เรื่องเสียวกล่อมนอน (มีดุ้น)

เม็ดฝนกระทบสังกะสีเก่าดังราวกับเสียงกลองสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น มันตอกย้ำความพ่ายแพ้ของฉันในค่ำคืนนี้

ร่างของ ‘ฮาร์เปอร์’ พุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดของตรอกที่เหม็นอับ ปอดของเธอแสบร้อนราวกับถูกเผาไหม้ด้วยไฟ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝนส่งความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วทั้งข้อเท้าที่พลิกอย่างรุนแรงเมื่อชั่วโมงก่อน

เธอคือเอเจนท์ระดับสูง คือ ‘มือหนึ่ง’ ขององค์กร แต่คืนนี้ เธอกำลังถูกล่า

“แกหนีไม่รอดหรอก… ฮาร์เปอร์”

เสียงที่เย้ยหยันนั้นดังมาจากเครื่องขยายเสียงขนาดเล็กที่ติดอยู่ตามมุมตึก มันคือเสียงของ ‘มอร์แกน’ คู่ปรับตลอดกาลของเธอ ศัตรูที่เธอควรจะ ‘เด็ดหัว’ ได้ตั้งแต่สามปีก่อน แต่กลับปล่อยให้รอดไปได้เพราะความลังเลเพียงชั่ววูบ

“เหนื่อยรึยัง? วิ่งวนเป็นหนูติดจั่นแบบนี้”

ฮาร์เปอร์กัดฟันแน่น เธอไม่ตอบโต้ เธอรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยาที่มอร์แกนถนัดที่สุด

เธอพุ่งตัวออกจากตรอกแคบๆ เข้าสู่ลานกว้างของโรงงานร้างที่เธอใช้เป็นจุดนัดพบปลอมๆ เธอมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง สายฝนที่หนาเม็ดบดบังทัศนวิสัยจนเหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวๆ จากเสาไฟที่กะพริบอยู่ไกลๆ

มันเงียบเกินไป เงียบจนน่าขนลุก

“ออกมาสิ มอร์แกน!” ฮาร์เปอร์ตะโกนสุดเสียง “ออกมาสู้กันตัวต่อตัวเหมือนที่แกเคยพูดนักหนา!”

ความเงียบคือคำตอบ

ฮาร์เปอร์ค่อยๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ มือของเธอจับด้ามปืนที่ชื้นเหงื่อไว้แน่น เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาตามไรผม… หรืออาจจะเป็นน้ำฝน เธอก็ไม่แน่ใจนัก

ในจังหวะที่เธอหันหลังเพื่อจะตรวจสอบมุมอับทางด้านขวานั่นเอง

‘เคร้ง!’

ความเจ็บปวดที่รุนแรงแล่นปราดมาจากด้านหลัง! บางสิ่งบางอย่างที่แข็งและหนักกระแทกเข้าที่ข้อมือของเธออย่างจัง!

ปืนในมือของเธอหลุดกระเด็นไปไกล!

“อ๊าก!”

ฮาร์เปอร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพยายามหันกลับไปต่อสู้ แต่ก็ช้าเกินไป

ร่างสูงใหญ่ในชุดหนังสีดำทะมึนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอราวกับภูตผี มอร์แกนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝน รอยยิ้มที่เยือกเย็นและน่าสะอิดสะเอียนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“ฉันบอกแล้วไง… ว่าเธอหนีไม่รอด”

ฮาร์เปอร์พยายามจะชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้า แต่ก็ถูกเท้าหนักๆ ของมอร์แกนเหยียบลงมาที่มือของเธออย่างแรง!

“กรี๊ดดด!”

“ดิ้นเข้าไปสิ… ดิ้นให้ฉันดูหน่อย” มอร์แกนหัวเราะในลำคอ “ฉันชอบเวลาที่เธอหยิ่งทะนง… แล้วก็ชอบยิ่งกว่าเวลาที่ความหยิ่งทะนงนั่นมันแหลกสลายลงต่อหน้าฉัน”

ฮาร์เปอร์จ้องมองศัตรูของเธอด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น “แกมันก็แค่พวกขี้ขลาด! ลอบกัดอยู่ข้างหลัง!”

“ลอบกัดเหรอ?” มอร์แกนเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนโทสะ “ฉันว่าฉันยืนรอเธออยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนะ… เธอนั่นแหละที่มัวแต่วิ่งหนีหางจุกตูด”

มอร์แกนค่อยๆ ย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับฮาร์เปอร์ที่ตอนนี้ล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

“จบแล้วล่ะ ฮาร์เปอร์… เกมของเธอจบแล้ว”

มอร์แกนคว้าคอเสื้อของฮาร์เปอร์แล้วกระชากร่างของเธอให้ลุกขึ้นอย่างแรง ก่อนจะเหวี่ยงเธอไปกระแทกกับกำแพงตู้คอนเทนเนอร์ที่เย็นเฉียบ!

“อึ่ก!”

ฮาร์เปอร์จุกจนพูดไม่ออก!

มอร์แกนไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เธอใช้ร่างสูงใหญ่ของเธอดันร่างของฮาร์เปอร์ให้ติดกับกำแพง กักขังเธอไว้ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

“ทีนี้…” มอร์แกนกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของฮาร์เปอร์ “…เรามาเริ่ม ‘บทลงโทษ’ ของจริงกันดีกว่า”

ฮาร์เปอร์ที่กำลังจะหมดสติเพราะความเจ็บปวด เบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อเธอรู้สึกได้ถึง ‘บางสิ่ง’ ที่กำลังกดเบียดอยู่กับหน้าท้องของเธอผ่านชุดหนังที่รัดรูปนั้น…

มันคือ… ‘ท่อนกล้วยหอม’ ที่แข็งขึงและร้อนผ่าว!

นี่… นี่มัน…

“ตกใจเหรอ?” มอร์แกนยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของฮาร์เปอร์ “เธอคงไม่รู้สินะ… ว่าฉันเฝ้ารอวันนี้มานานแค่ไหน… วันที่จะได้ ‘ทำลาย’ เธอ… ทั้งร่างกายและจิตใจ”

“แก… แกมันวิปริต!” ฮาร์เปอร์สบถออกมาอย่างรังเกียจ

“วิปริตเหรอ? ฮ่าๆๆ!” มอร์แกนหัวเราะลั่น “คนที่วิปริตคือเธอต่างหาก ฮาร์เปอร์… ที่คิดว่าจะเอาชนะฉันได้”

มือหยาบกร้านของมอร์แกนเริ่มลูบไล้ไปตามสีข้างของฮาร์เปอร์อย่างแผ่วเบา แต่ทุกสัมผัสกลับเหมือนมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อของเธอ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!”

“หืม? ยังปากดีอยู่อีกเหรอ”

มอร์แกนเลื่อนมือขึ้นมาบีบเคล้นที่ทรวงอกของฮาร์เปอร์อย่างแรง!

“อ๊ะ!”

“ทรวงอกที่น่าภูมิใจของเธอ… ฉันสงสัยมาตลอดเลยว่าภายใต้ชุดเกราะนั่นมันจะนุ่มนิ่มแค่ไหน”

เธอไม่รอช้าอีกต่อไป! เธอใช้มืออีกข้างกระชากซิปชุดปฏิบัติการของฮาร์เปอร์ลงอย่างแรง!

‘แคว้ก!’

ชุดที่เคยรัดกุมถูกเปิดออก เผยให้เห็นสปอร์ตบราสีดำที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและน้ำฝน

“สวย… สวยกว่าที่ฉันจินตนาการไว้ซะอีก”

มอร์แกนก้มใบหน้าลงมาที่ซอกคอของฮาร์เปอร์ ก่อนจะสูดดมกลิ่นกายของเธอเข้าไปเต็มปอด

“กลิ่นของความกลัว… ผสมกับความหยิ่งทะนง… มันช่างหอมยั่วยวนอะไรอย่างนี้”

“ไปตายซะ!” ฮาร์เปอร์รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี พยายามจะใช้ศีรษะโขกเข้าที่ใบหน้าของมอร์แกน แต่ก็ถูกมือแกร่งจับรวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย

“หมดฤทธิ์แล้วสินะ… แมวป่าตัวน้อย”

มอร์แกนจ้องมองมาที่ฮาร์เปอร์ด้วยสายตาของผู้ชนะ ก่อนที่เธอจะ…

ประทับจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน!

“อื้อ!”

มันคือจูบที่ไม่มีความอ่อนหวานใดๆ ทั้งสิ้น! มันคือการประกาศชัยชนะ! คือการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ!

ลิ้นร้อนๆ ของมอร์แกนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของฮาร์เปอร์อย่างบ้าคลั่ง ตวัดรัดรึงลิ้นของเธออย่างไม่ยอมปล่อย รสชาติของเลือดจางๆ ที่มุมปากผสมกับรสเค็มของน้ำฝน มันช่างเป็นรสชาติของความพ่ายแพ้ที่น่าขมขื่น

ฮาร์เปอร์พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกมือแกร่งของมอร์แกนบีบกรามไว้แน่น บังคับให้เธอต้องรับจูบที่แสนจะน่ารังเกียจนี้ต่อไป

น้ำตาแห่งความอัปยศไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเธออย่างห้ามไม่อยู่

เธอแพ้แล้ว… แพ้อย่างสมบูรณ์แบบ…

และนี่… มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ( o̴̶̷᷄ ̯ o̴̶̷̥᷅ )