หลังจาก ทาคุมิ หรือ ทัคคุง วูบไปพักใหญ่เขาก็ได้ลืมตาตื่นขึ้น แต่สถานที่ ที่เขาตื่นขึ้นกลับไม่ใช่ที่พักของเขา แต่เป็ทุ่งหญ้าโล่งกว้าง ในตอนแรกเขารู้ สึกสับสนและใเป็อย่างมาก เขานึกว่าเขาอาจจะกำลังอยู่ในความฝันด้วยซ้ำ แต่เมื่อลองััตัวเองและสิ่งรอบข้างแล้วมันดันมีความรู้สึกจริงๆ ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในความฝันได้อย่างแน่นอน
เมื่อเขาลองสำรวจร่างกายตัวเองดู เขาพบว่าร่างกายของเขากลับดูหนุ่มขึ้น เขาดูมีสภาพร่างกายเหมือนสมัยวัยรุ่น เมื่อเขาคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว โอตะแนวต่างโลกอย่างเขา ย่อมมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
"นี่เราข้ามมาต่างโลกแล้วหรือเปล่าหว่า?"
เขารู้สึกทั้งดีใจ และ กังวลไปพร้อมๆ กัน แน่นอนว่าพวกเหล่าโอตะแนวต่างโลกทั้งหลายต้องเคยนึกฝันอยากข้ามโลก เป็นักผจญภัย ผู้กล้า สร้างฮาเร็มต่างๆ นาๆ อยู่แล้ว แต่พอได้เจอกับตัวเองเข้าจริงๆ ย่อมต้องกังวลเป็เื่ธรรมดา ไหนจะเื่พื้นฐานอย่างการใช้ชีวิต เื่ภาษา อาหารการกิน และ ที่พัก ที่ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงดี แล้วถ้าเป็โลกแฟนตาซีที่อันตรายหละ อาจเดินกลางทุ่งแล้วเจอับินลงมาเหยียบตายเลยก็ได้
ถ้าพูดถึงกลางทุ่งละก็..... มันที่เราอยู่ตอนนี้นี่หว่า ทัคคุงเกิดอาการลนลานขึ้นมากระทันหัน รีบสำรวจรอบตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็วางใจนั่งคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อไป
เมื่อพูดถึงต่างโลก ปกติคนที่วาปมาก็ต้องมีของโกงๆ อย่างระบบ หรืออะไรสักอย่างนี่หว่า ด้วยความคาดหวัง ทัคคุง จึงลองใช้วิธีการต่างๆ นาๆ เรียกหาระบบอยู่ครึ่งค่อนวัน จนเขาเกือบจะหมดหวัง แต่โชคยังดีสุดท้ายเขาก็ยังมีระบบอยู่
ระบบที่เขาเรียกออกมาได้นั้น ถ้าให้พูดง่ายๆ ก็เหมือนเป็ระบบร้านค้านั้นหละ ในร้านระบบมีของกินของใช้ขายบางส่วน ดูคร่าวๆ แล้วเหมือนระบบยังไม่ปลดล็อคเต็มที่ อาจจะต้องทำการอัพเกรดอะไรบางอย่างถึงจะปลดล็อคได้ ทัคคุง ที่เป็โอตะแนวต่างโลกเหมือนจะเข้าใจเื่พวกนี้ได้เป็อย่างดี
แต่สิ่งที่ทำให้เขาดีใจที่สุดก็คือระบบมันมีสกิลขาย ถึงมันจะแค่ไม่กี่สกิลก็เถอะ แต่มันก็ยังมีสกิลที่สำคัญอย่างสกิลแปลภาษา และ สกิลเก็บของ อยู่ด้วย ทัคคุงไม่ลังเลยเลือก 2 สกิลก่อน ถามว่าทำไมเขาไม่เลือกพวกสกิล เวทมนตร์ ต่อสู้ หรืออะไรเจ๋งๆ หนะหรือ เพราะสกิลที่น่าจะโกงมากๆ มันยังไม่มีขายหนะสิ ไอ้สกิลที่มีขาย อย่างบอลน้ำ บอลไฟ ราคาก็แพงเอาเื่เลยหละ ที่ถูกหน่อยก็คงเป็สกิลต่อสู้มือเปล่า แต่ยังไงเหมือนทัคคุงตั้งใจจะเก็บแต้มสำรองไว้ก่อน เพราะถ้าเขาหาที่พักไม่ได้ หรือ จะหาที่กินไม่ได้ ก็จำเป็ต้องใช้แต้มซื้อของใช้จำเป็มาใช้ก่อน นอกจากสกิลแปลภาษาที่จำเป็แน่ๆ แล้ว สกิลเก็บของก็จำเป็ไม่แพ้กัน เพราะที่ต่างโลกที่ไม่รู้ว่าสังคมจะเป็ยังไงบ้าง เกิดถือของเตะตาเดินไปทั่วอาจตายได้ไม่รู้ตัวเลย
ถามว่า ทัคคุง เอาแต้มมาจากไหนหนะหรอ เท่าที่ดูตามราคาบะหมี่ถ้วยที่ขายในร้านระบบแล้ว จำนวนแต้มที่ทัคคุงมี เหมือนจะเท่ากับจำนวนเงินเก็บของเขาในโลกเดิมที่เขาอยู่เลย แต่หลังจากใช้ซื้อสกิลที่จำเป็แล้วแต้มที่มีก็ถูกใช้ไปกว่าครึ่งเลยทีเดียว พวกสกิลนี่ราคาแพงมากจริงๆ
หลังจากทัคคุงเล่นกับระบบจนคุ้นชินแล้ว เขาก็ซื้อไอเทมชิ้นหนึ่งมา มันคือเข็มทิศ ที่บอกทางไปยังเมือง หรือ หมู่บ้านที่ ใกล้ที่สุด แบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ก็นะงบประมาณมีจำกัดนี่หน่า อันนี้ดูคุ้มสุดแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เริ่มออกเดินทางไปตามทิศทางของเข็มทิศ
ระหว่างเดินทางเขาก็มีความคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ
"ไกลไหมนะกว่าจะถึง"
"หวังว่าที่เจอคงเป็เมืองมนุษย์นะ"
"ถ้าเจอที่ไม่ใช่มนุษย์ ขอเป็เผ่าน่ารักๆ นะ"
"ไม่เอา อ็อค กับ ก็อปลินเด็ดขาด"
"ถ้าเจอเมืองเขาจะให้เราเข้าเมืองหรือเปล่าหว่า"
แต่แล้วก็มีความคิดแปลกๆ บางอย่างนึงเกิดขึ้น
"นี่มันใช่โลกในเกมที่เราเล่นก่อนวาปหรือเปล่าหว่า?"
"แล้วจะมีหมู่บ้านที่มีสาวชาวบ้านคนเดียวกับที่มีในเกมมั้ย"
"คงไม่ใช่มั้งไม่งั้นเราคงเกิดมาเป็ตัวเอกในเกมแล้วหละ"
หลังจากนั้นระหว่างเดินทางเขาก็คิดถึงเกม เกมนั้นอยู่พักใหญ่ คงเพราะร่างกายที่หนุ่มขึ้นหรือเปล่าทำให้ความสนใจในเื่พวกนี้มากขึ้น ระหว่างทางมีหลายรอบที่ทำเอาบางอย่างในเป้ากางเกงตั้งตรงอยู่ จนต้องหยุดพักเป็ครั้งคราว......
สถานที่ ที่เขาจะเดินทางไปถึงนั้นจะเป็ อย่างไรจะใช่โลกในเกมหรือไม่ เราต้องมากันรอดูต่อไป
1K
