมาบอกว่าแค่จะขอค้นตัวแฟนคลับคนนั้นก่อนน่ะค่ะ”
“อย่างนั้นไม่เรียกว่าจู่โจมหรอกนะครับ” โน้ตตอบพร้อมยิ้มกว้างก่อนพูดต่อ“พี่จะย้ำอีกครั้งนะ...เค้าก็แค่ทำตามหน้าที่น่ะครับ”
พอไม่รู้จะพูดอะไรต่อขิมจึงทำได้แค่รับคำแบบขอไปที“ค่าๆเข้าใจแล้....”
กริ๊งงงงงงงงงงง
บทสนทนาหยุดลงเมื่อเสียงกริ่งหน้าบ้านดังลั่นขึ้นมา ก่อนจะเป็โน้ตที่พูดขึ้น“เดี๋ยวพี่ลงไปดูก่อนนะครับ”
พูดจบโน้ตก็เดินลงไปที่ชั้นล่างในทันทีเวลาผ่านไปเพียงแค่หนึ่งนาทีขิมที่ยังคงนั่งอยู่ที่ริมระเบียงชั้นสองก็ได้ยินเสียงร้องของโน้ตดังแว่วขึ้นมา
นางแบบสาวผุดลุกจากเก้าอี้แล้วเดินลงไปที่ชั้นล่างอย่างเร็วไวและพอลงมาถึงเธอก็กวาดสายตามองไปยังประตูหน้าบ้านด้วยหวังจะเห็นสามีอยู่ที่นั่นโน้ตอยู่ที่นั่นจริงอย่างที่คิดแถมประตูหน้าบ้านก็เปิดกว้าง
“ว๊าย! พี่โน้ตเป็อะไรคะ พี่โน้ต กะ....เกิดอะไรขึ้น” ขิมร้องลั่นด้วยความใเมื่อเห็นโน้ตนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหน้าประตูบ้านในสภาพเืท่วมศีรษะ
เธอร้องลั่นพลางเขย่าตัวสามีด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะคิดได้ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาว่าควรจะทำอะไรขิมผุดลุกขึ้นจากพื้นหวังจะวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อใช้มือถือโทรขอความช่วยเหลือตามที่ควรเป็แต่ยังไม่ทันที่เธอจะไปไหนได้ไกลที่ด้านหลังของเธอแฟนคลับชายร่างท้วมที่เจอเมื่อตอนเที่ยงก็ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้นพร้อมกับไม้เบสบอลในมือ
“คะ...คุณเข้ามาทะ...ทำอะไรที่นี่” ขิมถามอย่างตะกุกตะกักด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
ชายร่างท้วมแสยะยิ้มที่น่าขยะแขยงออกมาก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“ผมก็มาหาคุณขิมไงครับ”
ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังสั่งให้ขิมขยับตัวเพื่อหนีห่างจากผู้ชายคนนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้เธอหันหลังหวังจะออกวิ่งไปที่ประตู แต่ความสั่นกลัวที่ปกคลุมอยู่ทั่วร่างก็ทำให้ขาไม่รักดีล้มลงจากร้องเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่จนคะมำลงไปนอนบนพื้นไม่ห่างจากร่างโน้ต
“จะหนีไปไหนครับคุณขิมคนสวย” ชายร่างท้วมพูดพลางพลิกร่างสาวสวยให้นอนหงายก่อนพูดต่อ “ผมสำรวจแถวๆบ้านหลังนี้มาเป็อย่างดีแล้วเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้สุดก็เกือบครึ่งกิโล”
บ้านหลังนี้ตรงตามความตั้งใจของ‘ภาคย์’ พ่อสามีของขิมเป็อย่างมากเงียบสงบใกล้ทะเลและห่างไกลผู้คน
“นะ....นายจะทำอะไรฉันนาย้าอะไร” ขิมถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“จะทำอะไรหรอ” ชายร่างท้วมพูดพึมพำกับตัวเองก่อนแสยะยิ้มแล้วพูดด้วยเสียงดังลั่น“ผมอยากทำอะไรกับคุณขิมหลายอย่างเลยล่ะครับ”
เค้าวางไม้เบสบอลไว้ที่พื้นก่อนกระชากสายคล้องคอของเดรสยาวสีส้มจนฉีกขาดตามด้วยบราปีกนกลูกไม้สีดำที่ห่อหุ้มเต้าคู่งามออกไปจนเต้าคู่งามของขิมโผล่มาทักทาย
“หูยยยนมใหญ่อย่างที่คิดจริงๆด้วย หัวนมก็ชมพูอีกต่างหาก น่าบีบน่าดูดมากเลยครับ” พูดจบชายร่างท้วมก็ใช้สองมือตะปบลงไปที่อกอวบก่อนบีบเคล้นมันอย่างรุนแรง
“นิ่มโคตรอูยยย แค่บีบควยผมก็แข็งแล้ว ซี้ดดดด นมคุณขิมนี่สู้มือผมดีจัง อ้าสสทั้งนุ่มทั้งขาว” ชายร่างท้วมบีบคลึงเต้าอวบพลางร้องครางด้วยความเสียวซ่านสะใจ
“ผมขอชิมหัวนมหน่อยนะครับ” พูดจบเค้าก็ก้มหน้าลงไปที่หน้าอกอ้าปากออกแล้วใช้ลิ้นจู่โจมยอดถันสีสวยของขิมอย่างมูมมาม
“ซรู๊บบบหัวนมก็อร่อย ซร๊วบ แผล๊บบ คุณขิมคนสวยของผม แผล๊บบ” ชายร่างท้วมดูดดุนยอดถันของขิมพลางพูดบอก
ขิมนอนนิ่งน้ำตาไหลพรากตัวก็สั่นไหวด้วยความกลัวและขยะแขยงแต่เธอที่ข้อเท้าแพลงในตอนนี้คงวิ่งหนีไปไหนไม่ได้ไกลเธอรู้ดีตอนนี้สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงค่อยๆเอื้อมมือไปยังไม้เบสบอลที่อยู่ใกล้ๆเพื่อหวังใช้มันฟาดลงไปที่หัวของแฟนคลับโรคจิตคนนี้ให้สลบเหมือด
“ไม่พูดอะไรซักหน่อยหรอครับแผล๊บบบ คุณขิม ซร๊วบบบ หรือที่เงียบไปเพราะชอบซินะครับ แผล๊บบบที่ชอบแต่งตัวเซ็กซี่ๆก็เพื่อให้ผู้ชายมาทำอย่างนี้ซินะครับ”
ขิมไม่โต้ตอบอะไรไปเพราะมือของเธอััโดนไม้เบสบอลเข้าให้แล้ว
แกร๊งงงงง!!!!
เสียงไม้เบสบอลที่กลิ้งไหลไปบนพื้นทำให้ชายร่างท้วมรีบถอนปากแล้วหันมองไปยังอาวุธที่ใช้ฟาดหัวโน้ตทันที
ในขณะที่หน้าของขิมซีดเผือดยิ่งกว่าเดิมเพราะจากตอนแรกที่เธอเกือบจะเอื้อมมือไปจับอาวุธนั้นไว้ได้แล้วแต่เพราะมือที่สั่นเกินควบคุมได้เลยกลายเป็ตัวการที่ผลักไม้เบสบอลนั้นให้กลิ้งไถลไปไกลจนเกิดเสียงดัง
“กะจะเอาไม้เบสบอลนั่นฟาดหัวแฟนคลับที่ติดตามคุณมายาวนานแบบผมหรอครับคุณขิม” ชายร่างท้วมหันมาพูดกับขิมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาปนเยาะเย้ย
“ปะ...ป่าวนะมะ...มือมันแค่ขยับไปโดนเฉยๆ”
“โกหกหน้าด้านๆเลยนะครับ....อย่างนี้ต้องโดนทำโทษ”
ขิมไม่รู้ว่าชายท้วมโรคจิตคนนี้จะลงโทษเธออย่างไรความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้แต่ในขณะที่ตัวของเธอกำลังสั่นเทาด้วยความกลัวเสียงฝีเท้าที่วิ่งมาจากทางหน้าประตูบ้านก็ดังคืบเข้ามาใกล้
พลั่ก!!!!
ชายร่างท้วมกระเด็นออกไปจากร่างของขิมอย่างฉับพลันโดยมีเท้าของจิ๋วเป็ตัวการพอถีบแฟนคลับโรคจิตคนนั้นจนล้มคว่ำไป บอดี้การ์ดร่างั์ก็หันมาถาม
“คุณขิมเป็อะไรมากไหมครับ”
“ฉันไม่....ไม่เป็ไร” ขิมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ผมโทรแจ้งตำรวจแล้วนะครับเดี๋ยวอีกซักพักคงจะมากัน”
เปรี้ยงงงงงงงง!!
ขิมสะดุ้งใเมื่อได้ยินเสียงปืนดังลั่นขึ้นในบ้านพอสิ้นอารามใจึงหันมองไปยังต้นเสียง แฟนคลับร่างท้วมยืนหันปากกระบอกปืนขนาด 9 มม.มาที่จิ๋ว ขิมจึงหันมองกลับไปที่เค้าก่อนเห็นจิ๋วยืนกุมหน้าท้องของตัวเองด้วยสีหน้าเ็ปอยู่
“ไอ้บอดี้การ์ดเวรเอ๋ยมึงจะโทรหาตำรวจทำไมวะ แม่งเอ๋ยๆๆๆ” ชายร่างท้วมสบถขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะพูดต่อ “งั้นก็ดีเลยไหนๆกูก็ต้องติดคุกอยู่แล้ว กูขอเอาอีขิมไปโลกหน้ากับกูด้วยหล่ะกัน”
พูดจบชายร่างท้วมก็เดินอาดๆเข้ามาหาขิมแต่เพียงชั่ววินาที จิ๋วในสภาพเือาบไปทั้งตัวก็พุ่งตรงเข้าไปรวบตัวเค้าได้อย่างรวดเร็ว
“คุณขิมไอ้นี่มันบ้า คุณขิมหนีไปก่อนครับ วิ่งออกจากบ้านไป” จิ๋วะโบอกขิมเสียงดังลั่นในขณะที่กอดรัดกับแฟนคลับร่างท้วมอยู่
เปรี้ยงงงงงงง!! เปรี้ยงงงงงงง!!
สิ้นเสียงปืนที่ดังลั่นขึ้นสองนัดทั้งชายร่างท้วมและจิ๋วต่างก็นิ่งไป ก่อนที่จิ๋วจะเป็คนที่ขยับเป็คนแรก เค้าลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางขิม
“กริ๊ดดดดดดด” ขิมร้องลั่นเมื่อเห็นร่องรอยการถูกยิงเพิ่มขึ้นที่แขนและขาของจิ๋วพร้อมกับเืที่ไหลอาบเลอะสูท
“หึๆๆๆๆเสือกเข้ามาขวางกูดีนัก” ชายร่างท้วมพูดในขณะที่ยืนอยู่ข้างจิ๋วก่อนที่เค้าจะใช้เท้าถีบบอดี้การ์ดร่างั์เต็มแรงจนทำให้จิ๋วล้มคะมำลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
พอไร้คนขัดขวางชายร่างท้วมก็เดินตรงปรี่มาหาขิมพร้อมกับพูด “ทีนี้ก็ไม่มีใครมาขวางเราแล้ว...ไปครับ...คุณขิมเราไปอยู่โลกหน้าด้วยกันนะครับ”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ....วางปืนลงซะ”
เสียงเข้มที่ดังขึ้นมาจากทางหน้าประตูทำให้ชายร่างท้วมชะงักงันพอหันไปก็เห็นตำรวจ 3 นายยืนจ่อปืนมาที่เค้า และในขณะที่ขิมกำลังหันมองไปยังตำรวจ
เปรี้ยงงงงงงงงง!!!!..........
8K
![ย้อนเวลาล่าแค้น [นิยายแปลเกาหลี] อัพ 4 ตอนทุกวัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765813628_6148569.webp)
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
