ตอนที่1:โลกใหม่
“ปะามันซะ!!!”
เสียงของชายคนนึงใครก็ไม่รู้เหมือนกันผมพึ่งจะเคยเจอกับเขาเป็ครั้งแรก เขากำลังะโดังลั่นไปทั่วลานปะา คุณคงจะสงสัยใช่ไหมหล่ะว่าใครกำลังจะถูกปะาใช่แล้วคนๆนั้นก็คือ กระผมเองขอรับ…. .
แล้วถ้าคุณสังสัยเหตุผลอะไรนะหรอ? ผมขอตอบคุณสั้นๆเลยว่า…. กระผมก็ไม่ทราบเื่นั้นเช่นกันครับเพราะอะไรนะหรอ?
ผมต้องขอย้อนกลับไปก่อนหน้านี้
ตัวผมชื่อว่าไคน์หลังจากเหนื่อยกับการทำงานนั้นได้รวมตัวกับเหล่าเพื่อนๆที่ทำงานด้วยกัน ไปดื่มกันที่ร้านประจำ และหลังจากที่พวกเรากำลังแยกย้ายกันกลับบ้านแต่เหมือนตัวผมจะดื่มหนักเกินไปหน่อย ผมก็เลยหมดสติไปข้างทางพอได้สติผมก็กลายเป็ว่าตัวผมนั้นได้เดินทางข้ามโลกมาด้วยแอลกอฮอล์สะแล้วละครับโผม!!!!
“ดูสีหน้ามันสิ…ไม่สลดเลยสักนิด” เสียงของชาวบ้านAที่มาร่วมงานปะา
จะสลดได้ไงหล่ะครับ ฉันเองยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องมาโดนโทษปะาด้วยครับเนี่ย…
“คนอย่างแกตายยังน้อยไป….” เสียงของชาวบ้านB
น้อยไป?!!!….. แกไอเ้าของร่างแกไปทำอะไรมาเนี่ยห้ะ!!!…..
“รีบๆ ปะาแล้วเอาร่างมันไปทิ้งเหวได้แล้ว….” เสียงของชาวบ้านC
เดี๋ยวๆปะาและยังต้องเอาร่างไปโยนทิ้งเหวอีกเร๊อะ? ไอเ้าของร่างนี้มันคงสมควรที่จะถูกปะาจริงๆ แต่ฉันเกี่ยวอะไรด้วยมิทราบครับเนี่ย….
มันต้องมีสักทางสิหน่าจู่ๆก็ดันมาอยู่ที่ต่างโลกแถมยังถูกโทษปะาอีก ขอให้ฉันได้เที่ยวเล่นดูโลกอีกสักนิดเถอะ…
“เดี๋ยว….ช่วยฟังฉันก่อน….ฉันไม่รู้เื่จริงๆ นะ”
“อย่ามาต่อแหลทุกคนเป็พยานได้ทั้งนั้นว่าแกแอบไปเป็ชู้กับท่านราชินีลับหลังท่านาา…”
“…………..ห๊ะ”
หลังจากที่ผมได้ยินคำนั้นออกมาในหัวของผมขาวโพลนไร้ความคิดใดๆ ทั้งสิ้นนี่มันเื่อะไรกัน? ไอนี่มันเป็ใครกันฟร๊ะแอบไปเล่นชู้กับองค์ราชินีเนี่ยนะ?!!!……
ไอดอลเลยครับ……แต่สร้างเื่สะขนาดนี้แกไปตายคนเดียวไม่ได้หรือไงฟร๊ะ!!! ฉันยังไม่ทันจะทราบเื่ราวอะไรด้วยเลยแท้ๆ ไหงกลายเป็คนที่ต้องมาถูกปะาด้วยเนี่ยห๊ะ…
เอาหล่ะทุกคนเราทราบวิรกรรมของเ้าของร่างนี้กันแล้วร่วมถึงเื่ที่ผมถูกย้ายมาอยู่ต่างโลกด้วยแอลกอฮอล์กันแล้วคงถึงเวลาที่เราจะต้องบอกลากันแล้วผมรักนักอ่านทุกคนนะครับและก็แอลกอฮอล์หน่ะ (มันอันตรายได้ขนาดนี้เชียว) ลาก่อนชีวิตที่แสนสงบสุขก่อนหน้านี้…….
แต่ใครมันจะไปยอมรับเื่ที่ตัวเองไม่ได้ทำกันฟร๊ะ!!! ต้องหาวิธีหลุดพ้นไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยแต่จะทำยังไงดีหล่ะร่างกายถูกมัดไว้แน่นขยับตัวก็ไม่ได้ อีกอย่างเื่ของโลกนี้ก็ไม่รู้อะไรเลยด้วยสิ….. รีบคิดเข้าสิ…. นี่เป็ครั้งแรกเลยที่ผมอยากไปออกรายการโหนกระแตเป็ครั้งแรกเลยครับ… พี่เด็กช่วยหาความเป็ธรรมให้ผมด้วย
“เดี๋ยวก่อน…….”
เสียงของสาวปริศนาะโออกมาท่ามกลางฝูงชนสายตาของทุกคนในที่นั้นต่างก็จ้องมองไปตามเสียงของสาวคนนั้น ทุกคนกับตะลึงกับสิ่งที่เห็น…
“ท่าน…องค์หญิง?!!!”
ทุกคนต่างก็กันอย่างพร้อมเพียง
จากที่ได้ยินทุกคนพูดดูเหมือนเธอจะเป็องค์หญิงของอณาจักรนี้สินะแต่เธอกำลังจะหยุดการปะานี้ด้วยตนเองซะอย่างั้น?!!!
นี่สรุปฉันกำลังจะถูกปะาโดยไม่ได้ถูกยินยอมจากราชวังงั้นหรอเนี่ย…
“เดี๋ยวก่อนสิครับองค์หญิงเหตุใดท่านถึง้าห้ามการปะาละขอรับ”
“ใช่แล้วครับท่านไอคนชั่วนั่นมันเป็คนทำเื่ไม่ดีกับองค์ราชินีและองค์าานะขอรับ”
“ข้าพอได้ยินข่าวมาบ้าง…ที่พวกเ้าบอกว่าเขาแอบเล่นชู้กับท่านแม่ของข้าพวกเ้าเอาหลักฐานมาจากไหนกัน”
องค์หญิงคนนั้นพูดออกมาอย่างหนักแน่นพร้อมแสดงสีหน้าทาท่างดุดัน
เพราะความเกรงกลัวความผิดที่ก่อโดยไม่ได้นับอนุญาติ ทุกคนต่างเงียบและคิดหาข้ออ้างให้ฝ่ายตนเป็คนถูก
“คะ…..คือมีคนแจ้งพวกเรามาว่าใน่กลางคำกลางคืนเห็นชายคนนั้นแอบย่องเข้าไปในห้องขององค์ราชินีทุกๆ คืนเลยขอรับ”
องค์หญิงเงียบไปพักนึง เธอยืนครุ่นคิดอยู่คนเดียวก่อนจะหันมามองทีผมด้วยท่าทางสงสัยและหันไปมองรอบๆ เหมือนกำลังมองหาใครสักคนอยู่
“เ้า……ขึ้นมาหาข้าหน่อยสิ”
องค์หญิงเรียกหญิงสาวคนนึงที่อยู่ในหมู่ผู้คน
“ดะ…..ดิฉันหรอคะ?”
“ใช่เ้านั้นแหละ”
องค์หญิงเรียกหญิงสาวคนนหนึ่งให้ขึ้นมาบนลานปะารูปร่างและเสื้อจากลัษณะการแต่งกายที่แต่งต่างแต่นั่นก็คงจะเป็สาวใช้ในราชวัง
“เ้าเป็คนแพร่เื่นี้ออกไปใช่ไหม?”
องค์หญิงสักถามหญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าท่าทางตึงเครียด
“ปะ….เปล่านะคะดิฉันไม่ใช่คนแพร่เื่นะคะ”
หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว
“ข้ารู้ว่าเป็เ้าคนที่ปล่อยข่าวแปลกๆ พวกนี้อออกไปหรือจะลงโทษเ้าให้หนักดีถึงจะยอมพูด?”
(เพราะห้องของท่านแม่อยู่ด้านหลังของปราสาทในประสาทเรา เราจะแบ่งจุดต่างๆ ให้แต่ละคนรับผิดชอบในจุดนั้นๆ และจุดที่เ้ารับผิดชอบก็เป็จุดนั้นคนที่จะเห็นได้ก็มีแต่เ้าแล้วใช่ไหมหล่ะ?)
สาวใช้คนนั้นใก่อนจะสารภาพออกมาว่าเธอเป็คนไปพูดแต่เนื้อหาที่เธอเล่าออกไปไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดกันเธอแค่พูดกับผู้คนในตลาดว่าหลายวันก่อนเธอมักจะเห็นฉันเข้าไปในห้องขอราชินีในกลางดึก….
แล้วหลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปหลายวันอย่างเงียบๆ ส่วนเื่ที่เขานั้นแอบไปเล่นชู้กับองค์ราชีนีทุกคนแค่คิดเองเออเองเพราะคิดว่าที่ตัวเขาหายตัวไปหลายวันเพราะกำลังหนี้ความผิดนั้นอยู่
ความคิดพวกพี่ๆนี่… ไปไกลสุดยอดเลยครับแต่ก็เพราะอย่างนั้นตัวกระผมก็รอดมาได้แบบงงๆ ต้องขอยคุณเธอคนนั้นจริงๆ
“รออะไรกันหล่ะรีบปล่อยตัวเขาได้แล้ว”
องค์หญิงสั่งด้วยความหนักแน่น
“คะ….ครับ!!!”
หลังจากองค์หญิงออกคำสั่งทุกคนก็ทำตามอย่างดีอำนาจนี่มันน่ากลัวสะจริงๆ แต่ว่าความคิดของคนในอณาจักรนี้หน้ากลัวเสียยิ่งกว่าสะอีก… ทำเอาฉันเสียวสันหลังไปพักใหญ่แน่ๆเลย…
หลังจากถูกปล่อยตัวจากลานปะาองค์หญิงก็ดิ่งตรงมาที่เขาอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีดีใจ
นี่มันหรือว่าจะเป็ฉากโรแมนแบบที่ทุกคนต้องคิดกันแน่ๆ… ตามเนื้อเื่ใรนิยายหรืออนิเมะรักโรแมนติกหลังจากตัวเอกรอดตัวจากเหตุการณ์ร้ายๆแล้ว ก็ต้องมีสาวสวยวิ่งมากอดแล้วร้องไห้กับเหตุการณ์นั้น เอาหล่ะ….เข้ามาเลยเชิญใช้อ้อมแขนของชั้นได้อย่างเต็มที่เลย ฮ่าฮ่าฮ่า….
ผัวะ!!!!! เสียงฝ้ามือพิฆาตขององค์หญิง
เสียงตบที่ขององค์หญิงดังสนั่นทุกคนรอบข้างถึงกับตกตะลึงกับสิ่งนั้น…. เธอตบเข้าไปอย่างแรงโดยไม่มีไม่คิดถึงเหตุผลใดๆอะไรทั้งสิ้น
ฉากโรแมนติกในหัวของผมกระเด็นออกไปพร้อมกับแรงกระทบที่หัวอย่างจัง แรงที่เธอตบมาอย่างกับมีเครื่องบินตกมาทับหัวยังไงอย่างงั้น…
(เคยเร๊อะ?)
“ทำบ้าอะไรของนายหา!!!”
องค์หญิงพูดะโเสียงดังลั่น
“เดี๋ยวๆๆๆๆ หมายความว่ายังไงเนี่ย?”
ตามหลักเธอจะต้องเข้ามากอดฉันด้วยความรักสิ? แล้วฉันก็จะพูดว่า (ฉันรอดมาได้แล้วที่รักต้องขอบคุณเธอจริงๆ บนโลกนี้หน่ะ… ไม่มีอะไรจะมาขวางความเราของเราสองได้หรอก) อะไรแบบนั้นดิ อยู่ๆก็มาตบกันแบบนี้มีหวังนิยายเื่นี้ต้องจบไม่สวยแหงๆ
(What?)
“ห๋า!!!!…..หมายความยังไงเนี่ยนะ? ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะเข้ามาที่วังก็ให้เข้ามาทางปกติหน่ะ?”
“ตะ….แต่ฉันไม่เห็นจะรู้เื่เลยนะ์”
“พูดอะไรของนายทุกครั้งที่ฉันเตือนนายก็ชอบพูดว่า (ก็จากทางที่ฉันมาเข้าทางนี้มันง่ายกว่านี่น่า บลา บลา บลา…) พอเกิดเื่แบบนี้นายก็อ้างว่าไม่รู้เื่เนี่ยนะ”
ทุกคนเคยได้ยินคำนี้ไหมครับว่า (ไม่รู้ย่อมไม่ผิด) แต่ตอนนี้กระผมที่ไม่ทราบอะไรทั้งสิ้นกำลังผิดเต็มประตูเลยครับผม….
อย่าว่าแต่คุณที่สงสัยเลยว่าทำไมไอนี่มันถึงต้องเข้าทางหน้าต่างห้องขององค์ราชินี?…..ก็นั้นนะซิ๊เื่มันซวยเพราะความคิดสุดโต่งของมันเนี่ยแหละทางดีๆ มีไม่ชอบไม่รู้เลยว่าแกมันขี้ค้านหรือจัดง่าวกันแน่…
“รีบลุกได้แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ท่านรอเ้าอยู่….พวกเ้าทุกคนก็แยกย้ายกันไปได้แล้วให้ตายสิเมืองนี้มันเป็อะไรกันหมด”
องค์หญิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
เอาหล่ะหลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปตอนนี้ ผมก็ได้แต่ต้อวตามองค์หญิงไปที่ราชวังอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในตอนนี้ผมรู้สึกสงสัยเต็มไปหมด มีแต่เื่อะไรเกิดขึ้นมั่งก็ไม่รู้ั้แ่ที่ผมถูกส่งมาต่างโลกนี้แล้วนะ….แล้วไหนก็เื่ของโลกนี้อีก
“เรามีเื่อย่างจะถามเ้าโดยตรง…เ้าห้ามหนีไปไหนและอย่าโกหกพวกเราเด็ดขาด…”
องค์หญิงหันหลังพูดด้วยความนิ่งเฉย
ระหว่างที่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ราชวังจู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทีแบบนั้น ผมเริ่มรู้สึกถึงความซวยที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้ แต่ละอย่างว้อยยย!!!
“คะ…..คือเื่อะไรงั้นหรอครับ”
ไคน์เสียงสั่นถามองค์หญิงด้วยความสงสัย
ผมสงสัยถึงเื่ที่เธอจะถามเลยเริ่มถามเธอไปก่อนแน่นอนผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงเธอก็คงไม่บอกผมก่อนแน่ๆ …แต่สิ่งที่เธอทำกับผมต่างจากที่ผมคิดเอามากๆ เธอหันมามองผมพร้อมทั้งแสดงสีหน้าเศร้าหมองและสับสนอย่างเห็นได้ชัด…. อีกทั้งยังทำให้รู้สึกเหมือนเธอกำลังมองเห็นผีอยู่ยังไงยังงั้น หน้าตาผมมันอัปลักษณ์ขนาดนั้นเลยเร๊อะ?!!!
“…………”
องค์เงียบและหันหน้าหนีและเดินต่อไปทั้งๆอย่างนั้น
เป็ไปตามที่คิดเธอไม่ยอมพูดจริงๆด้วยสินะ… เอาเถอะเดี๋ยวไปถึงในวังเดี๋ยวเราก็รู้เื่นั้นเองแหละ…
หลังจากที่พวกเขาใช้เวลาสักพักในการเดินทางก็มาถึงที่ราชวัง เป็ราชวังที่สะอาดสะอ้านมาก ทุกอย่างดูเรียบร้อยไปหมดเห็นได้ชัดว่าถูกดูแลอยู่ตลอดเวลา
———-ณ. ห้องโถงใหญ่———-
“ข้ากลับมาแล้ว….”
ผมไปมองรอบห้องก่อนที่จะหันไปสบตากับองค์ราชินีและองค์าา….พวกเขามองผมอย่างเงียบๆ และแสดงสีหน้าตกตะลึง…
“เอ่อ…..คือว่า….”
“ไม่อยากจะเชื่อข้าไม่ได้ฝันจริงๆ…ใช่ไหม?”
องค์าากล่าวแทรกขึ้นมาด้วยความสับสน
หลังจากที่ผมได้ยินเสียงสั่นที่องค์าาพูดออกมาอย่างนั้นผมก็ยิ่งอดสงสัยไม่ได้ว่ามันเป็เื่อะไรกัน…สีหน้าของทุกคนกำลังรู้สึกประหลาดใจกับตัวผมอยู่อย่างแน่นอน…
บรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นมาในทันทีผมมองหันไปมองที่องค์หญิงคนนั้นเพราะเธอเป็คนมาช่วยชีวิตผมไว้แต่….แม้แต่เธอก็ไม่แม้แต่จะมองหน้าผมมันยิ่งทำให้ผมสับสนและทำความรัสึกของผมดิ่งลงไปในทันที…
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?!!!”
3K
![ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744087062_6194598.webp)