Chat เปลี่ยนโลก

“เอ๊ะ นั้นมันคุณขวัญข้าวนี่ครับ เป็นยังไงบ้างนครับ คุณตาของคุณนะ” นทีเอยทักทายของขวัญในทันที “หลังจากที่นายช่วยคุณตาของฉันไว้ พวกเราก็เดินทางไปหาหมอที่โรงพยาบาล หมอประจำตัวของคุณตายังงงอยู่เลย ว่าแต่นายทำได้ยังไงนะ” “ฉันทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็แค่รักษาตามอาการก็เท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติมเป็นพิเศษเลย” “งั้นหรอ แต่ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณนายนะที่ช่วยคุณตาของฉันในวันนั้น จริงสิคุณตาท่านอยากพบและขอบคุณนายด้วยตัวเอง นายสะดวกวันไหน” “ช่วงนี้หรอครับ ก็ว่างเกือบทุกวันนะครับ ผมเหลือเรียนแค่ 2 ตัวเอง มีวันจันทร์ กับวันพฤหัส ที่เหลือก็ว่างหมดนั้นแหละครับ” .ในระหว่างที่เขาพูดคุยกันนั้นเอง เมนูแรกที่เชฟนำมาเสริฟ พร้อมกับการอธิบายอย่างละเอียดต่อว่ามันคือ สลัดผักโรยด้วยฟองเต้าหู้กรอบ และเต้าหู้ในน้ำซอสรสชาติกลมกล่อม พวกเขาทั้งสองก็นั่งทานพร้อมกับพูดคุยกันต่อ แล้วเมนูที่สองเป็น ซาซิมิปลา 3 ชิ้นเป็นปลาที่มีอายุไม่เกิน 4 ปี และเข้าสู่ Main Courses มีด้วยกัน 5 อย่างผ่านกรรมวิธีย่างทอดต้มนึ่ง ปูฮอกไกโดเบิร์นด้วยไฟพอเหมาะ วางไว้บนซอสที่ใช้หัวไชเท้าหมักในซอสยูซึ หรือส้มญี่ปุ่น ความเปรี้ยวของซอสตัดกับความหวานของเนื้อปูทำให้คำนี้เข้ากันอย่างลงตัว ต่อไปเป็นหอยนางรมชุปแป้งทอด ทานคู่กับซอสมันปู เคี่ยวด้วยเหล้าญี่ปุ่น โปะหน้าด้วยอูเมะ และทานคู่ด้วยซอสยูซึ เพื่อตัดรสชาติเลี่ยน และหอยเชลล์ฮอกไกโดเบิร์นด้วยไฟ ทานคู่กับซอสที่ใช้งาดองด้วยน้ำส้มยูซึ ผสมไข่ขาวรสชาติจะมีความเปรี้ยวเล็กน้อย กลิ่นงาลอยเตะจมูก ปิดท้ายอาหารหลักด้วยซูชิ 5 คำ เนื้อโกเบท็อปด้วยฟัวกราส์และอูนิ ,ครีบปลาตาเดียวท็อปด้วยฟัวกราส์ ,โอโทโรสับ อูนิ และไข่ปลาแซลมอน ,โอโทโร และเนื้อปลารวมคลุกด้วยซอสหวานหรือวาซาบิ ในระหว่างที่พวกเขานั่งทานอาหารอย่างมีความสุข และพูดคุยกันเล็กน้อย เกี่ยวกับที่เรียนบ้างละ อยู่ปีไหนบ้างละ อยู่คณะไหน จบมาจะทำอะไร ถามชื่อถามทาง เขาก็ตอบกลับไปอย่างกวนๆกลับไปทุกครั้ง เอาเป็นว่าแค่พอจะรู้จักกันก็พอแล้วกัน เพราะนทีไม่ได้อยากจะรู้จักคนใหญ่คนโตเพิ่ม เพื่อให้พวกเขาเหล่านั้นเอาปัญหามาให้ปวดหัว และก่อนกลับ ขวัญข้าวได้ขอเบอร์โทรเพื่อจะติดต่อไปหาเขาไว้ เผื่อในวันที่คุณตาของเธอพร้อมจะพบเจอ เธอจะได้โทรไปหาเขา และเธอยังบอกอีกว่า คงน่าจะเป็นเร็วๆนี่อย่างแน่นอน เขาก็ตอบกลับไปว่า โอเค แล้วก็พูดขึ้นต่ออย่างกวนๆว่า “ฉันเขินนะ อยู่ๆก็มีผู้หญิงน่ารักๆ มาขอเบอร์ ยังไม่พอ ยังชวนเข้าบ้านอีก” นทีพูดออกมาเสียงดังพอประมาณ มันทำให้คนรอบข้างหันมามองด้วยความสงสัย ก่อนที่หน้าของขวัญข้าวจะเริ่มแดงขึ้น มันไม่น่าจะใช่แดงเพราะเขินอาย แต่น่าจะแดงเพราะโกธรซะมากกว่า “..ตาบ้า..” แล้วเธอก็รีบวิ่งออกไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว นทีจึงตะโกนแกล้งไปอีกที “ไว้เจอกันนะจ่ะที่รัก” แล้วนทีก็เดินชื้อของตามแผนที่ได้วางเอาไว้ต่อ เขาใช้เวลาเดินห้างชื้อนู้ชื้อนี่ มือถือก็เล่นชื้อเอาซะตัวใหม่ที่ดีที่สุดเลยทีเดียว ต่อไปก็ชุดเสื้อผ้าจากแบนด์ดังต่างๆมากมาย ทั้งกางเกงยีน ทั้งร้องเท้า ไม่นานของที่ชื้อก็เต็มมือ เขาจึงนำของที่ซ็อปปิ้งกับไปเก็บที่รถก่อน และออกมาช็อปปิ้งรอบสอง รอบสามต่อ “หมดรวมๆแล้ว ล้านเศษๆ นี่ฉันชื้ออะไรไปบ้างเนี่ย” เขามานั่งนึกถึงการใช้จ่ายของเขาที่เขาจ่ายออกไป ทั้งหมดนี้นทีคิดว่ามันสมเหตุสมผลแล้วที่จะชื้อ เพราะอย่างน้อยๆก็คงอีกนานเลยที่เดียวจะได้ช็อปอะไรแบบนี้อีก นทีปิดท้ายด้วยอาหารมื้อเย็นที่ร้านพิซซ่าชื่อดัง แล้วก็เดินทางกลับหอพักที่เขาพักอยู่ เมื่อมาถึงหอพักเจ้าของหอเองก็สงสัยว่านี่มันรถใคร จึงเดินเข้าไปเพื่อที่จะสอบถาม “อ้าวนึกว่าใคร นทีเองหรอลูก ไปทำอะไรมาถึงได้ออกรถใหม่มาละนั้น” ป้าศรีเจ้าของหอพักเอยถาม “แค่โชคดีจากการถูกหวยนะครับป้าศรี พรุ่งนี้ผมว่าจะย้ายออกนะครับป้า ส่วนเงินมัดจำผมไม่ขอคืนนะครับ ถือซะว่าผมออกหอด้วยที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า” “ไม่มีปัญหาลูก ว่าแต่นทีได้ติดต่อไปหาครอบครัวบ้างไหม พวกท่านคงคิดถึงกันแย่แล้ว” “ติดต่อบ้างครับป้าศรี ทางบ้านผมไม่ค่อยจะมีใครได้ใช้โทรศัพท์กันหรอกครับ เป็นแค่หมู่บ้านเล็กทางอำเภอพร้าว” “มีเงินแล้วก็อย่างหลงลืมพวกท่านละ กว่าเราจะได้มาเรียนในตัวเมืองพวกท่านก็เหนื่อยมามากแล้ว” “ไม่ลืมหรอกครับ ผมว่าจะจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน น่าจะวันศุกร์ถึงจะไปเยี่ยมพวกท่านครับ” “ดีแล้วลูก เจริญๆนะลูก พรุ่งนี้จะออกหอกี่โมงก็มาบอกป้าด้วยนะลูก” “ได้ครับป้าศรี” หลังจากแยกย้ายกันไป นทีก็เดินขึ้นไปบนห้องโดยที่เขาไม่นำของทีชื้อมาลงจากรถเลยสักชิ้น เพราะเขาตั้งที่จะไปเปิดใช้ของเหล่าที่ห้องใหม่ของเขาเลยทีเดียว ส่วนของในห้องเก่าเขาแยกบางส่วนที่ไม่ใช้แล้วไปบริจาค โดยฝากป้าศรีไปบริจาคอีกที “เอาละ ที่นี้ก็พร้อมแล้วที่จะย้ายห้อง วันนี้ขอรำลึกถึงแกหน่อยนะ เจ้าห้องเก่า” อารมณ์มากมายที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขา ห้องที่เคยอยู่มากกว่า 4 ปี มันมีแต่ความทรงจำดีๆที่ผ่านมา ทั้งมีความสุข เศร้าและเสียใจ หรือแม้จะเป็นโต๊ะตัวนั้นที่เขาเอาไว้ใช้อ่านหนังสือ หรือเตียงเก่าๆเตียงนี้ที่ใช้หนุนนอน แต่ทันใดนั้น เสียงของมือถือเครื่องใหม่ก็แจ้งเตือนขั้นอีกครั้งอย่างถี่ๆ ‘ตรึ่งๆ ๆๆ ๆ’ การแจ้งเตือนที่มากขนาดนี้ มันทำให้เขาต้องรีบมากเลยที่จะหยิบมือถือ เพราะมันมีทางเป็นไปได้อยู่อย่างเดียว กลุ่มเทพเริ่มส่งข้อความและของขวัญลงกลุ่มกันแล้ว “เจ้าแห่ง ..... ได้ทำการส่งของขวัญลงกลุ่ม”“เจ้าแห่ง ..... ได้ทำการส่งของขวัญลงกลุ่ม”“เจ้าแห่ง ..... ได้ทำการส่งของขวัญลงกลุ่ม”...“เจ้าแห่ง ..... ได้ทำการส่งของขวัญลงกลุ่ม”“เจ้าแห่ง ..... ได้ทำการส่งของขวัญลงกลุ่ม”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11

นิยายแนะนำ

Chat เปลี่ยนโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้