"พักร้อนเหรอ?"
"ใช่ ่นี้งานเยอะมากรู้สึกเหนื่อย อยากพักผ่อน"
"แล้วนายเอาเสี่ยวหนานไว้ไหน?"
"ฉันส่งเขาไปอยู่กับน้าหวางแล้ว"
น้าหวางเป็น้องสาวแท้ๆ น้องสาวคนเล็กของแม่โจวชิงฝานเพราะไปมาหาสู่กันบ่อยๆ เลยทำให้สนิทกัน นอกจากแม่เขาแล้วน้าหวางหวังถือเป็คนที่เขาไว้ใจที่สุด
ฟู่หยีเหินตอบรับน้ำเสียงปนความน้อยใจว่า
"ตอนนี้นายเอาใหญ่แล้วนะไปพักร้อนก็ไม่บอกกล่าวกันสักคำ"
โจวชิงฝานหัวเราะเบาๆ
"แค่หนึ่งเดือนเอง ไม่จำเป็ต้องบอกนายก่อนหรอกมั้งอีกอย่างถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรศัพท์สิ นายกลัวติดต่อฉันไม่ได้รึไง?"
ฟู่หยีเหินถอนหายใจยาว
"โทรศัพท์กับเจอตัวจริงมันเหมือนกันที่ไหนเล่า?"
โจวชิงฝานสั่นที่แขนเบาๆ
"อย่าพูดอะไรที่น่าขนหัวลุกได้ไหม? ฉันยังมีธุระไม่คุยแล้วนะ"
"เดี๋ยว..." ฟู่หยีเหินรีบท้วง
"อย่าเพิ่งวางนายไปพักร้อนที่ไหน ว่างแล้วฉันจะแวะไปหา"
โจวชิงฝานไม่อยากให้คนอื่นรู้ตารางของตัวเอง เพราะหลักๆแล้วป๋ออวิ๋นยี่ต้องแสดงหนัง การถ่ายทำในกองทั้งหมดต้องเป็ความลับเพราะฉะนั้นเขาเลยคิดว่า
"ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองเยอะนะ นายไม่ต้องมาหาฉันหรอกมีเื่อะไรก็โทรมาละกันแล้วฉันจะไปหานายเอง"
พูดจบ โจวชิงฝานรีบกล่าวลาแล้วรีบตัดสายไป
ฟังเสียงตัดสายจากปลายสาย ฟู่หยีเหินรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกโจวชิงฝานน้อยครั้งที่จะลา เขาจริงจังกับการทำงานของตัวเองมาก ตอนนี้เป็ฤดูร้อนเป็่ที่นักเรียนต้องเตรียมสอบเพื่อจบการศึกษาเขาจะปล่อยวางงานตรงนี้แล้วไปพักร้อนอย่างนั้นเหรอ เขาต้องปิดบังอะไรสักอย่าง
โจวชิงฝานเอาโทรศัพท์วางกลับในถุงกันน้ำเหมือนเดิมถอดเสื้อผ้าอาบน้ำใต้ฝักบัวอย่างสบายใจและผ่อนคลายอาบน้ำไปสักประมาณ 10 นาที ยื่นมือไปหยิบครีมอาบน้ำบนชั้นวางว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
"จิ๊" โจวชิงฝานขมวดคิ้วเข้าหากันลองะโเรียกคนด้านนอก
"เสี่ยวยี่? เสี่ยวยี่?" เขาไม่แน่ใจว่าเสี่ยวยี่กลับมาหรือยังจำได้ว่าตอนเขาเข้ามาอาบน้ำเสี่ยวยี่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกไปด้านนอกเรียกไป 2 ครั้งไม่มีคนตอบรับ
โจวชิงฝานรู้สึกหมดหวังเลยดึงผ้าเช็ดตัวมาเพื่อจะออกไปหาเองเพิ่งจะเช็ดตัวเสร็จ ประตูห้องน้ำก็มีเสียงรำคาญนิดๆ ของเด็กหนุ่มตอบกลับมา
"เรียกฉันทำไม?"
โจวชิงฝานใ
"นายกลับมาเมื่อไหร่?"
ป๋ออวิ๋นยี่มองเงาที่อยู่หลังกระจกพูดเสียงเรียบเฉย
"เพิ่งกลับมา"
โจวชิงฝานยักไหล่เล็กน้อย
"ครีมอาบน้ำในห้องน้ำหมดแล้ว ช่วยฉันหยิบมาขวดนึง"
ป๋ออวิ๋นยี่มองครีมอาบน้ำในมือตัวเอง นิ่งหายไปสามนาที
"นายหาเจอหรือยัง?" โจวชิงฝานถามด้วยความกังวลใจ
“หาเจอแล้ว"
โจวชิงฝานทำหน้าดีใจเปิดประตูยื่นมือไปรับ
"ลำบากนายเลยเอาให้ฉันที"
ป๋ออวิ๋นยี่มองมือเปียกๆ ใหญ่ๆ ที่ยื่นออกมา สายตาฉายแววอยากแกล้ง
"อยากได้หรอ?" โจวชิงฝานอึ้งไปครู่
"อยากได้สิ ฉันรีบใช้"
"ขอร้องฉันสิ" เด็กหนุ่มพูดขึ้นนิ่งๆ
" ขอร้องงั้นเหรอ?" โจวชิงฝานโมโหเืขึ้นหน้าเด็กนี่คงคิดว่ายังอยู่ใน่ 8-9 ขวบหรือไง หรือไม่ก็ปัญญาอ่อนหรือ่ฮอร์โมนเด็กมัธยมกันแน่ อย่าไปถือสาคนอย่างนั้นชายหนุ่มปลอบใจตัวเองภายในใจของเขา เขาเป็ผู้ใหญ่อกสามศอก เด็กนั่นเพิ่งอายุ 18 จะโกรธเด็กก็ไม่สมควร
"ขอร้องละ" โจวชิงฝานขอร้องโดยไม่ลังเล
"คุณชายป๋อครับ โปรดเอาครีมอาบน้ำให้ผมเถอะครับ"
ป๋ออวิ๋นยี่คิ้วกระตุกเล็กน้อยยกนิ้วเรียวยาวของตัวเองขึ้นมาวาดตามรอยฝ่ามือของชายหนุ่มโดยไม่โดนมือของชายหนุ่มมือใหญ่ๆ นี้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย เขาจำได้สมัยตอนยังเด็กอยู่โจวชิงฝานชอบเอามือมานวดขมับให้เขาอบอุ่นมาก
โจวชิงฝานกำลังโกรธอยู่เลยไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
"น่ารักจริงๆ" ป๋ออวิ๋นยี่พูดขึ้นลอยๆ
โจวชิงฝานกัดฟันแน่น
"ตอนนี้เอาครีมอาบน้ำให้ฉันได้หรือยัง"
"ไม่ได้"
"อะไรนะ"
"เรียกฉันว่าพี่ชายสิ"
"ป๋ออวิ๋นยี่"
"เรียกว่าพี่ชาย หรือไม่ก็พี่อวิ๋นยี่"
"พลั่ก!!" ประตูเปิดออก
โจวชิงฝานไม่พูดพร่ำทำเพลง แย่งครีมอาบน้ำจากมือของเด็กหนุ่ม
ป๋ออวิ๋นยี่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ เขานึกไม่ถึงว่าโจวชิงฝานจะออกมาปุบปับแบบนี้ชายหนุ่มคาดผ้าขนหนูที่เอว ่บนนั้นโล่งโจ้งเผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้งหน้าท้องและซิกแพคที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามหยดน้ำเกาะติดตามตัวไหลลงสู่ด้านล่างตามกล้ามเนื้อที่โผล่ออกมาอย่างเย้ายวน ป๋ออวิ๋นยี่ดวงตาแดงก่ำในดวงตามีแต่หยดน้ำที่ไหลลงช้าๆ ตามแผงอก
"ปัง" ประตูปิดลงอย่างรวดเร็ว ภาพหยดน้ำที่ติดตาหายวับ ป๋ออวิ๋นยี่ดวงตาคับแค้นขึ้นมากัดฟันปรับเสียงให้ทุ้มต่ำะโเข้าไปด้านใน
"ปิดประตูซะเร็วเลยนะ ทำอย่างกับใครเขาอยากดูของนายมากนักแหละ ตาแก่!" พูดจบเด็กหนุ่มสะบัดตัวเดินเข้าห้องนอนไป
โจวชิงฝานอาบน้ำเสร็จ เช็ดผมไปเดินเข้าห้องนอนไป ป๋ออวิ๋นยี่กำลังพิงหัวเตียงดูบทการแสดงอยู่
"นี่มันกี่โมงแล้ว?" โจวชิงฝานพูดด้วยความเอ็นดู ยกนาฬิกาขึ้นมาดู
"บทไว้ดูพรุ่งนี้เช้าก็ได้ ไม่จำเป็ต้องนอนดึกมันไม่ดีต่อสายตา"
ความจริงยืนยันแล้วว่าเขาคงเลวจริงๆ แหละไม่ว่าป๋ออวิ๋นยี่จะกระทำเขารุนแรงและโหดร้ายแค่ไหนแต่เมื่อมองเห็นเด็กหนุ่มเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูและเป็ห่วง เฮ้อ ใครใช้ให้เขาเรียกพี่ชายมา 7-8 ปีล่ะ
ป๋ออวิ๋นยี่เปิดบทอ่านต่อไป ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม
"พรุ่งนี้ 9 โมงเช้าก็ต้องถ่ายกันแล้วฉันต้องท่องจำบทพูดให้แม่น"
"ถ่ายพรุ่งนี้เหรอ?" โจวชิงฝานขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
"ทำไมรีบจัง นายยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย" ป๋ออวิ๋นยี่หึขึ้นมาเบาๆ
"สำหรับคนที่มีความสามารถอย่างฉัน คืนเดียวก็เพียงพอ"
โจวชิงฝานยักคิ้วเล็กน้อย ส่ายหน้าไม่มีคำพูดใดๆ เดินไปตรงหน้าของเด็กหนุ่ม
“ฉันช่วยวิเคราะห์บทให้ก่อนไหม?" ป๋ออวิ๋นยี่ช้อนสายตาขึ้น
"แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?"
"สำหรับคนมีความสามารถอย่างนายคงไม่้าแล้วมั้ง?" โจวชิงฝานยักไหล่เบาๆ
"นายคิดว่าฉันจ้างนายมากินข้าวฟรีหรือไง?" เด็กน้อยพูดด้วยสีหน้าเ็าตะคอกไปเบาๆ
"ในสัญญาจ้างให้ค่าจ้างนายไม่น้อยเลยนะ "
โจวชิงฝานชิงบทมาจากมือของหนุ่มน้อยแคะหูเบาแบบไม่ได้ใจมากนัก
"ฉันได้ยิน จะตะคอกทำไมบ่อยๆ เห็นว่าตัวเองวัยรุ่นมีพลังปอดพลังเสียงเหลือล้นเลยใช้เสียงขู่ฉันหรือไง"
2K
