งูพิษหวงฉี เป็งูลักษณะคล้ายงูั์ขนาดใหญ่ มีเขาคล้ายกวาง ลำตัวมีสีดำเกล็ดสีนิล ดวงตาสีแดงฉาน การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจากการบำเพ็ญตนเป็สัตว์ระดับสูงธาตุลม สัตว์ชนิดนี้มักมีนิสัยหวงถิ่นและหวงสมบัติมาก
และสิ่งที่เป่ยจินและหยางคงกำลังเจอตอนนี้ คือการก้าวล้ำมาในเขตหวงห้ามโดยมิรู้ตัว เรียกให้งูพิษหวงฉีตัวนี้ ปล่อยจิตสังหารออกมากดดัน ด้วยคิดว่ามนุษย์สองตน ตรงหน้าไร้พิษสงใดๆ
ขณะที่งูตนนั้นกำลังจะเริ่มโจมตี จู่ๆ ก็ได้มีพลังอันมหาศาลปลดปล่อยออกมา กดให้เ้างูพิษถึงกับหัวติดพื้น แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมา
“ตึ่งงงง”
เสียงการปรากฏตัวของพลังบางอย่างที่เรียกความสนใจให้แก่คนและสัตว์ ที่กำลังประจันหน้ากัน ต้องหยุดและมองหาที่มาแทบจะทันที
“เ้าเดรัจฉาน กล้ามากนะที่มาทำร้ายคนของข้า” แน่นอนว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นคือ เสียงของจินหลง สัตว์ในตำนานข้างกายของเป่ยจิน
ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น จินหลงได้หายเข้าไปบำเพ็ญตนอยู่ภายในมิติของเป่ยจิน เพื่อเลื่อนระดับพลังเข้าสู่ขั้นระดับเซียน ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้ จินหลงก็ได้ประสบความสำเร็จ
ในคราแรกนั้นคิดไว้ว่าจะยังคงมิออกมาด้านนอกจนกว่าเป่ยจินจะบ่นคิดถึง เพียงแต่ผู้ใดจะคิดว่า นางจะมาบ่นคิดถึงเขาในตอนนี้กัน
“นายท่าน ข้าน้อยขออภัยขอรับ ข้าน้อยผิดไปแล้ว”
และเมื่อหวงฉีได้เห็นการปรากฏกายของสัตว์ในตำนานที่เป็บรรพบุรุษของตนเองอย่างจินหลง ก็รับรู้ได้ในทันทีว่าตนเองล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่เข้าให้แล้ว ท่าทางที่หยิ่งยะโสเมื่อก่อนหน้านั้น ก็ได้อ่อนลง สายตาที่แสดงออกถึงความหวาดกลัวและหวาดหวั่นในพลัง
และแน่นอนว่าจินหลงมิได้อ่อนข้อให้ แต่กลับลงมือสั่งสอนทันที โดนการส่งพลังของตนเองเข้าไปกดดัน ทำให้หวงฉีถึงกับกระอักเืออกมาในทันที
“อั๊ก ก ก”
หวงฉีกระอักเลือกออกมา ในขณะที่ร่างที่เคยกลายเป็หูพิษขนาดใหญ่เริ่มหดตัวลงมาจากอาการาเ็และแรงกดดันที่ได้รับ
“จินหลงงงงงง” เป่ยจินที่เห็นว่าใครมาช่วยตนเอง ก็ให้ร้องะโออกมาอย่างดีใจ พร้อมกับวิ่งไปหาจินหลงทันที
ทางด้านจินหลงที่รับรู้ได้ว่าอีกคนกำลังวิ่งเข้ามาหา จึงได้กลายร่างของตนเองเป็มนุษย์ในทันที แน่นอนว่าตอนนี้ตนเองนั้นได้รับอนุญาตให้กลายร่างเป็มนุษย์ได้ตลอดเวลที่้า
อีกทั้งใน่นี้เริ่มเกิดความวุ่นวายในดินแดนฝั่งโน้น รั้นให้ใครบางคนต้องกลับไปเสียเนิ่นนาน จนต้องฝากฝั่งลูกลิงตนหนึ่งไว้กับตนเองเช่นนี้
“นายท่านจินหลง” หยางคงที่คืดถึงจินหลงเช่นกัน จึงะโออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าหาเขาเช่นเดียวกับเป่ยจิน
“อันใดกัน พวกเ้าะโไปใย แล้วเหตุใดต้องวิ่งมากอดก่ายข้าเช่นนี้ ออกไปสักที ข้าอึดอัด หึยย”
“โถ่ ใครอยากจะกอดเ้ากัน ว่าแต่เ้ามาได้เยี่ยงไร มิใช่ว่ากำลังบำเพ็ญตนอยู่หรอกหรือ” หลังจากที่คลายอ้อมกอดออก ก็หันมาถามทันที
“แล้วเ้าว่าอย่างไรละ” จินหลงถามกลับไปพร้อมกับโบกพัดในมือไปมาอย่างคนที่เหนือกว่า
“เ้าตัวดี เสร็จจากนี้เรามีเื่ต้องคุยกัน ยาวๆ” เป่ยจินและหยางคงที่รู้แล้วว่าตนเองโดนต้มเข้าให้ ถึงได้แต่ฝากไว้ก่อน
“หึ แล้วเ้าจะเอาอย่างไรกับเ้างูตนนี้” ใครจะรอให้เ้าจัดการกันเ้าเด็กอัปลักษณ์
“เอาจริงๆ นอกจากมันทำท่าจะทำร้ายข้าแล้ว ก็ยังมิทำอันใดข้าเลย ปล่อยมันไปเถอะ อีกทั้งพวกข้าเข้ามาในถิ่นของมันเองเสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นก็เป็สิ่งที่ถูกต้องแล้วที่จะเกิดการป้องกันตัวเองขึ้นมา” เป่ยจินเอ่ยออกมา
ในหลายๆ ครั้งนางมักจะสงสัยว่า เพราะเหตุใด สัตว์ตัวหนึ่งถึงโดนทำร้ายจนถึงตาย ทั้งๆ ที่มันก็อยู่ในที่ของมันด้วยซ้ำ เพียงเพราะความโลภของมนุษย์ที่้าในสิ่งที่เป็ของผู้อื่นเสีย ถึงกับทำร้ายสัตว์เหล่านี้ เพื่อให้ได้สิ่งที่ตนเอง้า
จินหลงที่รับรู้ความคิดและอารมณ์ความรู้สึกของเป่ยจินตลอดมา ก็อดภูมิใจเสียมิได้ ในความคิดของของนาง
“เ้าโชคดีมากเพียงใดที่เ้าเด็กอัปลักษณ์มิเอาเื่เ้า เ้างูเขียว” จินหลงเอ่ยออกมาพร้อมเหลือบตาไปมองยังเ้างูพิษ ที่ตอนนี้กลายเป็งูตัวน้อยๆ ไปเสียแล้ว
‘ข้ามิใช่งูเขียวนะขอรับ’ หวงฉีทำได้เพียงแค่คิดในใจ แต่มิกล้าเอ่ยออกมา
“ขอบพระคุณนายท่านขอรับ” หวงฉีเอ่ยออกมาแต่ยังคงแฝงไปด้วยความสั่นสู้ในน้ำเสียง
ซึ่งยังคงขยับตัวไปไหนมิได้ จากพลังที่กดทับในตอนนี้ ก็เปลี่ยนเป็จำกัดอาณาเขตแทน ด้วยมิไว้ใจว่าเ้างูตนนี้จะเล่นตุกติกหรือไม่ ความปลอดภัยของเ้าเด็กอัปลักษณ์ย่อมต้องมาก่อนเสมอสำหรับเขา
“แล้วเ้าเข้ามาที่นี้แห่งทำไมกัน” จินหลงถามออกมา
“มาหาสมุนไพร”
“มีมากมาย” จินหลงต่อปากออกไปพร้อมกับชี้ไปยังตัวของจินเออร์ อันหมายความว่า มันมีมากมายในมิติของเ้ามิใช่หรือ
“แต่มิครบ”
“เช่นอะไร”
“เช่นที่เ้างูตนนี้ปกป้องอยู่” เป่นจินเอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังกลุ่มสมุนไพรที่อยู่ด้านหลังของหวงฉี สีหน้าบ่งบอกว่า หากเ้าจะช่วย ก็ช่วยเอาสมุนไพรด้านหลังเ้านี่มาให้ข้าเถอะ
“…” จินหลงที่ได้ยินเช่นนั้น ถึงกับนิ่งไปในทันที ด้วยมิคิดว่านายหญิงของตนเองจะอับจน หนทาง ถึงขนาดยืนชี้นิ้วฟ้องเขา เพราะ้าสมุนไพรจากผู้อื่นง่ายๆ เช่นนี้
และเหมือนหวงฉีจะรับรู้ได้ว่า เป่ยจินคือนายหญิงของบรรพบุรุษตนเอง ซึ่งควรให้ความสำคัญเป็อย่างยิ่ง จึงรีบเลื่อยไปยังสมุนไพรเ่าั้ทันที
“ยกให้ท่านคนเดียว ไม่แบ่งใครเลยขอรับ” หวงฉีเลื่อยกลับมาพร้อมตวัดหางของตนเองที่กำลังกำสมุนไพรอยู่ไปให้เป่ยจินแทบจะทัน
“เกรงใจเ้าจัง” เป่ยจินเอ่ยออกมาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียกความแปลกใจให้แก่ผู้ที่ฟังอย่างจินหลงและหยางคง
“….” จินหลง
“….” หยางคง
“เอาไปเถิดขอรับ ข้ายินดี” เมื่อเห็นว่านายหญิงชอบ และพึงพอใจจึงเริ่มกระดี้กระด้ามากขึ้น พร้อมกับหันมองรอบๆ ข้าง คล้ายกับว่าหากนายท่านพึงพอใจก็ปล่อยข้าไปเถิดขอรับ
“เช่นนั้นก็ขอบใจเ้ามาก” เป่ยจินเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเ้าเล่ห์ที่ส่งไปให้จินหลงและหยางคง
“ขอรับ ในเมื่อนายหญิงพึงพอใจ ข้าน้อย …. ข้าน้อยขอตัว เช่นนั้นข้าไปก่อนนะขอรับ พรึ่บ” พูดจบก็รีบเลื้อยออกไปทันที ทำให้ให้ริมทางที่แวดล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และพงหญ้าระเนระนาดไปตามๆ กัน
“มันรีบไปไหนกันหรือ แปลกเสียจริง ทำอย่างกับว่าข้าจะฆ่าจะแกงเสียนั้น” เป่ยจินแสดงสีหน้างุนงงและหันไปมองยังจินหลงกับหยางคงที่ คล้ายกับทำหน้าเข้าใจอะไรบางอย่างอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น
3K
