ในที่สุดวิชาสุขศึกษาคาบที่สองที่รอคอยก็มาถึง นักเรียนชั้นปีที่สิบของวิทยาลัยปี้คงเดินทางโดยยานบินมาถึงประตูหลักของฐานและต่างตกตะลึงทันใดกับประติมากรรมของตัวอักษร “หลิง” (เลขศูนย์) ที่สูงสง่างดงามหน้าประตูตัวอักษร “หลิง” แสนเรียบง่ายนี้เป็ชื่อที่แท้จริงของฐาน ส่วนคำว่าฐานเป็เพียงชื่อที่เรียกกันทั่วไปของที่นี่เท่านั้น
“หลิง...” หลิงเซียวอ่านชื่อนี้ออกมาเหมือนกำลังท่องจำ เมื่อหลันเฉิงและคนอื่น ๆ คิดว่าเขากำลังจะแสดงอารมณ์ลึกซึ้งบางอย่างก็ได้ยินเขาพูดออกมาว่า“เซียวได้มาเที่ยวที่นี่แล้ว”
“เ้าทึ่ม!” หลันเฉิงเตะก้นของเขา
“ทำอะไรน่ะ” หลิงเซียวลูบก้นด้วยความเ็ป “นายไม่คิดว่าคำนี้สมพงศ์กับฉันมากเหรอ”
“ฉันคิดว่านายทึ่มมากต่างหาก” หลันเฉิงเหมือนทนดูไม่ได้“อย่าทำให้นามสกุลนี้แปดเปื้อนเลย”
กลุ่มคนยังคงเดินชมและถ่ายรูปรอบ ๆ เลขศูนย์ เหยาไถผู้นำทีมรอจนเด็กๆ สนุกพอแล้วจึงเอ่ยปากถาม
“มีใครรู้บ้างว่าทำไมที่นี่ถึงมีชื่อว่าหลิง”
บรรดานักเรียนต่างมองหน้ากัน เธอมองฉัน ฉันมองเธอ แล้วพากันส่ายหน้าอย่างไม่รู้อะไรเลย
เหยาไถแนะนำด้วยความเคร่งขรึม “เลขศูนย์เป็จุดเริ่มต้นของจำนวนบวกและยังเป็จุดสิ้นสุดของจำนวนลบบนแกนตัวเลขที่ขยายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด มันจะอยู่ในตำแหน่งที่อยู่ตรงกลางที่สุดเสมอสำหรับชาวเทียนซู่แล้ว ที่นี่เป็จุดเริ่มต้นที่พวกเราตื่นขึ้น นอกจากนี้ยังเป็จุดสิ้นสุดของความเงียบและยังเป็จุดกึ่งกลางของจิติญญาของเราด้วย
“เมื่อเราเดินมาถึงจุดสุดท้ายของชีวิต ไม่ว่าร่างกายจะอยู่ที่ไหนิญญาก็จะกลับสู่ที่เดิม เข้าสู่การพักผ่อนและทำให้บริสุทธิ์่หนึ่งจนกว่าร่างกายใหม่จะถือกำเนิดขึ้นแล้วเดินเข้าสู่ชีวิตใหม่จากการหลับใหลอีกครั้ง พวกเราดูทางนั้นสิ” เหยาไถชี้ไปที่อาคารที่สูงที่สุดทางทิศเหนือ“ที่นั่นคือประภาคารแห่งจิติญญาของพวกเรา เป็แสงสว่างนำทางให้กับชาวเทียนซู่ผู้ล่วงลับหากมันพังทลาย ิญญา
ของพวกเราก็จะหลงทางเพราะอย่างนี้ชาวเทียนซู่หลายชั่วอายุคนถึงต้องแบกรับความรับผิดชอบในการปกป้องประภาคารและพวกเธอในอนาคตก็เหมือนกัน”
บรรดานักเรียนมองไปยังประภาคารสูงตระหง่านในระยะไกลความรู้สึกอันหนักหน่วงแห่งการเป็เ้าของได้ก่อตัวขึ้นในใจ
“ฉันเหมือนได้ยินเสียงหนึ่งกำลังเรียกฉันเลย” หลิงเซียวพึมพำกับตัวเอง
“ฉันก็ด้วย” แววตาของหลันเฉิงไร้จุดโฟกัส “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดให้ฉันเข้าไป”
หลิงเซียวเหม่อมองเงียบ ๆ อยู่สักพัก ก็หันหน้าไปหาอิ๋งเฟิงที่อยู่ห่างไกลจากฝูงชนและจ้องมองไปในระยะไกลการแสดงออกบนใบหน้าของเขายังคงเ็า แต่แววตากลับมีความอ่อนโยนที่ไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก
อิ๋งเฟิงรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังแอบมองเขา เมื่อหันไปมองความอ่อนโยนในแววตาก็หายวับไปทันที เขามองสบตากับหลิงเซียวด้วยสายตาคมกริบเหมือนเดิม
หลิงเซียวเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ รีบเบือนหน้าหนีอย่างว่องไวหัวใจเต้นตึ้กตั้ก
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงสงบสติอารมณ์ลงได้ ทำไมฉันต้องอายแล้วหลบหน้าด้วยล่ะเนี่ย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รวบรวมความกล้าจ้องกลับไป แต่กลับพบว่าความสนใจของอิ๋งเฟิงไม่ได้อยู่ที่ตนแล้วแน่นอนว่าความรู้สึกขุ่นเคืองใจที่หาทางออกไม่ได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
“นายมัวแต่เหม่ออะไรน่ะ ไปสิ” หลันเฉิงลากหลิงเซียวไปเขาจึงรู้สึกว่ากลุ่มคนส่วนใหญ่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าแล้ว จึงเร่งฝีเท้าเพื่อให้ตามทัน
เหยาไถแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ระหว่างที่พาทุกคนเดิน“ที่นี่คือสระชำระจิต หลังจากที่ิญญาแต่ละดวงกลับมาแล้วจะต้องหยุดพักในสระก่อน พวกคนในศาสนาบอกว่าที่นี่คือสถานที่ล้างบาปจากชาติที่แล้วแต่ว่าในสายตาของนักวิทยาศาสตร์ ที่นี่เป็เหมือนสถานที่ล้างความทรงจำมากกว่า”
ชั้นนอกของสระชำระจิตเป็ฝาปิดโปร่งใส ทุกคนจึงสามารถมองเห็นน้ำสีฟ้าใสด้านในสระผ่านฝาปิดด้านหน้าได้
“ฉันชอบที่นี่เป็การส่วนตัว นอกเหนือจากความทรงจำแล้วมันยังสามารถขจัดสิ่งไม่บริสุทธิ์ออกจากจิติญญาได้ด้วย จิติญญาดำรงอยู่ในร่างกายเป็เวลาหลายปีจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะไม่เคยสะสมอารมณ์เชิงลบ หลังจากถูกล้างในสระชำระจิตแล้ว สิ่งสกปรกเหล่านี้ก็จะถูกกำจัดจนหมดสิ้นและทำให้มันกลับคืนสู่ร่างิญญาที่บริสุทธิ์อีกครั้งหนึ่ง”
“แล้วถ้าไม่ลงสระชำระจิต ความทรงจำในชาติที่แล้วก็จะยังคงอยู่เหรอคะ”นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามขึ้น
“ไม่มีข้อสันนิษฐานที่เธอว่า เพราะนี่คือสถานที่ที่ิญญาต้องผ่านิญญาที่ไม่ได้ผ่านการชำระให้บริสุทธิ์ก็จะไม่สามารถเข้าสู่วิหารเพื่อกลับชาติมาเกิดได้”
เหล่านักเรียนพยักหน้า เป็แบบนี้นี่เอง
“และที่นี่ก็เป็ต้นไม้แห่งจิติญญาที่หล่อเลี้ยงจิติญญาการถือกำเนิดครั้งแรกของทุกชีวิตมาจากที่นี่ทั้งนั้น” เหยาไถชี้ไปยังต้นไม้ที่สูงเสียดฟ้าในระยะไกล“การเติบโตของผลิญญาแต่ละลูกต้องดูดซับแก่นแท้ของฟ้าดิน และสลัดแก่นแท้ของสรรพสิ่งเมื่ออายุครรภ์ครบร้อยปีก็จะสุกงอม มันแสดงให้เห็นว่าจิติญญามีค่าเพียงใดสำหรับเรา”
ทุกคนมองไปยังเรือนยอดไม้ขนาดใหญ่อย่างตั้งใจ เห็นเพียงลำแสงของผลไม้ขนาดประมาณกำปั้นลูกหนึ่งเท่านั้นถ้าไม่ตั้งใจมองก็จะไม่สังเกตถึงการมีอยู่ของมันเลย
“ทำไมถึงมีิญญาแค่ดวงเดียวที่กำลังโตล่ะครับ”
“สมัยก่อนมันไม่ได้เป็แบบนี้ บางทีต้นไม้แห่งจิติญญาอาจคิดว่าิญญาบนโลกถึงจุดอิ่มตัวแล้วก็ได้”เหยาไถอธิบายอย่างคลุมเครือ “เกือบพันปีที่ผ่านมา จิติญญาที่เพิ่งเกิดใหม่ก็โตช้าแบบนี้ไม่ว่านักวิจัยจะทำงานหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถกระตุ้นการเติบโตได้ โชคดีที่ิญญาที่มีอยู่จะไม่ตายง่ายๆ พวกเราเลยไม่ต้องเผชิญกับวิกฤตประชากร”
พวกเขาเดินผ่านอาคารหลังหนึ่ง อาคารหลังนี้ดูไม่เตะตาเอาเสียเลยผนังภายนอกสีเข้มแทบไม่มีการตกแต่งใด ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ดูไม่เชื้อเชิญให้คนเข้าไป รูปแบบสถาปัตยกรรมที่น่าหดหู่แบบนี้มีแต่จะทำให้ผู้คนอยากหลีกหนีให้ไกลเท่านั้น
แต่หลิงเซียวกลับรู้สึกว่าอาคารนั้นดึงดูดเขาอย่างน่าประหลาดจึงชำเลืองมองหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว
“คุณหมอเหยาครับ ที่ตรงนั้นคืออะไรเหรอ” เมื่อเห็นว่าเหยาไถไม่มีท่าทีจะแนะนำ เขาก็ถามขึ้นมาก่อน
เหยาไถถอนใจ รู้ดีว่าในที่สุดก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงคำถามนี้ได้จึงได้แต่ตอบไปตามความจริง
“ที่นั่นคือห้องโถงแห่งฝันร้าย แต่เดิมเป็ลานปะาชีวิตถ้าหากมีคนก่ออาชญากรรมร้ายแรงที่หนักหนาถึงขนาดก่อให้เกิดผลกระทบที่แก้ไม่ได้และเป็อันตรายต่อทั้งเผ่าพันธุ์แล้วละก็ทีมตุลาการทหารก็มีสิทธิ์ที่จะลงโทษปะา นี่คือบทลงโทษสูงสุดในกฎหมายของประเทศเราแต่เนื่องจากเงื่อนไขในการลงโทษก็เข้มงวดมากเหมือนกัน เลยไม่มีใครต้องโทษปะาชีวิตมาหลายปีแล้วกรม
ทหารก็คาดหวังว่าโทษปะาชีวิตจะถูกยกเลิกอย่างสมบูรณ์ในอนาคตอันใกล้นี้”
“ถ้าอย่างนั้นอาคารนี้ก็จะถูกทำลายรึเปล่าครับ”
“ก็คงไม่…” นาน ๆ ทีที่เหยาไถจะลังเล “ที่จริงที่นี่ยังใช้ประโยชน์อีกอย่างหนึ่งก็คือการุณยฆาต แต่อาจจะเป็เพราะว่าชาวเทียนซู่ไม่ได้ตายจริง ๆ ละมั้ง ผู้คนถึงไม่หวงแหนชีวิตของตัวเองเหมือนสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นทุกปีจะมีคนที่เดินเข้ามาในที่แห่งนี้ด้วยตัวเองเพื่อขอให้จบชีวิตตนก่อนกำหนด และทางประเทศก็อนุญาตให้ประชาชนทุกคนมีสิทธิ์นี้”
เหล่านักเรียนมองหน้ากัน “ทำไมล่ะครับ”
“เพราะการจากไปของคู่ครองน่ะ ชาวเทียนซู่ที่เป็ม่ายหลายคนไม่้าที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว”เหยาไถมองไปยังห้องปะาชีวิตด้วยแววตาซับซ้อน “พวกเขางมงายว่าหากตายในเวลาไล่เลี่ยกันก็จะสามารถกลับมาเกิดใหม่ด้วยกันได้ ตื่นพร้อมกันได้ ได้พบกัน และได้รักกันอีกครั้ง…”
หลิงเซียวฟังจนเข้าสู่ภวังค์ “แล้วความจริงล่ะครับ”
“ความจริงก็คือ เมื่อิญญาผ่านสระชำระจิต ความทรงจำในชาติก่อนก็จะถูกลบทิ้งโดยสิ้นเชิงทั้งรูปลักษณ์และนิสัยหลังการเกิดใหม่จะถูกสร้างขึ้นแบบสุ่ม จะมีชีวิตใหม่ั้แ่หัวจดเท้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับชาติที่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเวลาในการหลับของแต่ละิญญาก็ไม่เท่ากันแม้จะตายในเวลาเดียวกัน ก็อาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ท่ามกลางกระแสผู้คนมากมายการตามหาคนที่
ลืมเลือนไปแล้วเพื่อมารักกันใหม่อาจฟังดูเหมือนเป็ความปรารถนาที่งดงาม แต่ที่จริงแล้วมันไม่ต่างอะไรจากความฝันที่งี่เง่า”
“ถึงได้บอกไงว่านักวิทยาศาสตร์เป็สิ่งมีชีวิตที่ไร้ความโรแมนติกที่สุดในโลก”หลันเฉิงถอนใจ “ไม่เหลือแม้แต่ความหวังสุดท้ายอันสวยงามให้กับคนอื่นเลย”
“ฉันสงสัยมากเลยว่าอีกครึ่งหนึ่งของคุณหมอเหยาคือใครถ้าเป็นักวิทยาศาสตร์หัวแข็งอย่างเธอ สองคนนี้จะน่าเบื่อแค่ไหนที่ต้องอยู่ด้วยกันทั้งวัน”หลิงเซียวก็แอบนินทา
“พวกนาย” ผิงจงทั้งโมโหทั้งขำ “หรือพวกนายเชื่อว่าถ้าชาตินี้ตายพร้อมกัน แล้วชาติหน้าจะได้เจอกันอีก”
“ฉันไม่เชื่อ” หลันเฉิงพูดอย่างจริงจัง “ชาตินี้ก็คือชาตินี้ฉันรู้จักลักษณะของนาย นิสัยของนาย และความเป็ตัวนายในชาตินี้ดี และมันคือทุกอย่างที่ฉันชอบในชาตินี้แต่ว่าชาติหน้านายจะมีหน้าตาเป็ยังไง เป็คนแบบไหน หรือว่าจะอยู่กับใคร มันคืออนาคตที่ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ดังนั้นฉันจะไม่ฝากความหวังของฉันไว้ในชีวิตหลังความตายที่ลวงตา ถ้าชาตินี้เกิดโชคไม่ดีนายจากฉันไปก่อนฉันก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปคนเดียวด้วยความคิดถึงที่มีให้นาย”
ทั้งสองจ้องมองกันด้วยความรักลึกซึ้ง ทุกคนรอบข้างเป็เพียงแค่ฉากหลัง
“พวกนายสองคน ถ้าไม่เลี่ยนสักวันจะตายให้ได้ใช่ไหม” หลิงเซียวลูบแขนของตัวเองทำท่าขนลุกเกินจริง“ถ้าพวกนายไม่ตายด้วยความรัก ฉันอาจจะอ้วกแตกตายเพราะพวกนายก่อน”
“ไปให้พ้นเลย!” หลันเฉิงเย้าเล่น พวกเขาเดินผ่านห้องปะาชีวิตหลังจากนั้นก็ผ่านอาคารต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง เช่น ศูนย์ตรวจสุขภาพและศูนย์ตรวจสอบความปลอดภัยในที่สุดก็มาถึงหัวใจหลักของกิจกรรมทัศนศึกษาครั้งนี้… วิหารสังสารวัฏ
เดิมทีหลิงเซียวคิดว่าสถานที่ที่ตั้งชื่อแบบนี้น่าจะเป็วิหารที่มีบรรยากาศทางศาสนาเข้มข้นแต่พอได้เห็นกับตาถึงพบว่าแท้จริงแล้วมันเป็สนามกีฬาที่ทันสมัย ภายในสนามเต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือไฮเทคชนิดต่างๆ สไตล์การตกแต่งสีขาวล้วนเหมือนโรงพยาบาลหรือสถาบันวิจัย ความใหญ่โตของสนามกีฬาแห่งนี้ถึงขั้นมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ผู้บริหารของสถาบันรอนักเรียนอยู่ที่ทางเข้าห้องโถงใหญ่แล้วเขาดูเป็คนอ่อนโยนและสง่างาม มีแว่นตาขอบทองบนดั้งจมูก ภายใต้เลนส์คือดวงตาสีอ่อนคู่หนึ่งที่เปื้อนรอยยิ้มอยู่เสมอ
เหยาไถเดินนำเข้าไป เธอแลกจูบเบา ๆ กับอีกฝ่ายภายใต้การจับจ้องของทุกคนเหล่านักเรียนต่างใจนดวงตาเบิกกว้าง นี่มันมารยาทประหลาดแบบไหนกันนะ
“ฉันจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก ท่านนี้คือคู่สมรสของฉันและยังเป็หัวหน้านักวิจัยที่นี่ด้วยพวกเธอจะเรียกเขาว่าศาสตราจารย์จื๋อซั่งก็ได้”
เหล่านักเรียนยิ้มจนปากฉีกถึงใบหูโดยเฉพาะหลิงเซียวกับหลันเฉิงพวกเขาเพิ่งจะซุบซิบเื่ของฝ่ายนั้นมา เพียงพริบตาเดียวคนที่ถูกกล่าวถึงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างเรียบง่ายสง่างามต่างจากภาพของ “นักวิทยาศาสตร์หัวแข็ง” ที่จินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง
จื๋อซั่งสูงเกือบจะเท่ากับเหยาไถที่สวมรองเท้าส้นสูงสีตาของทั้งสองคน คนหนึ่งเข้มคนหนึ่งสว่าง เพียงแวบเดียวก็สามารถแยกแยะสถานะของพวกเขาออกแล้ว
“สวัสดีนักเรียนทุกคน” จื๋อซั่งพยักหน้ากับทุกคนอย่างมีมารยาท
“ขอต้อนรับทุกคนสู่การเยี่ยมชมฐาน เป็เกียรติอย่างมากที่ได้เป็ไกด์ในวันนี้จากนี้ไปฉันจะทำหน้าที่อธิบายกับทุกคนระหว่างทางไปที่ห้องโถงใหญ่”
ในขณะนี้ความอยากรู้อยากเห็นของนักเรียนต่อเื่ซุบซิบนินทาสูงกว่าวิหารสังสารวัฏอย่างเห็นได้ชัดศาสตราจารย์จื๋อซั่งที่ดูเป็มิตรถูกรุมล้อมหน้าล้อมหลังอย่างรวดเร็ว
“ศาสตราจารย์ ที่แท้คุณก็เป็ทาสพันธะของคุณหมอเหยานี่เองนี่เป็ครั้งแรกที่ได้ยินว่าทาสพันธะของคุณหมอเหยาเป็ศาสตราจารย์อยู่ในศูนย์วิจัยสุดยอดไปเลย!”
“พวกคุณดูเป็คู่ที่เหมาะสมกันมากเลย หนูสงสัยมาตลอดว่าคู่ครองของผู้หญิงสวยอย่างคุณหมอเหยาจะมีหน้าตาเป็ยังไงตัวจริงไม่ทำให้หนูผิดหวังจริง ๆ!”
จื๋อซั่งมีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาและตอบทุกคำถามของเหล่านักเรียนด้วยความใจเย็นถ้าไม่สามารถตอบได้ก็จะเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ไม่แสดงความรำคาญแต่อย่างใด
เมื่อเทียบกันแล้ว เหยาไถไม่ได้ใจเย็นขนาดนั้น “นี่ๆ ตอนนี้เป็การทัศนศึกษาของวิชาสุขศึกษา พวกเธอช่วยถามอะไรที่มันเกี่ยวกับวิชาเรียนหน่อยได้ไหม”
“พวกเราก็กำลังถามอยู่นี่ไง กำลังทำความเข้าใจว่าชีวิตและการงานของทาสพันธะมันไม่เกี่ยวกับเื่ความสมบูรณ์ของร่างกายหรอกเหรอ”
“ใช่ ๆ” มีคนเห็นด้วยทันที “หนูนึกมาตลอดว่าหน้าที่การงานของทาสพันธะจะอยู่ในตำแหน่งต่ำกว่าพอได้ยินว่าศาสตราจารย์เป็หัวหน้านักวิจัยของที่นี่แล้วก็รู้สึกใจริง ๆ นะคะ!”
ทุกคนได้ยินคำพูดของเธอแล้วก็พากันเห็นด้วย
จื๋อซั่งยิ้ม “อาเหยา คุณทำให้พวกเขาใด้วยเื่ระบบลำดับชั้นระหว่างคู่สมรสอีกแล้วเหรอแม้ว่าอาจจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกันระหว่างนายพันธะและทาสพันธะก็ตาม แต่ในสังคมทั้งหมดทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน เทียบกับนายพันธะคนอื่น ฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย ฉันก็มีลูกน้องนักวิจัยหลายคนที่เป็นายพันธะเวลาทำงานพวกเขาก็เชื่อฟังฉันเหมือนเดิม”
“ที่แท้ก็เป็แบบนี้นี่เอง” นักเรียนยกมือตบหน้าอกด้วยความซาบซึ้ง“หนูใแทบแย่ นึกว่าการเป็ทาสพันธะจะได้รับผลกระทบแม้กระทั่งการงานในอนาคตซะอีก”
“ที่จริงความคิดของเธอก็ใช่ว่าจะผิดไปทั้งหมด ท้ายที่สุดแล้วนายพันธะมักจะดีกว่าทาสพันธะในแง่ของประสิทธิภาพในการต่อสู้ดังนั้นในเขตาบางแห่ง ก็จะมีจำนวนนายพันธะเป็ส่วนใหญ่ แต่ว่าในด้านอื่นทุกคนต่างแข่งขันกันอย่างเท่าเทียม ครูใหญ่ของพวกเธอก็เป็ตัวอย่างที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ”
เมื่อเขาพูดอย่างนี้ ทุกคนจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าอันที่จริงครูใหญ่ก็มีสถานะเป็ทาสพันธะคนหนึ่งเหมือนกันพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ครูใหญ่ทำลายอาคารเรียนไปครึ่งหนึ่งด้วยหมัดเดียวเพื่อที่จะจับกุมนักเรียนรุ่นพี่สองสามคนที่ละเมิดกฎของโรงเรียนทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเห็นฉากอันน่าทึ่งนั้นกับตาตัวเอง คนที่มีพลังเหนือธรรมชาติแบบนี้เหล่านักเรียนไม่สามารถเชื่อมโยงเขากับคำว่าทาสพันธะได้เลย มันเต็มไปด้วยความหลอกลวงเหมือนหน้าใสๆ ของเขา
“์ ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าใครกันที่ชนะครูใหญ่ในพิธีบรรลุนิติภาวะ”
เมื่อพูดออกมาแบบนี้ ทุกคนต่างพยักหน้าด้วยความสยดสยอง
“นั่นไม่ใช่เื่ที่เด็กน้อยอย่างพวกเธอต้องกังวล”เหยาไถขัดความคิดของพวกเขาอย่างหัวเสีย
“คุณหมอเหยาดุแบบนี้ คงรังแกคุณบ่อย ๆ ใช่ไหมคะศาสตราจารย์”มีนักเรียนแอบถาม
“นั่นสิ คุณหมอเหยาเป็คนตัดสินใจทุกอย่างในบ้านสินะแต่ก็ดูเหมือนว่าคำพูดของนายพันธะเป็ใหญ่อยู่แล้ว”
“ศาสตราจารย์ ยังไงคุณก็เป็ผู้ชาย เธอเป็ผู้หญิง แล้วทำไมคุณถึงแพ้เธอล่ะครับ”
จื๋อซั่งหัวเราะก่อนที่จะตอบว่า “ฉันไม่ได้สู้เธอไม่ได้แต่ฉันเต็มใจที่จะมอบเืในหัวใจให้เอง ยอมเป็ทาสพันธะของเธอด้วยความสมัครใจ”
นักเรียนหลายคนมีสีหน้าสับสน “หา? ทำไมล่ะครับ”
“เพราะว่าฉันรักเธอ แค่้าที่จะอยู่กับเธอโดยไม่สนว่าฉันจะอยู่ในสถานะอะไร”เขาตอบเบา ๆ
“แต่ไหนบอกว่าสถานะของนายพันธะกับทาสพันธะต่างกันมากต่อให้เป็การรักคนคนหนึ่ง คุณจะเต็มใจอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณหมอเหยาไปตลอดชีวิตได้ยังไง”
จื๋อซั่งหลุบตาลงครุ่นคิด “หลังจากเป็คู่สมรสกันแล้วฉันไม่รู้สึกว่าสถานะของเราแตกต่างกันมาก พวกเราเป็คู่รักกันั้แ่วัยเด็ก รักกันั้แ่อยู่ในระยะเยาว์วัยปีที่สามคบกันมาสิบเอ็ดปี ความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้เป็แบบไหน ในอนาคตก็จะยังคงเป็อย่างนั้นฉันนับถือเธอมาโดยตลอด และแน่นอนว่าเธอก็นับถือฉันมากเหมือนกัน ความแตกต่างของระดับชั้นที่พวกเธอจินตนาการ…ก็อาจจะมีละมั้ง แต่อย่างน้อยมันไม่ได้เกิดขึ้นระหว่างพวกเรา”
“โรแมนติกจังเลย” นักเรียนหญิงคนหนึ่งฟังจนจิตใจล่องลอย“ที่แท้มันก็เป็แบบนี้ได้เหมือนกัน”
“ที่จริงความสัมพันธ์ระหว่างนายพันธะกับทาสพันธะก็เป็แบบนี้มันอาจสร้างผลกระทบที่โหดร้าย แต่ก็อาจเป็แค่สิ่งลวงตาได้เหมือนกัน ตราบใดที่หัวใจของคนสองคนเท่ากันสถานะของพวกเขาก็เท่ากัน ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะเป็ยังไง”
“ว้าว” ทุกคนอุทานเป็เสียงเดียวกัน “สมกับเป็คู่สร้างคู่สมกันจริงๆ คุณหมอเหยาก็พูดแบบนี้เป๊ะเลย”
จื๋อซั่งมองเหยาไถพร้อมกับยิ้ม เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าผลจะเป็แบบนี้
“ศาสตราจารย์ครับ” ทันใดนั้นจู๋เย่ว์ที่ตามอิ๋งเฟิงอยู่นอกวงตลอดเวลาก็พูดขึ้น“คุณเคยเสียใจไหมครับที่มอบเืในหัวใจให้ก่อน”
จื๋อซั่งส่ายหน้าด้วยความหนักแน่น “ไม่เคยเสียใจแม้สักวินาที”
“แม้ต้องแลกมาด้วยการเสียสละการพัฒนาทางเพศของตัวเองเหรอครับ”เขาถามต่อ
จื๋อซั่งก้มหน้ามองสำรวจตัวเองด้วยความงุนงง “ฉันพอใจกับการพัฒนาทางเพศของตัวเองมากอยู่แล้วยิ่งไปกว่านั้น...” เขาหันหน้าไปมองเหยาไถด้วยรอยยิ้ม “ใครบางคนสามารถมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่มีเสน่ห์มากขึ้นเพราะเื่นี้มันก็เป็สิ่งที่เจริญหูเจริญตาสำหรับฉันไม่ใช่เหรอ”
จู๋เย่ว์ได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็กำหมัดแน่นราวกับว่าได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างเด็กกลุ่มหนึ่งเริ่มโห่ร้องด้วยเสียงแปลก ๆ เหยาไถเหลือบมองจื๋อซั่ง ทั้ง ๆ ที่เป็แววตาหมั่นไส้แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันกลับเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตา
“เอาละ” จื๋อซั่งกระแอมไอเสียงดังสองครั้ง “เรากลับมาที่เื่จริงจังกันเถอะขืนถามคำถามต่อไป คุณหมอเหยาของพวกเธอต้องไม่พอใจแน่ บางครั้งฉันก็ต้องทำเป็กลัวนายพันธะของฉันบ้างไม่ใช่เหรอ”
เหล่านักเรียนรู้สึกประทับใจกับเสน่ห์ของจื๋อซั่งอย่างมากใน่เวลาสั้นๆ หลังจากนั้นไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตั้งใจฟัง
“ตอนอยู่ข้างนอกเมื่อกี้อาเหยาคงแนะนำกับทุกคนแล้ว หลังจากที่ชาวเทียนซู่ตาย ิญญาก็จะกลับมายังสถานที่แห่งนี้ตามการนำทางของประภาคารและผ่านพิธีชำระล้างในสระชำระจิตจนมาถึงที่นี่”
จื๋อซั่งพาทุกคนเดินมาถึงแท่นปฏิบัติการ เมื่อกดปุ่มควบคุมหนึ่งในเครื่องมือที่ถูกปิดผนึกก็เปิดขึ้น เผยให้เห็นฝาแก้วที่อยู่ข้างใน ในนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังหลับใหลสิ่งที่แตกต่างจากคนอื่นคือร่างกายของเขาอยู่ในสภาพกึ่งโปร่งแสง
“เครื่องมือที่ทุกคนเห็นอยู่ตอนนี้ เป็อุปกรณ์ที่เราเรียกว่าคลังเก็บพลังงานเราวางิญญาที่กลับมาลงไปในคลังเก็บพลังงานนี้ หลังจากผ่านการบ่มเพาะระยะหนึ่ง ิญญาก็จะเปลี่ยนเป็ร่างมนุษย์ในตอนแรกจะมีความโปร่งแสงสูงมากแล้วก็จะค่อย ๆ ลงตัว จนกระทั่งกลายเป็ร่างกายที่เหมือนกับของเธอกับฉันนั่นก็คือวันที่ิญญาตื่นขึ้นมา ขั้นตอนนี้แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล โดยปกติจะใช้เวลาสิบถึงยี่สิบปี”
“ต้องนานขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
“ถ้าเทียบกับอายุของชาวเทียนซู่ก็ถือว่าสั้นมากแล้วระยะเยาว์วัยโดยทั่วไปของชาวเทียนซู่คือสิบปี มีความแตกต่างกับอายุขัยผู้ใหญ่ค่อนข้างมากบางคนมีชีวิตอยู่ถึงร้อยสองร้อยปีบางคนมีชีวิตอยู่ถึงสามสี่ร้อยปี จากผลการวิจัยในปัจจุบัน ยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างคู่สมรสมีความกลมกลืนกันมากเท่าไรอายุขัยของคู่สมรสทั้งสองก็จะยิ่งยาวนานขึ้นเท่านั้น
“ความสัมพันธ์ฉันคู่สมรสมีความสำคัญต่อชาวเทียนซู่ทุกคนมากเฉพาะคู่รักที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดเท่านั้นที่จะได้รับการพัฒนาทางเพศอย่างเต็มที่หากเธอเป็คนแยกหรือถูกบังคับให้แยกจากคู่สมรสก่อนที่จะได้รับการพัฒนาอย่างสมบูรณ์ไม่ว่าจะเป็นายพันธะหรือทาสพันธะ แม้เขาจะบรรลุนิติภาวะในแง่ของสถานะแล้ว แต่เขาก็ยังคงมีรูปร่างหน้าตาของระยะเยาว์วัย
“การพัฒนาของวัยผู้ใหญ่ใช่ว่าจะไม่มีขีดจำกัด ทุกคนล้วนมีค่าสูงสุดของตัวเองทันทีที่ถึงค่าสูงสุดแล้วร่างกายก็จะหยุดพัฒนาและรักษาสถานะแบบนี้ไว้… หรือที่เราเรียกว่าสภาพที่ดีที่สุด…ไม่เสื่อมถอย ไม่แก่ชรา จนกระทั่งถึงความตายแต่เพียงในนาม
“แต่ไม่ว่าอายุขัยของชาวเทียนซู่คนหนึ่งจะนานแค่ไหนตราบใดที่มันเป็การสิ้นอายุขัยตามปกติ เขาก็จะสามารถคาดเดาได้ล่วงหน้า เพราะว่าพวกเราเป็เผ่าพันธุ์ที่‘ไม่มีวันตาย’ พวกเราไม่กลัวความตาย และยังถือว่ามันเป็พิธีกรรมที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองด้วยซ้ำ ก่อนที่เวลาของทุกคนจะสิ้นสุดลงก็จะเรียกเพื่อน ๆ มารวมตัวกันครั้งสุดท้ายบางครั้งคนที่กำลังจะตายจะถูกพามาที่นี่เป็กลุ่มเพื่อรอวาระสุดท้ายที่จะมาถึง”
“ไม่ว่าใคร หลังจากตายไปแล้วก็จะกลับมาที่นี่เหรอครับ”
จื๋อซั่งส่ายหน้าด้วยความเสียใจ “ก็ไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียวมีคนประเภทหนึ่งที่การตายของพวกเขาถูกมองว่าไม่เหมาะสมต่อการอยู่รอดในสังคม และสมควรถูกกำจัดด้วยกลไกที่ว่าผู้ที่เข้มแข็งคือผู้อยู่รอดผู้ที่ด้อยกว่าถูกคัดออก ทันทีที่คนประเภทนี้ตาย ิญญาของพวกเขาจะแตกสลาย ไม่มีตัวตนหลงเหลืออยู่บนโลกนี้อีก”
ทุกคนถามอย่างร้อนรน “คนประเภทไหนเหรอ”
จื๋อซั่งมองดูแววตาของพวกนักเรียนที่เจือด้วยความกังวล“ก็คือพวกเธอ พวกระยะเยาว์วัยทั้งหมดที่ยังไม่เข้าพิธีบรรลุนิติภาวะ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างตื่นตระหนก คำว่าตายนั้นห่างไกลจากพวกเด็กๆ เหลือเกิน การสูญเสียจิติญญายิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ไม่ว่า่เวลาเยาว์วัยของเผ่าพันธุ์ใด ๆ ล้วนเป็่ที่เปราะบางที่สุดในชีวิตโดยเฉพาะกับดาวเทียนซู่ของพวกเรา
“เพราะิญญาของพวกเรามีการเวียนว่ายตายเกิด ถ้าิญญาใดๆ ดับสลายไปก็เป็ความสูญเสียที่ไม่สามารถย้อนกลับได้สำหรับทั้งเผ่าพันธุ์ วัยผู้ใหญ่แห่งดาวเทียนซู่ทุกคนจะปกป้องชีวิตของระยะเยาว์วัยโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดๆ เพื่อรักษาจำนวนกลุ่มทั้งหมดของพวกเรา ในฐานะระยะเยาว์วัย พวกเธอก็ต้องจำไว้ให้ดีไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่มีค่าไปกว่าชีวิตของพวกเธอเอง จะต้องปกป้องตัวเองก่อนเสมอ เมื่อเจออันตรายก็ต้องเลือกที่จะหนีเอาตัวรอดอย่าวู่วามและอย่าพยายามทำตัวเด่นเด็ดขาด เข้าใจไหม” จื๋อซั่งกำชับด้วยความขึงขัง
ทันใดนั้นนักเรียนทุกคนในที่นั้นก็รู้สึกตระหนักในภารกิจนี่เป็ครั้งแรกที่พวกเขารู้ว่าการปกป้องตัวเองให้ดีเป็สิ่งที่สำคัญเหลือเกิน
236
