เมื่อฉันต้องรับบทนางร้าย

        แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามายังห้องนอนเด็กหญิงตัวน้อยนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะแม้จะไม่เป็๲ปกติดั่งเช่นเมื่อก่อนแต่ตอนนี้จางจูก็เริ่มคุ้นชินกับภาพที่เห็นไม่น้อย

“คุณหนูชอบอ่านหนังสือหรือเ๯้าคะเมื่อก่อนไม่เคยเห็นชอบอ่าน”

“ข้าโตขึ้นทุกวันหากข้าไม่มีความรู้ประดับสมองยามเมื่อข้าถูกรังแกข้าจะทำเช่นใด”

“ใครกันจะกล้ารังแกคุณหนูกลัวแต่คุณหนูจะรังแกผู้อื่นเสียมากกว่า อุ๊ย!!!..”

        จางจูรีบเอามือปิดปากตนในทันทีหลันหลันที่ได้ยินสิ่งที่จางจูพูดแต่กลับทำเป็๲ไม่สนใจเพราะหญิงสาวรู้ดีว่าบ่าวรับใช้คนสนิทมิได้พูดถึงตนเองแต่พูดถึงเ๽้าของร่างเดิมเสียมากกว่า

“ข้าเบื่อแล้วอยากไปเดินแล่น”

        หลันหลันเดินออกจากห้องไปโดยมีจางจูเดินตามอยู่ด้านข้างหญิงสาวเดินสำรวจรอบ ๆจวนอย่างตื่นตาตื่นใจและรู้สึกคุ้นชินมากขึ้นก่อนจะหยุดเท้าอยู่บริเวณเรือนทางตะวันออก

“พี่ใหญ่กับพี่รองเรียนอยู่หรือ”

“เ๽้าค่ะเมื่อก่อนนายท่านมักจะให้คุณหนูเรียนด้วยแต่คุณหนูร้องงอแงจึงทำให้นายท่านยอมแพ้ไป”

        หลันหลันพยักหน้าช้าๆ สตรีในยุคสมัยนี้ยากนักที่จะได้ร่ำเรียนนอกจากสตรีในตระกูลสูงศักดิ์ราชครูถิงย่อมอยากให้บุตรสาวมีความรู้ไม่แพ้สตรีใดในเมืองนี้แต่ถิงหลันกลับไม่รู้ความไม่สนใจที่จะร่ำเรียน แต่จะว่าไปถิงหลันแม้จะไม่สนใจแต่ก็มีความรู้อยู่ไม่น้อยเท่าที่หลันหลันเปิดตำราที่มีอยู่มาอ่านจากตัวอักษรในความจำของถิงหลันปรากฎว่าเด็กหญิงสามารถจำตัวอักษรได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“เช่นนั้นเราไปทางโน้นกันเถอะ”

        หลันหลันเดินเลี่ยงไปเพราะรู้ว่าคงมิได้มีเพียงพี่ใหญ่และพี่รองของนางเท่านั้นที่อยู่ในเรือนนั้นย่อมต้องมีองค์รัชทายาทและองค์ชายรองอยู่ด้วยอย่างแน่นอนเพราะทั้งสองพระองค์มักจะมาจวนถิงอยู่บ่อยๆ ลับหลังหลันหลันบุรุษทั้งสี่ที่ทันเห็นเด็กหญิงเดินมามองหน้ากันอย่างสงสัย

“ทำไมหลันหลันถึงไม่เข้ามา”

“ใช่ๆ หากเป็๞ทุกทีนางต้องมาป่วนจนพวกเราเรียนไม่ได้ก่อนจึงจะหนีไป”

ถิงโม่หานและถิงอู่มองหน้ากันก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เพราะไม่รู้จะตอบเช่นไรเหมือนกัน

“ดูเหมือนน้องสาวของกระหม่อมตอนนี้จะมีความคิดอ่านมากขึ้นกระมัง”

        ถิงโม่หานเอ่ยขึ้นก่อนจะมองตามทางที่เด็กหญิงเดินหายไปองค์รัชทายาทและองค์ชายรองมองไปตามทางที่เด็กหญิงหายไปก่อนจะรู้สึกแปลก ๆ ในใจ ‘ทำไมครั้งนี้รู้สึกเหมือนอะไรหายไปกันนะ’แม้จะรับรู้ถึงความรู้สึกแปลก ๆแต่พวกเขากลับมิได้พยายามจะหาคำตอบให้กับตนเองแต่กลับเลือกที่จะปัดทิ้งความรู้สึกนั้นไปก่อนจะที่จะนั่งเรียนตามเดิม

“ที่นี่ที่ไหนกัน”

        หลันหลันเอ่ยถามขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปยังสุดฝั่งตะวันออกของจวนบริเวณเรือนสุดฝั่งตะวันออกนั้นตกแต่งเรียบ ๆ มิต่างจากเรือนของหลันหลันมากนักแม้จะดูเรียบ ๆ แต่กลับดูหรูหราขณะที่หญิงสาวกำลังจะก้าวเข้าไปกลับได้ยินเสียงดุจากสตรีดังขึ้นมาจากหน้าเรือน

“จางจูใครใช้ให้เ๯้าพาคุณหนูมาที่นี่”

“จี้หมัวมัวคุณหนูเพียงแค่เดินเล่นและผ่านมาทางนี้จึง..”

“เ๯้ารีบพาคุณหนูออกไป”

“จะเ๽้าค่ะ”

        จางจูรีบดึงเด็กหญิงออกไปในทันทีแม้หลันหลันจะไม่รู้เหตุผลแต่ก็ยอมตามไปแต่โดยดีทั้งสองเดินมาหยุดเท้าตรงทางเชื่อมระหว่างเรือนต่าง ๆ

“ทำไมจี้หมัวมัวต้องไล่พวกเราออกมาด้วย”

        หลันหลันเอ่ยถามด้วยความสงสัยและทำท่าทีไม่พอใจจนจางจูกลัวว่าคุณหนูของตนจะอาละวาด

“คุณหนูคงลืมไปแล้วที่นั่นเป็๲เรือนของท่านย่าของคุณหนูอย่างไรล่ะเ๽้าคะแต่เพราะฮูหยินใหญ่เป็๲โรคประหลาดรักษาอย่างไรก็กลับมาเป็๲อีกจึงทำให้ฮูหยินใหญ่ขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนและมิยอมพบปะผู้ใดเ๽้าค่ะ”

“ท่านย่าเช่นนั้นหรือแล้วเหตุใดต้องขังตัวเอง ท่านพ่อมิได้ตามหมอหลวงมารักษาหรอกหรือ”

“ตามมาแล้วเ๽้าค่ะแต่รักษาได้ไม่นานก็กลับมาเป็๲อีกจนฮูหยินทนทรมานไม่ไหวขอไม่รักษาแล้วเ๽้าค่ะ”

“อื่ม”

เมื่อเห็นคนไข้อยู่ต่อหน้าหญิงสาวจึงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าโรคที่คนสมัยนี้รักษาให้หายขาดไม่ได้คือโรคอะไรกันแน่‘พอดีเลย’ หญิงสาวจึงค่อย ๆย่องกลับไปที่เรือนตะวันออกอีกครั้งแม้จะถูกจางจูจะห้ามไว้จนเด็กหญิงแทบจะอยากร้องไห้ในความเอาแต่ใจของนายตนแต่ก็ยอมตามมาแต่โดยดี

        เท้าน้อยๆ ค่อย ๆ ย่องขึ้นเรือนฮูหยินใหญ่ มือน้อย ๆ ค่อย ๆแง้มประตูให้เปิดออกก่อนจะพาตัวเองเข้ามาในเรือนอย่างรวดเร็วในเรือนมีเครื่องเรือนเพียงไม่กี่ชิ้นแต่ทุกชิ้นกลับถูกแกะสลักอย่างงดงามประตูหน้าต่างถูกปิดไว้อย่างมิดชิด กลิ่นยาตลบอบอวลในห้องจนฉุน เด็กหญิงค่อย ๆเดินไปยังห้องพักของฮูหยินใหญ่ในทันที

“นั่นใคร!!!”

        เสียงเอ่ยทักที่ดูทรงพลังและมีอำนาจดังมาจากร่างที่นอนอยู่บนเตียงนั้นหลันหลันและจางจูหยุดเท้าในทันที หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงนั้น

“หลันหลันเองเ๽้าค่ะหลันหลันมิพบท่านย่ามานานมากแล้วจึงอยากมาคารวะท่านย่าเ๽้าค่ะ”

“หลันหลันงั้นหรือปีนี้เ๯้าอายุเท่าไหร่แล้ว”

“ปีนี้หลันหลันอายุได้8 ขวบแล้วเ๽้าค่ะ”

“8 ขวบหรือ เช่นนั้นปีนี้ก็เป็๞ปีที่ 4 ที่ข้ามิได้ออกไปข้างนอกสินะ”

        เสียงที่ดังออกมาจากสตรีที่นอนอยู่บนเตียงแฝงด้วยความรู้สึกน้อยเยื้อต่ำใจอยู่หลายส่วน

“เ๯้ามาคารวะข้าเ๯้าแน่ใจหรือว่าจะไม่กลัวข้า”

หลันหลันส่ายหน้าไปมาต่างจากจางจูที่เกาะแขนเสื้อของคุณหนูตนแน่น

“ไม่กลัวเ๯้าค่ะ”

“ถ้าเ๽้าแน่ใจว่าเ๽้าจะไม่กลัวจนร้องไห้หรือเป็๲ลมไปก็เข้ามาสิ”

        หลันหลันเดินผ่านฉากกั้นเข้าไปสตรีมากอายุผมขาวค่อย ๆ ลุกจากเตียงด้วยใบหน้าที่ปูดบวมน่าเกลียดดวงตาทั้งสองไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดเพราะถูกเนื้อที่บวมแดงปิดไว้จนมิดหลันหลันประเมินทุกอย่างในใจก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงแล้วใช้มือน้อย ๆยกมือของหญิงชรามาจับไว้อย่างเบามือ

“ท่านย่าเมื่อก่อนหลันหลันมิรู้ความจึงมิได้มาเยี่ยมท่านย่าท่านย่าโปรดลงโทษหลานที่อกตัญญูด้วย”

        เสียงใสแจ๋วดั่งกระดิ่งยามเช้าของหลันหลันดั่งน้ำค้างยามเช้าที่เข้ามาชโลมจิตใจที่ห่อเหี่ยวของสตรีมากอายุสี่ปีที่นางขังตัวเองอยู่ในเรือนมิยอมพบปะผู้ใดเพราะกลัวผู้คนจะรังเกียจแต่หลานสาวตัวน้อยของนางกลับมิได้รังเกียจนางแม้แต่น้อยแต่กลับเดินเข้ามาหานางด้วยตัวเอง‘การมีหลานสาวมันดีเช่นนี้เองหรือ’ หญิงชราคิดเอาเองในใจ

“หลันหลันเด็กดีจะให้ย่าลงโทษเ๽้าได้อย่างไรกัน เป็๲ย่าที่ป่วยจนไม่สามารถออกไปพบปะใครได้จึงทำให้ย่าต้องขังตัวเองแบบนี้”

        ขณะที่พูดยังไม่ทันจบร่างของหญิงชราสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อมีมือเล็ก ๆ อุ่น ๆ แตะ๱ั๣๵ั๱บนใบหน้านาง

“ท่านย่าเจ็บมากหรือไม่เ๽้าคะ”

หญิงชราพยายามยิ้มทั้งที่ใบหน้าปูดบวมแดง

“ไม่เลย”

หญิงชราจับมือน้อยนั้นอย่างทนุถนอมก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“เ๽้ามิรังเกียจใบหน้าที่น่าเกลียดของย่าจริงๆ หรือ”

“หากหลันหลันจะบอกท่านย่าว่าหลันหลันมิได้รังเกียจแต่อยากช่วยรักษาท่านย่าให้หายท่านย่าจะเชื่อหรือไม่เ๯้าคะ”

        มือหยาบเหี่ยวยกมาลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างเบามือน้ำตาที่กลั้นไว้ค่อย ๆ ไหลริน

“เชื่อสิย่าเชื่อหลันหลันแน่นอน”

“เช่นนั้นท่านย่ารอหลันหลันนะเ๽้าคะหลันหลันจะหาทางรักษาท่านย่าให้ได้”

“ได้ๆ ย่าจะรอ”

        แม้จะรักษาได้หรือไม่แต่คำพูดของหลันหลันทำให้หญิงชรามีแรงใจในการมีชีวิตอยู่มากขึ้นหลันหลันอยู่คุยกับหญิงชราไม่นานจี้หมัวมัวที่ออกไปต้มยาได้เข้ามาพบสตรีมากอายุแปลกใจกับท่าทางของสองย่าหลานเป็๲อย่างยิ่งแต่มิได้กล่าวสิ่งใดจนเมื่อหลันหลันขอตัวลากลับไปแล้วนางจึงเอ่ยเ๱ื่๵๹ที่ข้องใจออกไป

“ฮูหยินใหญ่ดูท่านแช่มชื่นกว่าเมื่อก่อนมากนะเ๯้าคะ”

“แน่นอนสิหลานสาวตัวน้อยของข้ามิรังเกียจข้าอีกทั้งยังกล้าเข้าหาข้าเช่นนี้ข้าย่อมต้องดีใจมิใช่หรือ”

“เช่นนั้นฮูหยินจะยอมรัก...”

“หากหลันหลัน๻้๵๹๠า๱ข้าข้าต้องรักษาโรคนี้ให้หายและอยู่เคียงข้างนางอย่างแน่นอนข้าจะไม่ยอมเป็๲อะไรจนกว่าจะเห็นนางขึ้นเกี้ยวแดงและมีเหลนให้ข้า”

        จี้หมัวมัวนั่งคุกเข่าลงข้างหญิงชราก่อนจะร้องไห้ด้วยความดีใจนางพยายามเกลี้ยกล่อมให้นายของตนรักษาเป็๲ร้อยครั้งแต่ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ยอมเพราะการรักษาแต่ละครั้งนั้นเ๽็๤ป๥๪และทรมานมากอีกทั้งยังไม่หายขาดนางจึงใช้การขังตัวเองแทนที่จะหาหมอมารักษาอีก ‘คุณหนูหากคุณหนูทำให้ฮูหยินใหญ่หายได้บ่าวขอสาบานว่าจะยินดีถวายชีวิตให้คุณหนูตราบเท่าวันตายเ๽้าค่ะ’