“ข้าไม่รู้เ้าค่ะ มีผู้าุโเป็คนไปเก็บ ข้าเป็คนขนมาขาย เห็นร้านท่านให้ราคายุติธรรม ข้าก็เลยมาร้านนี้”
“เถ้าแก่ข้าขอถาม มีร้านขายสมุนไพรอยู่ที่ไหนอีกไหม ข้าจะไปหาซื้อเมล็ดพันธุ์ไปปลูก ท่านก็รู้ข้าอายุยังน้อย อีกสักห้าสิบปี ข้าก็แค่อายุหกสิบกว่าเอง อย่างไรก็ขายทัน”
“แม่นางน้อย ถ้าอย่างนั้นเ้าต้องไปที่เมืองอื่นแล้ว เพราะที่ร้านข้าใหญ่สุดแล้ว มีเมล็ดพันธุ์หายากก็มีอยู่ เท่าที่ข้าขายให้เ้าไปแล้ว”
“ถ้าอย่างงั้นก็ไม่เป็ไรเ้าค่ะเถ้าแก่ ต้องรอให้ผู้าุโ ไปเก็บมาจากในป่าลึกให้แล้วล่ะ คิดค่าสมุนไพรให้ข้าเลยก็แล้วกัน ข้าจะไม่ไปไหนแล้วกลับบ้าน”
“สมุนไพรปกติต้นละห้าตำลึงทอง ของเ้ามีพลังิญญา ข้าให้ต้นละ สิบตำลึงทองก็แล้วกัน มีสิบต้นหนึ่งร้อยตำลึงทอง” ซูเยว่รับตำลึง เดินออกมาจากร้าน ขายสมุนไพร ตั้งใจจะไปซื้ออาหาร ไปฝากแม่
“นี่มันไม่ใช่นางสวะหรอกหรือ ออกจากจวนมาไม่นาน มีเสื้อผ้าใหม่ใส่ ตัวแค่นี้ไม่ใช่ ไปขายตัวให้พวกเฒ่าตัณหากลับมาหรือ เพิ่งเห็นเดินออกมาจากร้านขายสมุนไพร” เ้าของคำพูดคือหญิงร่างท้วม บ่าวจากจวนตระกูลหลิน
“ไหนค่าตัวได้เท่าไหร่ เอามาแบ่งให้พวกข้าใช้ แก่มันแค่สวะของตระกูล จนถูกขับไล่ออกมา ถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว เอาตำลึงที่มี มาให้พวกข้าให้หมด!”
“พวกเ้าเป็ใคร! เป็สุนัขที่ข้าเคยเลี้ยงหรือยังไง ถึงได้มาร้องขออาหารกลางถนนแบบนี้!”
“นังขยะ กล้ามาเรียกพวกข้า เป็สุนัขอย่างนั้นหรือ!”
“หรือว่าพวกเ้าไม่ใช่! เป็แค่ทาสรับใช้ กลับไปด่าว่าคนนั้นคนนี้เป็ขยะ พวกเ้านั่นแหละ เป็ถังขยะเป็ผ้าเช็ดเท้า!”
“นังตัวละกาลกิณี ออกจากบ้านมาไม่กี่วัน ทำเป็เก่ง วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้ ว่าเ้านั้นอ่อนแอขนาดไหน อย่ามากล้าหือกับพวกข้า เ้าทั้งสองจับมันไว้!”
“ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสุนัขรับใช้ อย่างพวกเ้าจะทำอะไรข้าได้!” ระหว่างที่พูดโต้เถียง ซูเยว่คว้าเอาผงพิษ ออกมาแล้วสาดไปที่คนทั้งสาม
“โอ๊ย! ตัวกาลกิณี โยนผงอะไรใส่ข้า ทำไมถึงทั้งแสบทั้งคันแบบนี้” ระหว่างที่พูด มือก็เกาไม่หยุด คันไปทั้งตัว
“ข้าก็ด้วย นังชั่วนี่กล้าลองดีอย่างนั้นหรือ เ้ามันสวะไม่มีพลังธาตุ ยังกล้าลงมือกับพวกข้าอีก!” ทั้งสามคนเกาจน มีเืซึมออกมาตามิั
“นังขยะ อย่าอยู่เลย พวกเราจัดการกับมัน!” แม้จะมีอาการคันแสบทั้งตัว เกาจนเืไหลซึม แต่พวกเขาเป็บ่าวที่อดทน มือก็เกาเท้าก็ยกขึ้นเตรียมจะกระทืบ ซูเยว่
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าพวกเ้าขึ้นช้ากว่านี้ ไม่ได้ไปล้างเนื้อล้างตัว พวกเ้าต้องกลายเป็สุนัขขี้เรื้อน เฝ้าบ้านออกไปไหนไม่ได้ เนื้อหนังจะลอกออกมาจนหมด เหลือแต่เนื้อข้างในสีแดง ที่มีเืไหลออกมาไม่หยุด!”
ทั้งสามคนก้มลงดูแผล ที่ตัวเองเกาจนมีเืไหลออกมา ด้วยความกลัวจึงพากันรีบวิ่งหาน้ำ เพื่อที่จะไปล้างตัว
“เ้านายเป็แบบไหน ลูกน้องก็เป็แบบนั้น เฮ้อ! ช่างอบรมสั่งสอนกันมาดีเสียจริง คุณหนูอัจฉริยะแห่งเมืองหนาน!”
เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ซูเยว่ เริ่มเป็ห่วงความปลอดภัยแม่ ‘ที่นี่อยู่ห่างไกลจากจวนตระกูลหลิน อยู่กันคนละเมือง พวกเขายังมาถึงนี่ได้ ไม่…ข้าจะไม่ย้ายไปไหนเด็ดขาด!’
“อ้าว! ทำไมเ้ากลับมาไวนักเล่า ไหนบอกว่าจะกลับช้า!” ลุงกังร้องทักขึ้นเมื่อเห็นซูเยว่ เดินเข้ามาที่รถม้า
“พอดีที่ร้านยา บอกว่าเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายาก ร้านเขาใหญ่ที่สุดแล้ว ถ้าร้านเขาไม่มีร้านอื่นก็ไม่มี ข้าเองก็ไม่อยากเดินไปไกล คิดว่ากลับบ้านก่อนดีกว่าเ้าค่ะ”
“ไปลุงจะไปส่ง แต่ดูสีหน้าของเ้าไม่ค่อยดีเลย มีเื่อะไรอย่างนั้นหรือ!”
“มีเ้าค่ะ! เอาไว้ไปคุยกันที่บ้าน!” ซูเยว่ นั่งอยู่บนรถม้า พรางคิดบางเื่ พื้นที่ในบ้านของนาง ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พร้อมที่จะปลูกผัก เป็ผลงานของลุงกังและภรรยา
รถม้าวิ่งมาจอดที่หน้าบ้าน ซูเยว่เดินเข้าไปหาผู้เป็แม่ และเล่าเื่สาวใช้จวนหลิน สามคนให้ฟัง
“ท่านแม่ ท่านก็พอรู้จักกับ ลุงกังกับป้าลี่มาหลายวันแล้ว คิดว่าพวกเขาไว้ใจได้ไหม ถ้าข้าจะให้พวกเขาซื้อที่ ต่อจากพวกเรา แล้วสร้างบ้านอยู่ที่นั่น ตัวท่านแม่จะได้มีเพื่อนบ้าน”
“ข้าพูดกับท่านแม่ตามตรง ข้าไม่ไว้ใจตระกูลหลิน กลัวพวกเขาจะสืบหาตัวจนเจอ เห็นว่าพวกเรามีตำลึงมีบ้านอยู่ จะมาแย่งชิงเอาไปอีก ตอนนี้ข้ายังไม่แข็งแรงพอ ที่จะป้องกันตัวเองและท่านแม่ได้ แล้วข้ายังต้องตามหาสมุนไพร เพื่อมาปรุงเป็ยารักษาท่าน”
“ข้าจำเป็ต้องแยกออกไป ถ้าพวกเขาจะตามก็ให้ตามแค่ข้า ส่วนท่านแม่ให้อยู่ที่นี่ รอวันที่ข้าแข็งแรง แล้วจัดการกับพวกเขา ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับเราได้อีก”
สองแม่ลูกนั่งมองหน้ากัน ต่างทำหน้าลำบากใจ หลุดพ้นออกมาได้ ยังตามมาราวีกันอีก
“เ้าหมายความว่าจะให้แม่ อยู่ที่นี่ตามลำพังอย่างนั้นหรือ ตอนนี้แม่ก็แข็งแรงแล้ว สามารถเดินไปรอบบ้านได้ แม่เชื่อในความคิดของเ้า แต่…ว่าเ้าอย่าหายไปนาน ต้องกลับมาเยี่ยมแม่บ้าง หรือไม่ก็ส่งข่าวมาหา ให้แม่ได้รู้ว่าเ้าอยู่ที่ไหน เป็อย่างไรบ้าง”
“ข้าไม่หายไปหรอกท่านแม่ ต้องกลับมาหาท่าน อย่างแน่นอน แค่ไม่รู้ว่าเป็ตอนไหน ต้องคอยดูด้วยว่า มีใครสะกดรอยตามหรือไม่ ถ้ามีข้าจำเป็ต้องพาพวกเขา ออกไปให้ห่างจากที่นี่เ้าค่ะ!”
“ลุงกังทางนี้เ้าค่ะ ข้าและท่านแม่มีเื่จะคุยด้วย!” ซูเยว่เห็นลุงเดินมาใกล้ เลยเรียกมาคุย
“ข้ารู้ว่าลุงชอบทำไร่ทำสวน ข้าอาจจะไม่ได้อยู่ที่บ้านบ่อย ท่านแม่อยู่ผู้เดียว มีแต่ลิงกับกระต่ายอยู่เป็เพื่อน ข้า้าให้ลุงกังและครอบครัว มาซื้อที่ต่อจากของข้า เจาะกำแพงทะลุกัน เพื่อที่จะได้เอาน้ำในบ่อไปรดพืชผักได้”
“ข้าสามารถย้ายทั้งครอบครัวมาอยู่ได้ แต่…ให้ซื้อที่ดิน เกรงว่าข้าจะไม่มีตำลึงพอซื้อที่ดินได้ ไหนจะต้องปลูกบ้านอีก”
“ร้อยตำลึงทองพอไหมเ้าคะ! สำหรับซื้อที่และปลูกบ้าน ท่านลุงห้ามปฏิเสธ และให้เริ่มดำเนินการพรุ่งนี้เป็ต้นไป” ซูเยว่วางถุงตำลึงทอง ไว้ตรงหน้าลุงกัง
“หากว่าไม่พอก็บอกกับข้าได้เ้าค่ะ ข้ายังมีตำลึงทองอยู่!”
“พอ! ต้องพออยู่แล้ว ข้าจะรีบจัดการ ให้แล้วเสร็จภายในพรุ่งนี้ บ้านข้าจะให้ช่างมาสร้าง พวกเขามีพลัง สร้างไม่เกินสองวันน่าจะเสร็จ”
“ถ้าอย่างนั้นตกลงเอาตามนี้เ้าค่ะ อ้อ! ถ้ามีเวลาข้าอยากได้โอ่งใส่น้ำใบใหญ่ สักสองใบเ้าค่ะ” ซูเยว่มองลุงกัง ที่ถือถุงตำลึงด้วยความกังวล กลัวว่าจะหล่นหาย
“วันนี้ยังไม่มืด ข้าจะไปติดต่อซื้อที่ได้เลย จะได้ไม่ต้องถือตำลึงทอง เข้าไปในเมือง ข้ากลัวถูกดักปล้น” ลุงกังรีบร้อนออกจากบ้าน
“ขับรถม้าไปกลับทุกวันไม่กลัว พอถือตำลึงเท่านั้นแหละ กลัวโดนปล้นมาทันที พวกโจรมันน่าจะไม่รู้ไวขนาดนั้น ว่าถ้าลุงกังมีตำลึงติดตัว”
หลังจากส่งลุงกัง ออกนอกประตูบ้านไปแล้ว ซูเยว่เดินกลับมาหาผู้เป็แม่
“ข้าจะเข้าไปในนิติ ท่านแม่จะเอาผักมาทำกับข้าวไหม หรือว่าเอามากินสดๆ ก็อร่อย ขากลับออกมา ข้าจะเก็บมาฝากเ้ากระต่ายด้วย”
“แล้วแต่เ้าเถอะ แม่ขอไปเดินเล่น กับสัตว์น้อยพวกนั้นก่อน”
ซูเยว่มาปรากฏตัวในมิติ “เสียงที่อยู่ในมิติหายไปไหนแล้ว ทำยังไงข้าถึงจะเลื่อนพลังได้ไว นอกจากการโคจรพลังและกินน้ำพุิญญา”
“กินโอสถถึงจะทำให้เ้า เลื่อนพลังได้ไว แต่ว่าเ้าต้องขยับพลัง จากระดับสองให้เป็ระดับสามก่อน พลังของเ้าถือว่าน้อยนิดในแคว้นนี้ ขอแค่เ้าขึ้นถึงระดับสาม เ้าก็สามารถปรุงโอสถระดับสูงได้ เพราะมีคัมภีร์และสูตรยา ยังไม่พอมิตินี้ สามารถเก็บของสดไว้ได้ด้วย”
“คัมภีร์สูตรปรุงยาอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็ระดับสูงขึ้น น่าจะมียาที่รักษาท่านแม่ได้ ถ้าอย่างนั้นมีทางเดียวให้ขึ้นระดับ สามก็ต้องนั่งโคจรพลังและกินน้ำพุ อยู่ในนี้สักสิบสองชั่วยาม ของเวลาข้างนอก”
ระดับพลังของซูเยว่ ถือว่าต่ำมาก เพราะนางเพิ่งมีพลังธาตุ พี่สาวที่เป็อัจฉริยะ อยู่ระดับหกแล้ว อีกไม่นานก็ขึ้นระดับเจ็ด ซึ่งถือว่าสูงมากในแคว้นนี้แล้ว
มีทางเดียวที่จะเร่ง ตอนนี้คือกินน้ำพุ แล้วนั่งโคจรพลังในสระน้ำพุิญญา ซึ่งถือว่าทางลัดสุดแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่คิด แม้จะนั่งอยู่ในน้ำ อาการเ็ป ที่แล่นพล่านอยู่ภายในร่างกาย จนสั่นสะท้าน ซูเยว่สติพร่าเลือนตัวเกร็งกัดฟัน มือกำแน่นจมลงไปในน้ำ
ไม่รู้ว่านางจมไปนานเท่าไหร่ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที น้ำพุิญญาขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
‘ความเ็ปทรมานที่ผ่านไป น้ำพุใหญ่ขึ้น แสดงว่าพลังข้าเพิ่มขึ้นแล้วสิ คัมภีร์โอสถละอยู่ไหน หรือว่าจะอยู่ในกระท่อม’
ซูเยว่ขึ้นมาจากน้ำ วิ่งไปที่กระท่อม ที่ดูเหมือนใหญ่และแข็งแรงขึ้น ภาพที่อยู่เบื้องหน้าของนาง มีคัมภีร์เล่มสีดำวางคู่กับตำรายา นางรีบวิ่งเข้าไปจับแล้วเปิดดู
“มันคือตำรายาระดับสูง แล้วแบบนี้จะปรุงได้ยังไง ชื่อสมุนไพรยังไม่รู้จักเลย มีวิธีหลอมยาด้วย” นางพูดเสียงดังด้วยความตื้นตันใจ ที่มีสูตรยารักษาแม่แล้ว
“เอ๊ะนั่น! ข้างผนังกระท่อม มีเตาหลอมยาวางอยู่ แต่เหตุใดมันถึงเก่าแก่ และดูธรรมดาแบบนั้นกัน ของวิเศษไม่ใช่ว่าต้องมีรูปลักษณ์ ที่งดงามหรอกหรือ?”
“เตาหลอมนี้ เวลาเ้าใส่สมุนไพรลงไป มันจะช่วยคัดกรองสิ่งสกปรกออก ทำให้มีความบริสุทธิ์เต็มสิบ คนในแคว้นนี้ หลอมยาออกมาได้ สูงสุดก็ระดับหกเท่านั้นเอง” เสียงในมิติดังขึ้น บอกกล่าวให้นางเข้าใจ
“เดี๋ยวเสียงในหัวเ้าอย่าเพิ่งไป ข้ามีคัมภีร์วิธีหลอมโอสถ แล้วสมุนไพรล่ะอยู่ไหน ชื่อสมุนไพรในคัมภีร์ ข้าไม่รู้จักเลย”
“เ้าออกจากกระท่อมไป เดินไปสักห้าสิบก้าวเดินก็จะเห็นแล้ว”
ซูเยว่รีบวิ่งออกมานอกกระท่อม มองไปด้านหลัง ที่เคยเป็หมอกทึบ ตอนนี้มันร่นหายไป กลายเป็สวนสีเขียว ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรหายาก และมีเป็จำนวนมาก กินพื้นที่ไปหลายหมู่
“ข้ามิโอสถรักษาท่านแม่แล้ว ทุกอย่างมีพร้อม”
“ทุกอย่างมีพร้อมก็จริง แต่พลังของเ้ายังอ่อนด้อย ไหนเลยจะหลอมโอสถได้สำเร็จ พลังของเ้าจะต้องอยู่ที่ระดับห้าขึ้นไป ถึงจะหลอมโอสถโดยที่ ไม่หมดแรงเสียก่อน”
“ข้าต้มเอาไม่ได้หรือ ถ้าพลังไม่พอ ไฟกับธาตุไฟก็ร้อนเหมือนกัน”
“เ้าสามารถฝึกฝน ด้วยการหลอมโอสถระดับต่ำไปก่อน มันเป็การฝึกฝนไปในตัว รอวันที่พลังของเ้าเพิ่มขึ้น ก็จะสามารถหลอมโอสถระดับสูงออกมาได้”
“ได้ถ้าอย่างนั้นข้าจะฝึกหลอม ระดับต่ำไปก่อน ถ้าเตาหลอมนี้ดีอย่างเ้าพูด ระดับต่ำก็มีสูตรเร่งพลังได้เหมือนกัน”
ซูเยว่อยู่ฝึกหลอมโอสถ ที่ใช้ไฟปราณระดับต่ำของนาง แต่ยาที่ออกมากับได้ความบริสุทธิ์สูงถึงระดับแปด
1K
