พาร์ทของซีโร่
“เป็ไรของมึงเนี่ย ?”
“...”
“ไอ้ซีโร่ ไอ้เอลฟ์ !”
ไอ้เม่นเรียกอยู่นานแต่ไม่มีการตอบสนอง มันเลยเรียกฉายาพร้อมกับลูบศีรษะผมเบาๆ เบาเหี้ยไรล่ะ หน้าแทบคว่ำไปโดนเค้ก
“โทษทีว่ะ”
ผมเงยหน้ามองเพื่อนช้าๆ ดึงตัวเองกลับมาจากความคิดเื่หลายวันก่อนที่ยังก่อกวนไม่จบไม่สิ้น
“ไหนว่าทำใจได้แล้วไงวะ นั่งซึมเป็ส้วมแบบนี้กูว่าท่าจะยังแน่ ๆ”
ไอ้หัวเกรียนแดกไปพูดไป เอฟเฟกต์พุ่งกระจุยกระจายเต็มหน้าผมไปหมด บทจะอบอุ่นนี่อย่างกับพระเอกเกาหลี บทจะรั่วนี่แม่งอย่างกับมิสเตอร์บีน
“เออน่า”
“เมิงก็ต้องรู้จักปล่อยว่างบ้าง ถึงยังไงเขาก็ไม่กลับมาทำไมต้องมานั่งเสียเวลา ที่จริงตอนนี้มึงควรทำตัวเท่ๆ คูลๆ ให้หนุ่มรุมจีบนะ”
“ถุย !”
ถึงไอ้ซีโร่จะไม่ใช่คนสุภาพแต่ก็จำเป็ต้องทำแบบนั้นในร้านกาแฟที่ผู้คนพลุกพล่าน ลองนึกภาพได้หัวเกรียนปากเต็มไปด้วยเค้กนุ่มแล้วผุดพ่นถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอักษร ท ถ พวกนั้นดูสิ แม่งเต็มหน้าผมไปหมด เข้าปากด้วยรึเปล่าไม่รู้
“โทษทีว่ะ งั้นเดี๋ยวก็ไปหาของกินมาไถ่โทษแล้วกัน”
แล้วมันก็เดินตรงดิ่งไปยังหน้าเคาท์เตอร์ก่อนจะเดินไปคุยกับรุ่นน้องปีหนึ่งเ้าของร้าน ไม่ยักรู้ว่ามันเปิดกิจการนี้ดูจากสถานที่และการตกแต่งผมว่ามันเป็คนที่รสนิยมดีมาก
“สตรอเบอร์รี่สะ..!”
เผล๊ะ !
เครื่องดื่มสีชมพูปั่นในแก้วใสหกราดผมแบบเต็มๆ ไล่ั้แ่หน้าอก ท้องไปจนถึงเป้ากางเกง เย็นฉ่ำชื่นใจซะไม่มี
“ขะ ขอโทษครับคุณลูกค้า !”
มือใหญ่รีบยื่นมาเช็ดเสื้อให้ แต่นั่นยิ่งทำให้มันไหลลงไปกองรวมกันตรงเป้า แม่งยิ่งเปียกและเย็นเข้าไปอีก
“ถอยไป !”
ผมลุกขึ้นยืนแล้วปัดมือใหญ่ให้พ้นตัว ก่อนจะใช้ทิชชู่เช็ดตามตัวแต่มันคงช้าไปเพราะเสื้อนักศึกษาสีขาวตอนนี้กลายเป็สีชมพูไปแล้ว
“ให้ตายเถอะ !”
ผมบ่นอย่างหัวเสียอีกครั้งเมื่อรู้สึกชื้นที่เป้า ไอ้ชื้นไม่เท่าไหร่หรอกแต่แม่งเหนียวนี่สิ
“เดี๋ยวผมจัดการแก้ให้นะครับ”
“แก้เหี้ยอะไรล่ะ !?”
มือเล็กคว้าแก้วกาแฟสีน้ำตาลอ่อนจากบนโต๊ะก่อนจะสาดไปยังไอ้คู่กรณีกะจะให้โดนหน้า แต่ขนาดตัวที่สูงกว่าบวกกับความเมตตาที่ยังหลงเหลืออยู่บ้างของเหลวพวกนั้นจึงราดรดบนทรวงอกและลำตัว
ซ่าาาา !
“เฮ๊ย ! ทำไรเนี่ย ?”
ร่างสูงใหญ่วางถาดลงก่อนจะถอยหลังไป ยกมือเช็ดของเหลวตามตัวแต่ใบหน้านั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
“ก็จะได้รู้ไงว่ามันเป็ไง”
ผมจ้องมองเขาด้วยความโมโห มีอย่างที่ไหนมาทำแบบนี้กับลูกค้า แกล้งกันชัดๆ เลยเหอะ
“อ้าวเฮ๊ย ! เกิดไรขึ้นวะเนี่ย ?”
ไอ้เม่นรีบวิ่งเข้ามาหลังเห็นเหตุการณ์ โดยมีไอ้เปอร์น้องปีหนี่งเ้าของร้านตามมาติด ๆ
“พี่ซีโร่ขอโทษครับ ขอโทษแทน...”
“พนักงานของร้าน”
น้ำเสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ผมจ้องมองใบหน้าเรียวยาวนั้นอย่างเอาเื่ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินหลบไปหลังร้าน
“แม่งเอ๊ย ! มีแต่เื่ไม่เว้นแต่ละวัน”
ผมบ่นออกมาอย่างหัวเสียขณะล้างคราบสีชมพูออกจากเสื้อที่ถอดออกมาจากร่างโดยลืมไปว่าร่องรอยพวกนั้นยังคงหลงเหลืออยู่แม้จะเริ่มจางไปบ้าง
“เอานี่ไปใส่ก่อน”
เสียงทุ้มยังตามมาถึงห้องน้ำอีกเหรอวะ
“ไม่ต้องยุ่ง”
ผมมองร่างสูงใหญ่ผ่านกระจก เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟทำให้มันแนบไปตามลำตัวกำยำ ที่จริงสมควรโดนมากกว่านั้นด้วยซ้ำ
“เอามานี่”
มือใหญ่แย่งเสื้อในมือผมไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับยื่นเสื้อยืดอีกตัวมาให้ มันถูกพับเป็ทรงอย่างเรียบร้อย
“จะยุ่งอะไรกับกูนักหนาวะ !”
ผมกำหมัดแน่นหันไปจ้องหน้าเขาด้วยความหงุดหงิด
“ซักหมัดก็ได้นะ เผื่อมันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”
ใบหน้าหล่อเอียงแก้มท้าทาย มีเหรอที่นายซีโร่จะพลาด
ผลั๊วะ !
มันเอียงหน้าไปตามแรงปะทะแต่ตัวยังอยู่นิ่งไม่ขยับไปไหน ดวงตาสีดำหันมาจดจ้องก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเข้ามาประชิดและทำให้แผ่นหลังของผมแนบกับผนังห้องน้ำ
“ถ้าตรงนี้ไม่ใช่ที่ทำงานกู มึงได้ลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว !”
“ก็เอาดิ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามึงมันจะดีแต่ปากไหม ?”
มือเล็กกำคอเสื้อมันแล้วกระชากเต็มแรงทำให้กระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็นออกมาเผยให้เห็นผิวกายตรงหน้าอกซึ่งเต็มไปด้วยรอยจางๆ เต็มไปหมด
ตัดภาพมาที่ร่างเปลือยท่อนบนของผม ไอ้เหี้ยลืมไปว่าทั้งตัวมีแต่รอย !
*********************
เื่ศักดิ์ศรีมันยิ่งใหญ่มากสำหรับผม
เป็เอามากจนสมองไม่อยากคิดเื่อะไร
ดันมาเจอกับไอ้พนักงานเฮงซวยอีก
แต่ก็แอบแปลกใจอยู่นิดหน่อย
ทำไมมันถึงมีรอยดูดเยอะแยะขนาดนั้นวะ ?
************
พบกับตอนต่อไปในอีกไม่นาน
ตอนที่ 06 >>>>>>> กูต้องหามึงให้เจอ
เรียนก็ต้องเรียน ติวก็ต้องติว
แต่เื่ตามแก้แค้นมันก็ยังอยู่ในหัว
มาดูกันว่านายซีโร่จะตามหา
คู่กรณีเพื่อคิดบัญชียังไง
แล้วเขาจะทำสำเร็จหรือไม่
...............ด้วยรักจากใจ ..... Phaki9
174
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
