ตอน 4 แกะน้อยอย่าตกหลุมพรางนางจิ้งจอก
เมื่อบรรยาเริ่มรื่นไหล ทุกคนพากันไปต่อที่ไนน์คลับ หัวหน้าแผนกจองห้อง VIP เพื่อความเป็ส่วนตัวในค่ำคืนนี้ ฟางเว่ยก็ไปด้วยเช่นกัน พนักงานชายในแผนกเกือบ 10 คนที่ดื่มอยู่ด้วยกันที่นั่นรวมถึงฟางเว่ยและจวงหลีก็ไปที่นั่นด้วย แน่นอนว่าที่นั่นเหลือ จวงหลีที่เป็ผู้หญิงคนเดียว ฟางเว่ยพยายามห้ามเธอไม่ให้มาแต่ยังดึงดันจะมาที่นี่ให้ได้... เขารู้สึกเบื่อหน่ายจึงปล่อยให้เธอมา
ในขณะที่ทุกคนกำลังเต้นและร้องเพลงกันอย่างสนุก หัวหน้าแผนกที่เป็รุ่นพี่สมัยเรียนมหาลัยของฟางเว่ย ก็ได้ชงเครื่องดื่ม(เหล้า)ให้ฟางเว่ยดื่มแต่ฟางเว่ยไม่ยอมดื่มสักที เขาโอนเงิน1000 หยวนให้ฟางเว่ย
"ติ้งงงงง เงิน 1000หยวน เข้าบัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว"
"นี่ฟางเว่ย นายหนีไม่พ้นหรอก ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้เรามาฉลองกันฉันเลี้ยงเอง นายดื่มสักหน่อยอย่าทำตัวเหมือนตอนเรียนมหาลัยสิ "
รุ่นพี่ยกแก้วเหล้าให้ ฟางเว่ย นึกถึงเื่ฝังใจนั้น รุ่นพี่พูดจี้ใจดำฟางเว่ยมากเขาจึงอยากพิสูจน์ตัวเองต่อหน้า ทุกคน
ฟางเว่ยคว้าแก้วเหล้ามาดื่ม จนหมดแก้วในรวดเดียว ทุกคนที่กำลังเต้นอยู่หยุดชะงักมอง และ ร้องเฮ้ๆๆๆๆๆ
ทุกคนเห็นฟางเว่ยดื่ม ก็เข้ามาเทเหล้าดื่มกับฟางเว่ยกันยกใหญ่เลย ส่วนจวงหลีก็เกือบจะสร่างเมา เธอนั่งมองทำหน้าอึ้ง
ไม่คิดว่าฟางเว่ยจะดื่มหนักขนาดนั้น หัวหน้าแผนกท้าดวลเหล้ากับฟางเว่ยกันอยู่พักใหญ่ๆ จนทั้งคู่ฟุบหลับไปข้างโต๊ะ
ขณะที่ฟางเว่ยเมามาก เขาก็ยังไม่แสดงที่ท่าหลุดรั่วยังคงความเ็าของสายตาได้เสมอต้นเสมอปลาย...
เป็เวลาเกือบๆจะตี 1 ทุกคนเริ่มเมามากทะยอยกันกลับ บางคนภรรยามาตามกลับบ้าน ตอนนี้เหลือแค่ หัวหน้าแผนกและฟางเว่ยแล้วที่ดูเหมือนจะเมามากจนเกือบจะไม่ได้สติ ทำให้จวงหลี เกิดขึ้นแผนบางอย่างขึ้นมา
เธอนั่งมอง ยื่นมือไปลูบปอยผมของฟางเว่ย พร้อมกับพูดว่า
"ฉันดีกับนายขนาดนั้น นายยังทำตัวเ็ากับฉันทุกวันไม่ยอมเปิดใจสักครั้ง นายบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้"
"ฉันจะทำให้คุณเป็ของฉันโดยที่ปฏิเสธไม่ได้เหมือนทุกครั้งอีกแล้ว"(ยิ้มมุมปาก)
จวงหลีเดินไปบอกพนักงานว่า ให้ดูหัวหน้าของฉันให้ดีถ้าเขาเริ่มรู้สึกตัวค่อยพาเขาไปที่รถ ส่งเขากลับบ้าน (จ่ายเงินให้พนักงาน 200หยวน)
จวงหลีเดินกลับมาที่ห้อง vip ปล่อยหัวหน้าให้นอนหลับต่อไปที่นั่นเธอค่อยๆประคองร่างสูงเพรียวบางของฟางเว่ย ไปที่รถของเธอระหว่างที่จวงหลีควงฟางเว่ยไปที่รถ ฟางเว่ยได้พึมพัมออกมา ว่า
"กระต่ายจูจู เธอรอฉันอยู่ใช่ไหม ฉันไม่ได้คุยกับเธอมาสักพักแล้ว เพราะฉันยุ่งมาก ขอโทษ "
จวงหลี ทำหน้าสงสัย ปล่อยให้ฟางเว่ยนั่งเบาะข้างหน้ารถพร้อมกับทวนชื่อกระต่ายจูจู
ฟางเว่ยละเมอพึมพำ "จูจู … กระต่ายจูจู "ตลอดทาง
จวงหลี ระหว่างออกรถ เธอพยายามซักถามฟางเว่ยตลอดว่าฟางเว่ยพักอยู่ที่ไหน ฟางเว่ยเมามากพูดจาวกวนเธอจึงพาฟางเว่ยไปที่ห้องพักของเธอ
"ตัวหนักชะมัด "เธอควงเอว และเอามือโอบตัวของฟางเว่ยลงจากรถพาเขาลิฟต์ไปบนห้องของเธอที่อยู่้าสุดของคอนโด เธอเปิดห้องและค่อยๆวาง ฟางเว่ยไว้ที่โซฟาก่อนและเข้าไปที่ห้องนอน เก็บกวาดที่นอนให้น่านอนเก็บห้องนอนที่รก ให้ดูเรียบร้อย เพื่อเตรียมให้ฟางเว่ยตื่นมาพร้อมกับสะอาดตาเธอรีบเข้าไปอาบน้ำ และเลือกชุดนอนสีขาวสายเดี่ยวบาง ลายลูกไม้เล็กๆเป็ชุดที่เล็กและบางมาก จนสามารถมองทะลุชุดน้อยตัวเล็กนั่น เห็นเนื้อในทั้งหมดเธอเลือกที่จะใส่ชุดชั้นในสีดำเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจน จากด้านนอกเพราะชุดนอนของเธอเป็สีขาวโปร่ง
"นายหนีฉันไม่รอดหรอก นี่คือจุดล่อลวงที่ดีที่สุดของฉัน"
แต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องนอน กะว่าจะไปประคองมาที่เตียงกว่าจะมาถึงห้อง กว่าจะอาบน้ำจัดเตรียมห้องนอน ตอนนี้ก็เป็เวลา เกือบจะเช้าแล้วสิ เธอไม่รอช้า เข้าไปประคองฟางเว่ย
จังหวะที่ประคองฟางเว่ย ด้วยชุดที่วาบวิวของจวงหลี เธอไม่ค่อยชินเท่าไหร่ยิ่งทำให้ประคองยากเข้าไปใหญ่ จังหวะนั้น ฟางเว่ยเริ่มรู้สึกตัว เขาพลิกตัวพอดีทำให้ฟางเว่ยตื่น เมื่อเขาเห็นจวงหลีในสภาพนั้น เขาใและตั้งสติได้ใช้มือข้างหนึ่งปิดตา มืออีกข้าง ควานเจอผ้าห่มผืนเล็กที่พาดอยู่บนโซฟาเขาโยนให้จวงหลี โดยไม่แคร์ว่าผ้าจะไปตกตรงไหน
~~~~ผ้าห่มถูกโยนไปพาดที่หัวของจวงหลี ~~-
"รีบคลุมมันซะ นี่ เธอกำลังคิดจะทำอะไรของเธอรู้ไหมว่ามันไม่เหมาะสมแค่ไหน"
"ฉันเกลียดเื่แบบนี้มากที่สุด"
จวงหลีรู้แล้วว่าฟางเว่ยรู้ทันสิ่งที่เธอกำลังจะทำ และกลัวมากกลัวว่าฟางเว่ย จะเกลียดเธอ
จวงหลีรีบคลุมผ้าห่มผืนนั้น
"ฉันขอโทษ ฉันแค่เป็ห่วงและอยากดูแลคุณคุณก็รู้ว่า ฉันคิดยังไงกับคุณ "
"คุณยอมให้ฉันเป็ของคุณได้ไหม"จวงหลีอยากลองดูสักตั้ง พึมพัมๆๆ" ไหนๆก็ไหนๆ ลองอีกครั้งเถอะ"
เธอสลัดผ้าห่มผืนเล็กนั่นที่ไว้ที่พื้น และเดินไปหาฟางเว่ยบนโซฟา ฟางเว่ยเอามือปิดตาไว้ตลอดทำให้เขาไม่ทันได้ระวังตั้งตัว
จวงหลีก็ขึ้นคร่อมฟางเว่ยซะแล้ว ฟางเว่ยใมาก เขารีบลุกขึ้นและผลักจวงหลีแบบไม่ใยดี จวงหลีล้มลงบนพื้น
ฟางเว่ยไม่พอใจมาก เหตุการณ์นี้ทำให้เขาส่างเมาในทันทีเขารีบเดินหันหลังออกไปพร้อมกับพูดว่า
"ต่อไปนี้อย่าทำแบบนี้กับฉันอีกและอย่ามาเข้าไกล้ฉันอีก ฉันรังเกลียดวิธีแบบนี้มากที่สุด"
ปั้งงงงงง เสียงปิดประตูเสียงดังจวงหลีได้แต่ทำหน้าแค้นและร้องไห้ออกมา
ฟางเว่ยเดินลงลิฟต์ออกไปที่ชั้น 1 เห็นแสงพระอาทิตย์กำลังขึ้น เขาหยุดยืนตั้งสติสักพัก
"นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรกับฉันเป็การเริ่มต้นเช้าวันหยุดที่บัดซบมาก"
เดินต่อไปและเรียกรถแท็กซี่กลับที่พัก… ฟางเว่ยะเืใจมาก เพราะเขาคิดว่าเหตุการณ์นี้แย่มากสำหรับเขาเขาจึงกลับถึงห้องนั่งพักที่โซฟา ไม่นาน เขาได้นั่งทบทวนเหตุการณ์นั้นทำให้เขานึกถึงกระต่ายจูจู เขารู้สึกไม่สะบายใจ ทำตัวไม่ถูกจึงอยากเล่าเื่ราวนี้กับกระต่ายน้อยจูจู
ต่อกๆๆๆ เสียงเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์
"ถึงเวลาที่แกะน้อยจะกลับมาที่นี่อีกครั้งแล้ว"
เมื่อเขาเปิดแท็บข้อความขึ้นมาเขาได้รับข้อความของกระต่ายน้อยจูจูทุกวัน นับั้แ่วันที่เขาไม่ได้ออนไลน์ เขานั่งไล่อ่านข้อความทั้งหมดจนจบทำให้เขาได้รับรู้เื่ราวในแต่ละวันของกระต่ายน้อยจูจูซึ่งเื่ราวที่เธอเล่านั้น ต่างก็เป็เื่ราวดีๆในชีวิตเธอที่สามารถสร้างพลังบวกให้กับแกะดำได้เป็อย่างดี แกะดำอ่านเื่ราวนั้นยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง จนทำให้เขาลืมเื่ราวอันยุ่งเหยิงวันนี้ไปชั่วขณะแต่พอเขาอ่านข้อความของกระต่ายน้อยจูจูจนจบแกะน้อยก็เกิดความรู้สึกไม่อยากเล่าเื่เลวร้ายนั้น เขารู้สึกว่า โลกใบนี้ยังมีเื่ราวดีๆรอเขาอยู่
นี่คือจุดเริ่มต้นที่เกิดความอบอุ่นในหัวใจของแกะดำอีกครั้งเป็ความรู้สึกเดียวกันกับความรู้สึกที่เขามีให้กับเด็กน้อยคนนั้นที่เป็เพื่อนวัยเด็กที่ฟางเว่ยมักจะฝันถึง(ฟางจูน้อยวัยเด็ก)
319
