หลังบอกกล่าวหญิงสาวเป็ที่เรียบร้อยพ่อเลี้ยงหนุ่มขับรถบึ่งไปที่สถานีตำรวจโดยเร็วพอมาถึงก็ตรงไปที่ห้องผู้กำกับหนุ่มทันที
“เป็ไงบ้างวะ”
“จะเป็อะไรได้ พวกมันเปลี่ยนแผนน่ะสิ”
“ยังไง”
“สายของเรารายงานว่า พวกมันรู้ว่าพวกที่เราจับได้จะยอมสารภาพเลยเลื่อนวันขนของล็อตใหญ่ออกไปก่อน โชคดีที่สายรายงานไวแผนเราเลยยังไม่แตก”
“แล้วมึงจะทำยังไงต่อ”
“คงต้องอยู่เงียบ ๆรอให้พวกมันเคลื่อนไหวอีกครั้งเราถึงจะลงมือได้”
“กูช่วยอะไรได้บ้างมั้ย”
“เท่านี้มึงก็ช่วยได้มากแล้วไม่ต้องห่วงคดีของไร่มึงกูจะรีบจับคนร้ายมาลงโทษให้ได้”
“ขอบใจเพื่อน”
“เป็หน้าที่อยู่แล้ว
หลายวันต่อมาสถานการณ์ดูจะเป็ปกติดี อังวรีใช้ชีวิตอยู่ที่ไร่จนคุ้นชินเป็ที่รู้จักของคนงานในไร่และรีสอร์ตเป็อย่างดีทุกครั้งที่หญิงสาวปรากฏตัวก็จะมีเ้าของไร่อยู่ข้างกายตลอด คนงานในไร่รู้กันว่า เธอคนนี้เป็ผู้หญิงของเ้านาย
“วันนี้เราจะไปไหนกันคะ”
“เข้าเมืองครับ ผมจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัว”
“แต่ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยรออินส่งโทรศัพท์ที่ผูกแอปธนาคารมาให้เพราะฉันต้องไปทำบัตรใหม่กับเอกสารใหม่ทั้งหมดเลยไม่สะดวก”
“กังวลอะไรครับลืมไปแล้วเหรอว่าคุณมากับใครผมเ้าของไร่คิมหันต์เชียวนะไม่ปล่อยให้คุณจ่ายเองหรอก”
“ฉันเกรงใจนิคะอยู่ฟรีกินฟรียังใช้เงินคุณอีก”
“อย่าคิดมากสิครับอยากให้คุณรู้ไว้ว่าผมเต็มใจ ถึงแล้วครับ”
“รู้จักร้านเสื้อผ้าผู้หญิงด้วยเหรอคะ”เธอถามน้ำเสียงสงสัยเขาจึงรีบแก้ตัว
“ร้านคนรู้จักนะครับ”
“เขม จะมาทำไมไม่บอกระตาก่อนล่ะคะ ระตาจะได้หาของอร่อยไว้รอ”ทันทีที่เ้าของร้านเห็นเขาก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับ
“ไม่เป็ไรหรอกระตา วันนี้ผมมาทำธุระแล้วก็แวะมาซื้อชุดที่ร้านคุณด้วย”
“อะไรกันคะเขม ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าร้านระตาขายชุดผู้หญิงนะ”
“ไม่ลืมหรอกวันนี้ผมพาคนมาอุดหนุนร้านคุณ”เขาบอกก่อนเรียกอังวรีที่ยืนอยู่หน้าร้านเข้ามาด้านใน ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“อิ้งค์เข้ามาสิ” ระตามองคนมาใหม่ด้วยสีหน้าเจื่อนลงไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพาผู้หญิงคนอื่นมาด้วย
“คนนี้ใครกันคะเขม”
“อิ้งค์เป็แขกของผมนะ ส่วนนี่ระตาเป็เพื่อนผมครับ”สองสาวถูกแนะนำให้รู้จักกันอังวรีมองด้วยสายตาแล้วหญิงสาวตรงหน้าดูจะไม่ชอบใจที่เธอมากับเขาสักเท่าไหร่
“สวัสดีค่ะคุณระตา”
“สวัสดีค่ะ แหม! ไม่ยักรู้นะคะว่าเดี๋ยวนี้เขมมีบริการพาแขกออกมาซื้อของด้วยตัวเองด้วย”
“คนนี้พิเศษกว่าแขกคนอื่นน่ะ” คิมหันต์ยิ้มกว้างบอกอย่างภูมิใจแต่ดูเหมือนคำตอบของเขาจะทำให้เ้าของร้านอึ้งไปชั่วครู่
“อะ เอ่อ งั้นเชิญคุณอิ้งค์เลือกได้ตามสบายเลยนะคะ” ระตาบอกอย่างช็อกๆพร้อมกับเรียกพนักงานขายมาดูแลหญิงสาว
ด้านคิมหันต์ั้แ่เข้ามาในร้านก็ไม่ได้มีทีท่าจะสนใจเ้าของร้านสักเท่าไหร่เอาแต่จ้องหญิงสาวที่มาด้วยไม่วางตาโดยเฉพาะสายตาหวานเชื่อมที่เขามองหญิงสาวที่มาด้วยนั้น ทำระตาปวดใจยิ่งนัก
“ให้ผมช่วยเลือกมั้ย” พ่อเลี้ยงหนุ่มกระซิบถาม
“ไม่เป็ไรค่ะ คุณอยู่คุยกับเพื่อนเถอะฉันเลือกไม่นานหรอก”เธอบอกก่อนเดินตามพนักงานเข้าไป
หลังอังวรีเดินหายเข้าไปเลือกเสื้อผ้าระตาใช้โอกาสนี้เค้นถามความเป็มาอังวรีจากชายหนุ่ม จนรู้ว่าเธอคือนักท่องเที่ยวที่รอดชีวิตคนนั้น
“เขมจะดีเหรอที่จะเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ใกล้ตัวขนาดนี้”
หลังได้รู้เื่ราวระตาเริ่มออกความคิดเห็นเธอไม่เห็นด้วยที่เขาจะให้หญิงสาวพักในบ้านเดียวกันต่อ
“ทำไมล่ะ” คิมหันต์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็คดียังไม่จบ คนร้ายก็ยังจับไม่ได้พวกมันอาจจะกำลังตามหาผู้หญิงคนนี้อยู่ก็ได้”
“เื่นั้นผมรู้”
“รู้แล้วก็ยังจะให้เธออยู่ด้วยเหรอ คุณจะไม่ปลอดภัยไปด้วยนะ”
“ยังไงเื่นี้ผมก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเพราะเกิดขึ้นในไร่ของผม”
“แต่เขมคะ..”
“ระตา ผมรู้ว่าคุณเป็ห่วงผมนะแต่ผมยินดีที่จะให้อิ้งค์พักอยู่ที่ไร่เอง ผมยอมรับกับผลที่จะตามมา” เขาตอบของเขาทำหญิงสาวไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ที่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับคนแปลกหน้าที่พึ่งรู้จักกัน
ระตาเป็เพื่อนที่โตมาพร้อมกับเขาและแทนคุณทั้งสามเรียนโรงเรียนเดียวกันั้แ่ชั้นอนุบาล มี่ที่ห่างหายกันไปบ้างคือ่ที่ชายหนุ่มไปเรียนต่างประเทศด้วยความที่สนิทกันมาั้แ่เด็กทำให้ชายหนุ่มดูไม่ออกว่าหญิงสาวมีใจให้เขามาตลอด
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”อังวรีบอกพร้อมกับถือชุดออกมาสองชุด
“ทำไมน้อยจังครับ”
“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะฉันคงอยู่ที่นี่อีกไม่นาน”คำตอบของเธอทำเขาสงสัยว่าเธอจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับระตาเมื่อครู่
“งั้นก็เอาชุดนี้ ชุดนี้แล้วก็ชุดนี้ไปด้วย” คิมหันต์บอกขณะที่เดินไปหยิบชุดมาเพิ่มให้เธออีกสามสี่ชุดก่อนยื่นให้พนักงานคิดเงิน
969
