งั่ม งั่ม งั่ม เ้ามาฟา ัปฐี กำลังกินอาหารอย่างตะกละตะกราม จนทำให้คนที่จนอยู่แล้วจนเข้าไปอีก ผมได้แต่ปวดหัวกับขนาดร่างกายของมันที่ใหญ่ขึ้นทุกที ทุกที จนต้องตัดสินใจ แปะ ป้ายขายมัน ทั้งๆที่ผมเป็คนรักสัตว์แท้ๆ แต่ทำไงได้ก็คนมันไม่มีตังค์
เพียงผมติดป้ายประกาศขายลูกัปฐีไม่กี่ชั่วโมง ก็มีคนมาขอซื้อในราคา 1แสนเหรียญทอง โห ผมไม่เคยนับเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
ในขณะที่ส่งเ้าลูกั ให้กับเ้าของใหม่ และรับตังค์มา วาเลนเทียร์ ก็ทำหน้าเสียดาย เพราะการได้ลูกัปฐีมาไม่ง่ายเลย
และตอนที่เ้าของใหม่ ที่ชื่อ อากิว กำลังจะเดินจากไป หลังจากจ่ายเงินให้ผมแล้ว เ้ามาฟา มันก็ดิ้นจนสลัดหลุดจากมือของ อากิว และวิ่งกัลบมาหาผม กับวาเลนเทียร์
กิ้ว กิ้ว กิ้ว เ้ามาฟา ทำตาละห้อย เหมือนมันรู้ว่าพวกเราจะทิ้งมัน ทำให้ผมนึกถึงลูกหมาข้างบ้าน ครั้งที่ผมยังมีชีวิต เป็นักศึกษามหาลัย ดังนั้นผมจึงตัดสินใจไม่ขายมันแล้ว
" ผมไม่ขาย " ผมกล่าวต่อหน้าอากิว
" ไม่ขายได้ยังไงยะ แกรับตังค์ไปแล้ว " อากิวกล่าวด้วยความโกรธ
ผมทำท่าจะส่งตังค์ 1แสนเหรียญทองคืนให้อากิว ยิ่งทำให้เธอโกรธมากกว่าเดิม
" แบบนี้เราต้องเห็นดีกัน " อากิวร้องะโ และร่ายคาถา จนตัวเธอค่อยๆกลายร่าง เป็ซาคิวบัสสาว
" " เธอไม่ใช่มนุษย์รึ?" " ผมกับวาเลนเทียร์ะโขึ้นพร้อมกัน
" ถ้ายอมขายดีๆแต่แรกก็ไม่ต้องตายแล้วแท้ๆ " อากิว ซาคิวบัสสาวกล่าว แล้วตรงเข้าโจมตีผมเป็คนแรก ผมยกโล่ห่วยๆ ที่เพิ่งได้มาเมื่อตอนเช้าหลังจากไปสำรวจกองขยะ ออกมาป้องกันตนเอง
ตูมมมม!!! เสียงดังสะท้าน อากิว ซาคิวบัสสาว แสยะยิ้ม แต่เธอก็ดีใจได้ไม่นานเมื่อ ต้่องเจอกับเวทย์ ของ วาเลนเทียร์
" เมเทโอ สโตรม ดึ " วาเลนเทียร์ะโคาถาศักดิ์สิทธิ์แล้วปล่อยท่าโจมตีวงกว้างในทันที
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงของ อากิว ซาคิวบัสสาวร้องราวกับหมาโดนน้ำร้อนลวก
" ฝากไว้ก่อนเถอะ ฮึ่ม " อากิว กล่าว แล้วบินจากไป
ผม กับ วาเลนเทียร์ ดีใจได้ไม่นาน เมื่อข่าวมนุษย์มีชัยเหนือซาคิวบัสแพร่ออกไป ก็มีทหารมาจากวังหลวงอิเดเรีย และอัศวินที่ขี่ม้ามา ก็คือ ราอูล อัศวินสาวโลลิ ผมทอง
ผมสีทองของเธอต้องแสงแดด ทำให้ดูสวยงามอย่างมาก ประกอบกับนัยต์ตาที่แดงสลวยราวกับอัญมณีหายาก ทำให้ผมจำเธอได้ในทันที
...ซวย แล้วไง ผมคิด
" เ้าจงมากับเราเดี๋ยวนี้ " ราอูล อัศวิน สาวกล่าว แล้วให้ทหารวิ่งมาจับผมกับ วาเลนเทียร์ในทันที
ผมถูกพาไปหา พระาา ส่วน วาเลนเทียร์ โดนจับขังคุก มาฟา กลายเป็สัตว์เลี้ยงของ องค์หญิงราเธีย
เมื่อ ผมถูกพาเข้าไปที่ท้องพระโรง พระาา เลาห์คอน เวเนส ที่ 8 ก็ทรงกล่าวกับผมช้าๆ ชัดๆว่า
" จงไปปราบจอมาาปีศาจซะ เช้าวันพรุ่งนี้เลย "
ช่างเป็คำสั่งที่รวบรัดและเอาแต่ใจเป็ที่สุด แต่ถ้าหากผมไม่ทำตาม วาเลนเทียร์ จะถูกปะา มาฟา จะถูกเอาไปทำซาลาเปา ผมจึงตกลง
หลังจากนั้น าา เวเนสที่8 ก็ประกาศให้ผมเป็ผู้กล้า และส่งผมไปที่ห้องรับรอง
และแล้วในคืนนั้น พระาาก็มีเซอไพรร์มาให้ผม นั่นคือ อัศวินสาว ราอูลที่ใส่เพียง ผ้ากันเปื้อนชิ้นเดียว เข้าไปหาผม พร้อมกับขอร้องให้ผม แกะโบว์ที่ถูกผูกรอบตัวเธอให้
ผมตะลึงอยู่นาน แต่คิดว่าถ้าไม่เล่นตามเกมส์ของพระาาละก็ วาเลนเทียร์อาจจะถูกสั่งปะาก็เป็ได้ ผมจึงแกะโบว์ออก พร้อมผ้ากันเปื้อน
ในวินาทีนั้นเอง ที่แสงจันทน์ส่องลงมา สาวน้อยราอูลในร่างเปลือยเปล่า นั่งคุกเข่าคำนับให้ผม แล้วกล่าวว่า
" ชั้นเป็ของขวัญของคุณที่พระาามอบให้ จะทำอะไรชั้นในคืนนี้ก็เชิญ "
และทุกอย่างก็ไปถึงจุดจบ โดยผมไม่อยากบอกว่า ตอนที่ผมมีอะไรกับราอูล ผมจำอะไรไม่ได้เลย ทั้งรสัั รสจูบ และเสียงร้องที่น่ารักของเธอ เพราะ เ้าเหรียญทองมันเปล่งแสง แล้วผมก็เป็ลมสลบไป รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว
ผมลุกขึ้นมาใส่กางเกงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แล้วก่นด่า เหรียญทองที่พระเ้ามอบให้ อย่างสาดเสียเทเสีย
" เอาความทรงจำของชั้นคืนมา "
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป