ณ สนานที่แห่งนึง
เด็กหนุ่มผมสีขาวตาสีแดงคนนึงได้สติขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มันเป็เหมือนว่าเขากำลังจมอยู่ใต้ทะเลลึกที่มืดมิต มีเพียงแค่แสงจากดวงจันทร์ที่ส่องแสงลงมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“นี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ล่ะ?”
เด็กหนุ่มกำลังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้
“จริงด้วย……นึกออกแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น…….”
ดูเหมือนว่าเขาจะนึกอะไรได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่
“เรา……….ตายไปแล้ว”
ใช่แล้วแท้จริงเด็กหนุ่มคนนี้นั้นได้ตายไปแล้ว ซึ่งต้องเล่าย้อนกลับไปยังอดีตของเขาคนนี้…….
เด็กหนุ่มมีชื่อว่า ริวคัง หรืออีกชื่อ คาซึมะ ริว เขานั้นเกิดมาในครอบครัวที่มีพ่อเป็คนญี่ปุ่นและมีแม่เป็คนจีน ชีวิตในครอบครัวของเขานั้นก็เป็เหมือนคนปกติทั่วไป พ่อทำงานเป็พนักงานเงินเดือนทั่วไป ส่วนแม่ของเขาทำงานเป็ครูสอนกังฟู
่วัยเด็กริวคังมักถูกพวกเด็กรุ่นเดียวกันรังแกอยู่ตลอด ทำให้ริวคังอยากจะแข็งแกร่งขึ้น เขาได้ขอร้องให้แม่ของเขาช่วยสอนกังฟูให้กับเขา แม่ของเขาก็ยอมที่จะสอนกังฟูให้แต่มีข้อแม้ว่าห้ามเอาไปใช้ในทางที่ไม่ดี ซึ่งริวคังก็สัญญากับแม่ของเขาอย่างโดยดี
ริวคังตั้งใจฝึกกังฟูอย่างไม่ย่อท้อ จนมีฝีมือของเขาพัฒนาไปไกลอย่างรวดเร็วทำให้เขาสามารถที่จะป้องกันตัวเองได้จากการถูกลังแก
แต่เมื่อเวลาผ่านไปริวคังที่เริ่มก้าวสู่่วัยรุ่น เขาก็เริ่มที่จะใช้กังฟูที่แม่เขาสอนให้ไปกับการทะเลาะวิวาทกับพวกอันตะพานอยู่หลายครั้งจนเป็เื่เป็ราว
เขานั้นต้องถูกตำรวจจับอยู่หลายครั้งจากการทะเลาะวิวาทไม่รู้จบ พ่อแม่ของเขาก็พยายามตักเตือนแต่ริวคังก็ไม่ฟังและยังก่อเื่ไม่หยุด
วันนึงริวคังไปมีเื่และาเ็กลับมา แม่ของเขาก็มาช่วยทำแผลให้พร้อมกับสอนริวคังเกี่ยวกับความหมายของกังฟูและแข็งแกร่ง
“กังฟูน่ะไม่ใช่สิ่งที่เอาไว้สู้อย่างเดียวหรอกนะ……..แต่มันคือสิ่งที่หลอมรวมเราให้อยู่ในกึ่งกลางทำให้จิตใจเราไม่หวั่นไหว ไม่แข็งเกินไปหรือไม่อ่อนจนเกินไป เฉกเช่นหยินหยาง”
“ความแข็งแกร่งนั้นหามิใช่จากการที่ทำร้ายคนอื่นเพื่อให้ตัวเราดูเหนือกว่า แต่มาจากจิตใจที่้าปกป้องสิ่งสำคัญต่างหากล่ะ……..นั้นแหละคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงล่ะ”
ริวคังที่ได้ฟังคำสอนของผู้เป็แม่ ก็ทำให้ใจของเขาและความคิดเริ่มเปลี่ยนไป
“แม่ครับ…….ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผมทำไป…..ต่อจากนี้ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมจะไม่ทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจอีกต่อไปแล้วครับ ผมสัญญา” ริวคังตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เขากำลังทำนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่แม่ของเขา้าจะสอน ต่อจากนี้ไปเขาจะเปลี่ยนแปลงตนเองใหม่เพื่อพ่อแม่ของเขา
แต่มันก็สายไปแล้ว………
เมื่อวันนึงเขาได้รับข่าวร้ายว่า พ่อแม่ของเขาได้ประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิต นั้นทำให้ริวคังเสียใจมากทั้งที่เขาตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตนเองแล้วแต่เขากลับต้องมาพบกับเื่เลวร้ายแบบนี้
หลังจากนั้นริวคังก็เลือกที่จะไม่สนใจอะไรอีกเลย เขานั้นกลายเป็คนเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่สุงสิงกับใคร ใช้ชีวิตไปวันๆ
จนกระทั่งวันที่ชะตาของเขาจะเปลี่ยนไปตลอดการก็มาถึง…….
ในวันที่ฝนตกหนัก ริวคังได้มาเดินเตร่ๆแถวแม่น้ำที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง เขานั้นเดินท่ามกลางสายฝนที่ที่ตกลงมา พร้อมนึกถึง่เวลาที่ผ่านมา
‘ถ้าตอนนั้นเราตั้งใจเปลี่ยนตัวเองซักั้แ่แรก………ก็คงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก…….ขอโทษนะครับ…….คุณพ่อ…..คุณแม่…….ผมมันคนไม่ได้เื่’
ริวคังกล่าวโทษตัวเองในใจ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา
‘ถ้าชาติหน้ามีจริง………ก็จะขอเปลี่ยนแปลงตัวเองซักใหม่…….จะไม่ยอมให้ต้องเป็แบบนี้อีกต่อไปแล้ว……..ชั้นจะทำตามสัญญาที่ไว้กับคุณแม่ให้ได้!!!!!!’
ริวคังกล่าวพูดในใจด้วยความแน่วแน่ว่าเขาจะไม่ยอมเป็แบบนี้อีกแล้ว ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างใกล้ๆ
“ช่วยด้วยคะ!!!! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย!!!!”
เสียงขอความช่วยเหลือของเด็กผู้หญิงดังขึ้นจากบริเวณแม่น้ำ ริวคังรีบหันไปมองและพบว่ามีเด็กผู้หญิงกำลังจะจมน้ำ ด้วยความที่ฝนตกหนักทำให้น้ำในแม่น้ำพัดแรงมาก
“เด็กผู้หญิงนี้!! แย่ล่ะถ้าขืนปล่อยไว้ได้จมน้ำตายแน่!!!”
ริวคังที่เห็นก็พยายามร้องขอให้คนมาช่วย แต่แถวนั้นก็ไม่มีคนเลย เขาเลยเลือกที่จะตัดสินใจทำบางอย่าง
“เป็ไงเป็กัน”
จากนั้นริวคังก็กระโดนลงไปช่วยเด็กผู้หญิงที่กำลังจะจมน้ำ เขารีบว่ายไปช่วยเธอให้เร็วที่สุด ด้วยความที่เขาเคยฝึกร่างกายมาก่อนทำให้เขาพอจะต้านแรงน้ำได้
เขาว่ายน้ำเข้าไปคว้าตัวเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ได้ทัน เขาได้กอดเด็กคนนั้นไว้พร้อมพูดปลอบเธอ
“ไม่ต้องกลัวนะ ชั้นจะช่วยเธอเอง”
ริวคังพูดพร้อมยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนที่จะว่ายน้ำไปยังริมฝั่งแต่น้ำก็พัดแรงมากทำให้ไปลำบากมากในการว่ายไป
ในที่สุดริวคังก็ต้านแรงน้ำและว่ายมาถึงริมฝั่งได้สำเร็จ เขารีบวางเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้บนริมฝั่นทันที
แต่ทว่าก่อนที่ริวคังจะขึ้นฝั่งตามไปก็มีคลื่นน้ำซัดใส่ริวคังเต็มๆ
ฟู้ว!!!!!!!!!
“อัก……อ้ากกกกกกกก!!!!!”
“พี่ชายคะ!!!!!!!”
ร่างของริวคังถูกน้ำพัดไปจนจมลงไปใต้น้ำ เขาพยายามที่จะว่ายขึ้นไปแต่แรงของเขาก็ได้หมดลงซักก่อน สุดท้ายร่างของริวคังก็ค่อยๆจมหายไป
.
.
.
.
.
.
กลับมาปัจจุบัน
ริวคังที่จำได้แล้วว่าตัวเองตายไปแล้ว ก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้จะทำอะไรต่อ
“แล้วที่นี้มันที่ไหนกันแน่เนี้ย…….์หรือนรกล่ะเนี้ย?”
ระหว่างที่ริวคังกำลังสงสัยอยู่ก็ได้มาเสียงนึงดังขึ้นทางด้านหน้าของเขา
“ไม่ใช่ทั้งคู่นั้นแหละเ้า……”
ตอนนั้นก็ได้มีบางสิ่งบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา
“อะไรล่ะเนี้ย?” ริวคังกล่าวด้วยครับใ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็คือ………
‘ัั์สีแดงเพลิง’
ัั์ที่มีร่างกายสีแดงเพลิงดวงตาสีเขียว มีรูปร่างคล้ายกับัของจีนมาก มันได้มาปรากฏตรงหน้าของริวคังแล้ว
“เ้าคงใมากเลยสินะเ้าหนู” ัได้พูดกล่าวกับริวคัง
“นี้มัน…..ยังไงกันล่ะเนี้ย?!!!!” ริวคังพูดด้วยความใกับสิ่งที่เห็นมาก
“ใจเย็นๆก่อนเ้าหนู……..ข้ามาเพื่อยื่นข้อเสนอให้กับเ้า” มังพูดตอบกลับริวคัง
“ข้อเสนอหรอ………หมายความว่าไงน่ะ?” ริวคังถามด้วยความสงสัย
“เอาเป็ว่าข้าขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกันนะ…….ชื่อของข้าคือ ไคโอ เทพัผู้ดูแลสมดุลแห่งโลกใบนี้”
ัได้แนะนำตัวเองว่าชื่อ ไคโอ ริวคังที่ได้ฟังแบบนั้นก็เกิดความสงสัย
“เดี๋ยวก่อนนะ ดูแลโลกหรอ?” ริวคัง
“ใช่แต่ก็คนละโลกกับเ้าล่ะนะ” ไคโอ
“คนละโลกหรอ…..มันยังไงกันเนี้ย?” ริวคังเริ่มงงไปหมด
“พูดตรงๆเลยรึกันนะ…..ตอนนี้เ้าน่ะไม่ได้อยู่ในโลกของเ้าอีกต่อไปแล้ว….เพราะว่าหลังจากที่เ้าตายข้าก็ได้ใช้พลังอัญเชิญให้ิญญาของเ้ามาอวตารที่โลกของข้ายังไงล่ะ” ไคโอ
“ว่าไงนะ!!!!!!!” ริวคัง
เมื่อริวคังได้รู้ความจริงก็ใมาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีเื่แบบนี้ด้วย
“แล้วทำไมนายถึงอัญเชิญิญญาชั้นมาที่โลกของนายล่ะ?” ริวคังถามด้วยความสงสัย
“เพราะตอนนี้โลกของข้ากำลังเจอกับภัยร้าย ที่ข้าเองก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้” ไคโอ
“มันคืออะไรงั้นหรอ?” ริวคัง
“ที่โลกที่ข้าดูแลอยู่ในตอนนี้มันได้มีมนุษย์ที่มีจิตใจชั่วร้ายกำลังคุกคามโลกของข้าอยู่ไงล่ะ ถ้าคืนปล่อยไว้โลกจะต้องถูกมันยึดครองแน่ๆ” ไคโอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักใจ
“แต่นายเป็เทพนี้ทำไมถึงไม่ไปหยุดมันเองล่ะ?” ริวคัง
“หน้าที่ของข้ามีเพียงแต่การปกป้องโลกจากภัยอันตรายจากนอกโลกเท่านั้น ข้าไม่สามารถเข้าไปแซกแซงการกระทำของมนุษย์” ไคโอกล่าวอธิบาย
“อะไรกันน่ะเหตุผลแค่นั้นเนี้ยนะ?” ริวคัง
“แต่ข้าก็ทนเห็นโลกถูกความชั่วร้ายไม่ได้เหมือนกัน………ข้าจึง้าผู้ที่จะมาเป็อวตารของข้าเพื่อไปช่วยโลกไว้ไงล่ะ” ไคโอ
“อย่าบอกนะว่า ขอเสนอที่นายบอกกับชั้นเมื่อกี้ก็คือ……” ริวคังเริ่มรู้แล้วว่าข้อเสนอที่ไคโอบอกเขาคืออะไร
“อย่างที่เ้าคิดนั้นแหละ……….เ้าจะมาเป็อวตารของข้าไหม?” ไคโอกล่าวบอกริวคัง
“แต่ว่าชั้นจะทำยังไงล่ะ……ถึงชั้นจะเก่งกังฟูแต่แบบนั้นอาจจะไม่ไหวก็ได้นะ” ริวคังพูดด้วยความกังวล เพราะถึงยังไงเขาก็เป็คนธรรมดา จะให้เขาไปช่วยโลกแบบนั้นดูถ้าจะเป็งานหนักเอาการเลย
“ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะให้พลังของข้ากับเ้าเอง” ไคโอตอบกลับ
“ว่าไงนะ?” ริวคัง
ตอนนั้นเองก็ได้มีดวงแสงลอยออกมาจากร่างของไคโอสิบดวง ลอยมาอยู่ตรงหน้าของริวคัง
จากนั้นดวงแสงพวกนั้นก็ได้กลายเป็สิ่งที่มีรูปร่างเป็กำไลสีทอง 10 วง แต่ละวงมีอักษรอักขระเขียนอยู่และมีแสงส่องออกมาต่างกันไป
แต่ละวง
“กำไลพวกนี้มันคืออะไรน่ะ?” ริวคังถามด้วยความสงสัย
“มันคือส่วนนึงของพลังข้า แต่ละวงจะมาพลังที่ต่างกันและยังสามารถใช้รวมกันเพื่อสร้างเป็พลังใหม่ได้ด้วยเพียงแค่เ้าคิดเท่านั้น” ไคโอกล่าวอธิบาย
“นี้จะให้ชั้นใช้กำไลพวกนี้งั้นหรอ?” ริวคัง
“ใช่……แต่ว่าก็ต้องแล้วแต่เ้านะว่าจะมาเป็อวตารของข้าหรือไม่” ไคโอได้พูดถามริวคัง เพราะเขาเองก็ไม่ได้บังคับ มันแล้วแต่การตัดสินใจของริวคังเอง
ริวคังนิ่งเงียบไปซักพักเขากำลังคิดว่าจะเอาไงดี ไม่นานเขาก็ตัดสินใจได้
“ตกลง…..ชั้นจะเป็อวตารให้นายเอง” ริวคังตอบด้วยสายตาแน่วแน่
“แน่ใจแล้วหรอ…..ข้าขอฟังเหตุผลของเ้าหน่อยสิ” ไคโอ
“ชาติก่อนชั้นเอาแต่ทำเื่แย่ๆมาตลอด พอเริ่มคิดจะเปลี่ยนแปลงตนเองก็สายไปแล้ว…….เพราะงั้นชาตินี้ชั้นจะขอเปลี่ยนแปลงตัวเองซักใหม่ ชั้นจะใช้พลังของชั้นปกป้องสิ่งสำคัญ นั้นคือความแข็งแกร่งของชั้น…….อีกอย่างชั้นเองก็อยากจะทำสัญญาที่เคยให้ไว้ให้เป็จริงด้วย” ริวคังพูดพร้อมนึกถึงคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กลับแม่ของเขา
ไคโอที่ได้ยินการเตรียมใจของเด็กหนุ่ม ก็ทำให้เขารู้สึกถูกใจเด็กคนนี้ขึ้นมาทันที
“ในเมื่อเ้าเตรียมใจแล้ว ก็จงสวมกำไลพวกนั้นซะ” ไคโอ
เมื่อพูดจบริวคังก็ได้ทำการยื่นมือไปข้างหน้า แล้วทันใดนั้นกำไลทองทั้ง 10 ก็ได้ลอยเข้ามาสวมที่แขนทั้งสองข้างของริวคัง โดยข้างนึงจะมีกำไลสวมไว้ 5 วง รวมกับอีกข้าก็เป็ 10 วง
ตอนนั้นเองเสื้อของริวคังก็ได้เปลี่ยนรูปร่างไป กลายเป็ชุดแบบจอมยุทธจีนสีแดงลายตัดดำทองแขนกุด มีสัญญาลักษร์ัสีทองติดอยู่ตรงหน้าอก กางเกงสีดำและมีผ้าสีแดงพันไว้ที่เอว
“ว้าววววว…..ชุดนี้อย่างเท่” ริวคังพูดด้วยท่าทางดีใจ
“ขอให้เ้าโชคดี ต่อจากนี้ไปเ้าคืออวตารของข้า นามของเ้าก็คือ………..” ไคโอ
“จอมยุทธเทพกำไล”
-โปรดติดตามตอนต่อไป-
1K
