เมื่อเค้าได้ฆ่าคนที่พูดไป ก่อนจะมองไปที่พวกสำนักมารแล้วพุ่งเข้าไป เมื่อพวกสำนักมารได้สติก็ได้พุ่งเข้าหาเยเฉิน เค้าได้ทำการสังหารอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกสำนักมารเห็นว่าสู้ไม่ได้ก่อนกำลังจะหนี เยเฉินเห็นเช่นนั้น ก็ได้ใช้วิชากระผ่า์ เยเฉินได้สร้างกระบี่ออกมานับพัน กระบี่ได้พุ่งไปที่พวกสำนักมารอย่างรวดเร็ว พวกเค้ายังไม่ได้หลับหนีก็ถูกตัดหัว สีหน้าพวกเค้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อเยเฉินฆ่าเสร็มก็ได้เดนำเข้าเมืองเพื่อหาพวกที่ซ่อนตัวอยู่ เมื่อเหล่าศิษย์เห็นเช่นนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความชื่นชม เมื่อเค้าดูแล้วไม่พบพวกสำนักมาร เค้าก็เดินไปหาศิษย์คนหนึ่ง
"ศิษย์พี่เย คนนี้มีข่าวจะบอกท่าน"
ศิษย์คนนั้นพูดจบชายคนนั้นก็พูดออกมา
"เมืองหนานเฟิง ตอนนี้พวกนั้นกำลังจะสังเวยผู้คนหนึ่งในนั้นมีครอบครัวของข้าอยู่ด้วย ได้โปรดช้วยครอบครัวข้าด้วย"
เมื่อเค้าพูดจบก็ได้หมดสติไป เยเฉินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนำศิษย์ ตามทางไปเมืองหนานเฟิง ระวางทางเค้าได้สังหารสำนักมารจำนวนมาก
เมื่อเค้ามาถึงก็ไม่ได้รับเข้าไปใกล้เค้าได้เข้าไปในเมืองคนเดียว เค้ามองไปดูรอบๆ ได้เห็นชายคนหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ ก็มีศิษย์คนหนึ่งเดินเข้ามา
"ท่านประมุขน้อย ข้าได้รวมเครื่องสังเวยพร้อมที่จะดำเนินการแล้ว"
ศิษย์คนนั้นกำลังก้มหัวพูดออกมาอย่างเคารพ ชายที่ถูกเรียกประมุขน้อยลืมตาขึ้นมา ก่อนจะกล่าว
"ถ้าพร้อมแล้วก็เตรียมตัวสังเวยได้ ต้องไม่มีไรผิดพลาดเข้าใจไหม"
ประมุขน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเ็า เมื่อศิษย์คนนั้นได้ยินหลังก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
"ไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน เหล่าระดับสูงเข้าไปในมิติเกือบหมดแล้ว ถึงมีก็ไม่สามารถหยุดได้"
ชายคนนั้นพูดอย่างรวดเร็ว เมื่อประมุขน้อยได้ยินก็พยักหน้าอย่างพอใจ
ความจริงแล้วการเปิดมิตินั้นเป็เพียงเหยื่อล่อ พวกเค้า้าสังเวยเพื่อจะอัญเชิญโดยตรง แน่นอนถ้าอัญเชิญปีศาจธรรมดาออกมาก็ไม่เป็ประโยชน์ แต่ปีศาจที่ออกมานั้นไม่ได้เป็ปีศาจธรรมดา นั้นคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ พวกเค้าไม่รู้ว่าอยู่ขั้นไหน แต่เคยได้ข่าวมาขั้นจักรพรรดิเป็ได้แค่มดปลวก เมื่อท่านผู้นั้นมาพวกเค้าจะได้กลายเป็ปีศาจ เมื่อประมุขน้อยคิดถึงเื่นี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมา เค้าได้เดินออกไปมีผู้คนมากมาย บ้างคนร้องให้ บ้างคนต่อสู้หวังว่าจะหนีรอดได้ ประมุขน้อยมองภาพนี้อย่างเฉยเมย เค้าสั่งเรียบๆ
"ทำให้พวกมันเงียบซะ"
เมื่อเหล่าศิษย์สำนักมารได้ยินก็ทำการหักกระดูก ถอดเส้นเอ็น ตัดลิ้น ทำให้พวกนั้นขยับไม่ได้
"เอาล่ะเตรียมสังเวย"
ประมุขน้อยได้สั่งอย่างเฉยเมย เมื่อพวกเค้ากำลังจะสังเวยก็มีกระบี่พุ่งเข้ามาแทงไปที่ประมุขน้อย ถึงจะหลบได้แต่ก็โดนแทงไปที่เอวเช่นกันเค้าได้รีบถอยออกมาอย่างรวดเร็ว ประมุขน้อยมองไปที่เยเฉินด้วยความโกรธ
"เ้ากล้าดียังไงมาทำลายข้า"
เยเฉินรู้สึกเสียดายเค้าอุสาเฝ้ารอหวังจะฆ่าในกระบี่เดียวแต่เค้าไม่รู้ว่าประมุขน้อยผู้นี้จะตอบสนองเร็วเพียงนี้ เมื่อเหล่าศิษย์สำนักได้สติก็พุ่งไปหาเยเฉิน เค้าแทบไม่สนใจเยเฉินได้สะบัดกระบี่ หัวนับไม่ถ้วนลอยออกมา เมื่อประมุขน้อยเห็นเช่นนั้นก็ตระหนักได้ว่า ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเค้าได้นำอาวุธจักรพรรดิออกมา หอกเต็มไปด้วยออร่าโหดร้าย เค้าได้พุ่งไปหาเยเฉินพร้อมแทงออกไป เยเฉินไม่หลบได้ฟาดกระบี่ออกไปปะทะกับหอก ประมุขน้อยล่อยกประเด็นออกไปพร้อมกระอักเืออกมา
"เป็ไปไม่ได้เ้าจะรับอาวุธจักรพรรดิได้ไง"
ประมุขน้อยพูดอย่างบ้าคลั่ง เยเฉินมองเค้าราวกันคนโง่ อาวุธจะดีแค่ไหนก็อยู่ที่คนใช้ ประมุขน้อยอยู่แค่ขั้นนักบุญขั้นกลางจะไปใช้อาวุธขั้นจักรพรรดิได้ไง เยเฉินไม่รอช้าได้พุ่งไปหาประมุขน้อยหวังจะฟันให้ตายในกระบี่เดียว แต่ประมุขน้อยกลับหลบได้เยเฉินขมวดคิ้ว รอบแรกเป็เื่บังเอิญเค้าไม่แปลกใจ แต่รอบสองไม่น่าหลบได้ เค้ามองไปที่ประมุขน้อยก่อนจะไปหยุดที่สร้อยคอ เยเฉินตระหนักได้ นั้นคือเครื่องรางช่วยชีวิตแต่ไม่น่าช้วยได้ตลอด เมื่อคิดได้เช่นนั้นเค้าก็พุ่งไปหาประมุขน้อยโดยไม่หยุดพัก ประมุขน้อยโดนทุบตีโดยไม่สามารถตอบโต้ได้ เค้าโกรธเป็อย่างมากั้แ่เกิดมานี้เป็ครั้งแรกที่เค้าหมดท่าเช่นนี้ เมื่อเค้าตระหนักได้ว่าไม่สามารถสู้ได้เค้าเหลือบไปมอง ศพศิษย์สำนักมารอยู่สีหน้าก็โหดร้ายขึ้นมา
"ในเมื่อพวกเ้าไร้ประโยชน์ก็อย่าได้โทษข้า"
ประมุขน้อยได้ทำการสังเวยศิษย์สำนักมารที่ตายอยู่ เมื่อเยเฉินได้เห็นเช่นนี้ก็พยายามจะหยุด แต่ก็ได้มีพลังที่เค้าไม่สามารถหยุดได้พุ่งใส่เยเฉิน เค้าลอยกระเด็นออกไปก่อนจะมองมาทางประมุขน้อยอย่างตึงเครียด รอบๆตัวประมุขน้อยเต็มไปด้วยความชั่วร้าย มีิญญาคนที่ตายจำนวนมาก เยเฉินพยายามจะเข้าใกล้แต่ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ เค้าได้เห็นรอยแยกมิติเปิดออกมีปีศาจออกมา ความสูงสี่เมตรมีเขายาว ร่างกายแดงชาด ถือขวานขนาดใหญ่เมื่อมันออกมา ก็ได้สูดหายใจก่อนจะหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆในที่สุดข้าก็ออกมาได้ ถึงจะมีพลังแค่หนึ่งในสิบแต่แค่นี้ก็เกินพอแล้ว"
เยเฉินมองตัวประหลาดสีแดงอย่างสงสัย
"ระบบเ้าว่าเ้านี้เป็โรดประหลาดรึป้าว?."
"ติ้ง.!ระบบไม่สามารถตรวจสอบได้ โฮสต์้าใช้คะแนนเพื่อตรวจสอบหรือไม่"
เยเฉินถึงกับพูดไม่ออก
"ถ้าไม่จ่ายคะแนนเ้าจะไม่บอกข้าหน่อยหรอ"
"ติ้ง.!ระบบไม่สามารถบอกได้ถ้าโฮสต์ไม่จ่ายคะแนน"
"งั้นก็ชั่งมันเถอะ แล้วมีอะไรที่กำจัดมันได้หรือไม่"
"ติ้ง.!การโจมตีสูงสุดขั้นะแท้จริง สองแสนคะแนน"
เยเฉิน
"มันสามารถฆ่าได้จริงๆใช่ไหม"
"ติ้ง.!แน่นอนโฮสต์อย่าได้สงสัยในระบบ"
"งั้นเ้าจะรอให้มันได้สติก่อนหรอรีบส่งมาสิ"
"ติ้ง.!โฮสต์ได้ทำการแลกเปลี่ยนการโจมตีสูงสุดขั้นะแท้จริง"
"ติ้ง.!ได้ทำการหักคะแนนโฮสต์แล้ว"
มีแผ่นไม้เหมือนเดิมลอยอยู่ตรงหน้าเยเฉิน เค้าไม่พูดไรมากรีบหยิบมาบด ได้มีหอกลอยออกมา ออร่าเต็มได้ด้วยความสูงส่งพุ่งไปที่ปีศาจตัวนั้น เมื่อปีศาจนั้นหัวเราะเสร็จแล้วได้หันมาทางนี้ก่อนที่มันจะพูดก็มีหอกแทงไปที่ท้อง มันมองด้วยความสงสัยก็จะสลายตัวไป เยเฉินมองภาพนึ้ก่อนจะกล่าว
"ที่หลังอย่าได้หัวเราะโง่ๆแบบนั้นอีก"
เมื่อปีศาจที่กำลังสลายได้ยินก็โกรจเป็อย่างมาก
"เ้ามนุษย์ข้าจำเ้าได้อย่าให้ร่างจริงข้ามาเถอะไม่งั้นเ้าได้เห็นดีแน่"
"งั้นรอบหน้าอย่าได้หัวเราะอีกไม่งั้นเ้าได้สลายเหมือนเดิมแน่"
เยเฉินพูดอย่างจริงจัง เมื่อปีศาจได้ยินก็แทบกระอักเืออกมา
136
