บทที่ 2
How to ตกน้ำยังไงให้มาโผล่กลางา
"พูดไปเถอะ! ใครจะเชื่อคนปากร้ายแบบคนอย่างแกกัน ทำตัวไร้ประโยชน์ ทำร้ายคนอื่นไปทั่วแบบแก ใครจะมาเชื่อกัน ใครๆ ก็ต้องเชื่อคนที่ทำตัวดีมาตลอดแบบฉันอยู่แล้ว!!” หญิงสาวร้องถามอย่างไม่พอใจ พยายามคิดว่าจะทำยังไง เพื่อให้ตนเองได้อยู่สุขสบายแบบนี้ต่อไป ไม่กลับไปอยู่ในฐานะเดิมที่แสนลำบากอีก
“เหรอ คิดจริงๆ เหรอว่าพ่อจะเชื่อพวกแกมากกว่าฉัน” พร้อมยิ้มเยาะ แน่นอนว่าพ่อต้องเชื่อพร้อมอยู่แล้ว เพราะยังไงทุกวันนี้พร้อมก็ยังคงมีบทบาทสำคัญมากกว่าสองแม่ลูกกาฝากนี่แบบไม่ต้องสงสัย แม้แต่แม่ของหญิงสาวยังไม่กล้าอะไรกับพร้อมนักเลย
“ไม่ ฉันไม่ยอมให้แกทำแบบนั้นแน่ ไอ้ลูกไม่มีแม่!! แม่มึงอุตส่าห์ตายห่าไปแล้ว กูไม่ยอมให้อะไรมาทำให้กูไม่มีความสุขอีกแน่” หญิงสาวเอ่ย พลางส่ายหน้าไปมา
“มึงอย่ามาพูดถึงแม่กูแบบนี้นะ อีลูกชู้!!” พร้อมร้องด่าอย่างเหลืออด ไม่อยากให้แม่ที่ตนรัก ต้องมาแปดเปื้อนเพราะคำพูดพล่อยๆ ของอีกฝ่าย
"กูจะทำให้พวกมึงสองคนแม่ลูก ถูกถีบหัวส่งออกจากบ้านกูให้ได้!!!!"
“ก็เสิ กูจะเอาคลิปที่มึงนอนเปลือยอยู่กับพี่พันวาไปปล่อยด้วย”
“ห๊ะ! หมายความว่ายังไง”
“หึ หมายความว่ายังไง ก็หมายความอย่างที่พูดไง มึงโง่หรือไง”
“มึงไปรู้มาได้ไงห๊ะ!”
“กูเป็คนจัดฉากให้มึงกับพี่มันเอง อ่อ พี่นโมคนที่มึงเถิดทูลก็ช่วยกูด้วยนะ คงรำคาญมึงที่ไล่ยังไงก็ไม่ไป แต่มึงเสือกหน้าด้าน ไม่เลิกยุ่งกับพี่นโมสักทีนี่สิ”
“อ่อ ไอ้พวกชั่ว ทั้งมึง ทั้งไอ้พี่นโม ชั่วพอๆ กันถึงได้กันสินะ กูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันได้มึงไป มึงอยากจะเอาไปปล่อยไหนก็เอาไปเถอะ กูไม่กลัวหรอก มึงคิดว่ากูจะสนใจของพรรค์นั้นหรือไง ดีซะอีก ทำให้คุณพ่อวุ่นวายได้ กูชอบที่สุดเลย เพราะยังไงกูก็ยังได้อยู่บ้านของกูเหมือนเดิม ส่วนมึงกับแม่มึงก็เตรียมตัวออกจากบ้านกูได้เลย”
“อร้ายย กูไม่ยอม”
ผลัก!! ตู้มมมมมม!!!!
พร้อมที่ไม่ทันตั้งตัวตกลงไปในน้ำทันที พยายามจะว่ายยังไงก็ว่ายไม่ขึ้น เห็นเพียงหญิงสาวที่ยืนมองตนอย่างพอใจอยู่ขอบสระ
"คุณพร้อม!!" มีคนงานและแม่บ้านหลายคนวิ่งเข้ามา แต่พร้อมก็หมดแรงตะเกียกตะกายเสียก่อน ภาพทุกอย่างที่คนตัวขาวเห็นจะค่อยๆ หายไป
"ช่วยพี่พร้อมด้วยค่ะ ฮึก พี่พร้อมพลัดตกลงไป ฮึก ฮื้ออ พี่พร้อม"
พร้อมที่ทุรนทุรายอยู่ก็เหมือนมีภาพบางอย่างลอยเข้ามาในหัว มันเป็ภาพของคนคุ้นตาสองคนที่ตนรู้จัก นั้นก็คือลุงของพันวาพี่ชายคนสนิทและแม่ของพราวกำลังยืนคุยกันอยู่ที่ไหนสักที พร้อมเห็นไม่ชัด และดูไม่ออกจริงๆ ว่าคือที่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ตัวเองเห็นและได้ยินเป็ความฝันหรือเื่จริง อาจเป็ภาพหลอนก่อนที่พร้อมจะตายก็ได้ใครจะรู้ อาจเป็สิ่งที่พร้อมอยากให้เป็ จนสร้างขึ้นมาก่อนตายก็ได้ ก่อนทุกอย่างจะมืดดับไป พอลืมตาขึ้นถึงได้แต่แปลกใจ ที่ตัวเองนั่งอยู่ในที่แปลกๆ ลืมภาพหลอนทั่วเองเห็นก่อนหน้านี้ไปแล้ว เพราะเ้าตัวไม่คิดจะใส่ใจ ร่างเล็กหายใจเข้าลึก ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองดูรอบกาย พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เกินไปทางไหนก็ไม่มีที่สิ้นสุด คนสักคนก็ไม่มี
“เดินขนาดนี้ แต่ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแฮะ”
"แล้วที่ไหนอีกวะเนี่ย หรือกูตายแล้วมาอยู่์" พร้อมเอ่ยกลับตัวเอง พลางมองไปรอบตัวของตัวเอง ซึ่งเป็เหมือนทุ่งดอกไม้ มีลมพัดผ่านเย็นสบาย ไม่มีแววว่าจะเป็นรกได้ แต่พร้อมก็ยังแปลกใจไม่ได้ เพราะตนไม่ใช่คนดีอะไร แถมด่าพ่อแท้ๆ ที่ให้กำเนิดแทบทุกวันอีก แม้พร้อมจะเชื่อว่าที่ตนทำมันถูกแล้ว แต่ตนก็คิดว่ามันคงจะเป็บาปอยู่ดี ซึ่งเป็บาปที่พร้อมยอมรับอย่างเต็มใจ เพราะตนทั้งโกรธและเกลียดผู้ชายคนนั้นจริงๆ
"แต่คนแบบกูเนี่ยนะ จะได้อยู่์" พร้อมบ่นกับตัวเอง มองไปไหนก็ไม่เจอใคร
“ฮื้มม อีพราว อีเลว เลวทั้งแม่ทั้งลูกเลยนะมึง อย่าให้กูหลุดจากที่นี่ไปได้นะ จะไปหักคอให้ มึงกับแม่มึงนี่มันชั่วจริงๆ แต่ก็ดีเหมือนกัน อยู่ไปก็ไม่เห็นจะมีความสุขอะไร ให้กูตายแล้วอยู่คนเดียวแบบนี้ เหมือนจะมีความสุขกว่าอีก” พร้อมได้แต่กัดฟันพูดกับตนเอง แต่พอคิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน ตนจะได้หลุดพ้นจากสองแม่ลูกนั่นสักที ถึงจะห่วงคนเป็พ่ออยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจเอาชนะความเศร้าเสียใจ และทิฐิในใจของพร้อมได้ ยังไม่สามารถหาเหตุผลที่จะให้อภัยพ่อคนนั้นได้
"บ่นอันใดของเ้ากัน"
"ฤษี!" พร้อมร้องขึ้นอย่างใ เมื่อเห็นชายชราผมขาว หนวดยาว สวมใส่ชุดขาวเดินออกมาจากด้านหลังของตน ซึ่งเป็ที่โล่งกว้าง
"ข้าหาใช่ฤษีไม่ ข้าเป็เทพประจำตัวของเ้า แลน้องของเ้าต่างหากเล่า" ชายชราเอ่ยบอกกลับเสียงติดดุนิดๆ
"ห๊ะ รู้จักคุณพร้อมเหรอ! แล้วอยู่ไหน ที่นี่ไม่เหมือนบ้านคุณพร้อมเลยนะครับ" คนตัวขาวเอ่ยถาม พลางมองไปรอบตัว เพื่อหาใครอีกคน ที่ตนฝันถึงมาตลอดชีวิต คนที่หน้าตาเหมือนตน แต่ชอบทำงานบ้านงานเรือน ดูแลรับใช้คนใหญ่คนโต พร้อมคิดมาตลอดว่าอีกคนเป็เพียงคนในจินตนาการของตัวเอง ถูกแม่พาไปรักษากับจิตแพทย์ก็ไปมาแล้ว เพราะตนเล่าเื่ของคุณพร้อมให้พ่อและแม่ฟัง พร้อมทนรักษาไม่ไหว และไม่อยากไปพบแพทย์อีก เพราะตนไม่คิดว่ามันผิดปกติอะไร แอบเอายาทิ้งก็บ่อย จึงเลือกที่จะไม่พูดถึงคนในฝันอีก เหมือนเป็แค่เื่เล่าตอนเด็ก ให้จางหายไปในความทรงจำ จะได้ไม่ต้องรักษาอีก แต่ตามจริงแล้วยังคงฝันถึงอยู่ย่อยครั้ง จน่ไหนที่ตนไม่ฝันถึงเหมือนชีวิตขาดหายอะไรไป ทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา อยากดูการดำเนินชีวิตเรื่อยๆ ของอีกคน ที่มียายก็คือคุณปิ่น ตนอยากจะพูดด้วย พอพูดไปอีกคนก็ไม่เคยได้ยิน จนวันหนึ่งไปเจอไดอารี่จองแม่ตน ที่เขียนถึงน้องชายที่เสียไปั้แ่เกิดวันแรก กับคำทำนายที่ว่าตนจะจากไปเมื่อถึงเวลา เลยเอามาปะติดปะต่อกันเอง ว่าอีกคนน่าจะเป็น้องของตนที่อยู่ในอีกโลก ยิ่งทำให้พร้อมรู้สึกรัก รู้สึกผูกพันกับคุณพร้อมมากขึ้น พอยิ่งแม่เสีย พ่อพาเมียน้อยกับลูกเลี้ยงเข้ามาในบ้าน โลกทั้งใบของพร้อมก็เหมือนจะกลายเป็คนในฝัน มากกว่าในโลกความเป็จริงเสียอย่างนั้น
"มิใช่บ้านของน้องเ้าดอก ที่นี่คือที่อยู่ของข้า ส่วนน้องเ้านั้น คงจักไปอยู่ในที่ที่ควรแล้ว"
"แล้วมันที่ไหนกันล่ะครับ ไอ้ที่ที่ควรเนี่ย" พร้อมถามกลับทันควัน เริ่มจะหงุดหงิดที่อีกฝ่ายพูดกำกวม
"ที่โลกของเ้าอย่างไรเล่า ตามเดิมพวกเ้าทั้งสองก็สลับที่อยู่กันอยู่แล้ว เพลานี้ถึงเพลาที่สมควรแล้ว ที่พวกเ้าทั้งสองจะกลับไปอยู่ในที่ของตนเสียที" ชายชราเอ่ยบอกกลับ พร้อมได้แต่อ้าปากค้าง ตาโตด้วยความใ ไม่คิดว่าเื่จะเป็แบบนี้จริง ตนก็แอบคิดอยู่หรอก แต่คิดว่าตนคือคนของโลกเดียวกับพร้อม และสักวันจะได้อยู่บ้านเดียวกัน แต่ที่ฟังดู ไม่ว่าพร้อมจะไปอยู่ไหนก็ไม่มีที่ให้ได้อยู่กับคุณพร้อมได้เลย เหมือนเป็เส้นขนานที่ไม่มีวันมากันได้
"อย่างนี้ ก็ไม่ได้อยู่กับคุณพร้อมสินะครับ" คนตัวขาวเอ่ยเสียงเศร้า แอบมีความหวังลึกๆ ก็หวังจะได้พบกันสักครั้ง แค่นิดเดียวก็ยังดี ให้คุณพร้อมรู้ถึงการมีอยู่ของตน เหมือนกับพร้อมที่รู้ถึงการมีอยู่ของคุณพร้อมบ้าง
"ต้องเป็เช่นนั้นอยู่แล้ว เดิมทีเ้าทั้งสองก็มิได้อยู่ด้วยกัน แลมิได้รู้จักกันด้วยซ้ำ เพียงแต่เกิดเหตุมิคาดฝัน เ้าจึงได้เห็นน้องของเ้าเช่นนี้ จะว่าเ้าก็มิได้ เพราะข้าเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้เ้าเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น รู้สิ่งที่ไม่ควรรู้" ชายชราบอกอีก
"สรุปอยู่ไหนก็ไม่ได้เจอกัน แล้วนี่ผมตายแล้วเหรอครับ คุณจะมารับผมแล้วใช่ไหม งั้นให้ผมไปอยู่ที่เดียวกับแม่ได้ไหมครับ" คนตัวขาวเอ่ยบอกอย่างคนมีความหวังอีกครั้ง ถึงแม้ไม่ได้เจอน้องก็ขอไปอยู่กับแม่ของตัวเองจะดีกว่า
"เรียกข้าว่าท่านตาเถิด แลเ้าก็มิอาจไปอยู่กับมารดาของเ้าได้ ตัวเ้ายังมิสิ้นอายุขัย จักต้องมีชีวิตต่อไปในนามของคุณพร้อม หลานคุณปิ่น"
"ห๊ะ! สรุปคือสลับที่อยู่กันเหรอครับ" พร้อมถามกลับทันที เื่นี้มันจะเหนือความคาดหมายเกินไปแล้วสำหรับพร้อม หากไม่เคยฝันถึงพร้อมเลย ตนคงคิดว่าตนกำลังนอนฝันอยู่แน่ๆ
“เป็เช่นนั้น”
“อ่าว ไหนว่าไม่ควรรู้ แล้วเอามาบอกแบบนี้ จะไม่เป็ไรเหรอครับ” พร้อมถามกลับไป กลัวว่าจะมีผลต่อชีวิตของตัวเอง และชีวิตของพร้อมที่อยู่ที่บ้านของตนได้
“ข้าให้เ้ารู้ มิได้ให้เ้าเอาไปเอ่ยต่อกับผู้ใด แลเ้าก็รู้ได้เพียงเท่านี้ หากเ้ามิเชื่อฟัง เห็นทีจักต้องตกนรกอย่างที่เ้าว่าแล้ว” พร้อมได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ตนไม่ได้เลือกมาเองแท้ๆ แต่ต้องมาทำอะไรก็ไม่รู้แบบนี้ แถมโลกที่ว่าก็ไม่มีพร้อมด้วย ตนก็ไม่ได้อยากมีชีวิตต่อแล้วด้วย กำลังจะอ้าปากเถียง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
"ไรอะ ให้รู้แล้ว ทำไมไม่ให้รู้หมดเลยล่ะ บอกครึ่งๆ กลางๆ มันจะไปเข้าใจได้ยังไง"
"มันมิใช่เื่ที่เ้าจะรู้ได้ ไปได้แล้ว ข้ามิได้ว่างคุยกับเ้าได้ทั้งวันดอกหนา"
"ดะ เดี๋ยวสิครับ มาคุยกันก่อนสิครับ" พร้อมได้แต่ร้องเรียก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถูกพัดไปกับลม ลืมตามาอีกทีอยู่กลางป่าเสียอย่างนั้น แค่นั้นยังไม่ตื่นเต้นพอ มองไปทางไหนก็เห็นผู้คนที่แต่งตัวเหมือนที่เคยเห็นในฝัน กำลังวิ่งวุ่นกันไปมา มีทหารถือมีด ถือดาบ จนตอนนี้พร้อมเริ่มจะคิดแล้วว่าตนฝันไปหรือเปล่า แต่ตอนจมน้ำก็เหมือนขาดอากาศจริงๆ ไม่รู้สึกว่าเป็ความฝันเลยสักนิด
“หรือฝันวะ หรือจะฝันจริงๆ วะเนี่ย ถ้าฝัน...ทำไมคุยกับตาแก่นั่นได้เป็ตุเป็ตะเลยล่ะ แล้วกูมาอยู่ที่ไหนเนี่ย ละเมอมาเหรอวะ โอ๊ย อยากจะบ้าตาย” พร้อมได้แต่สงสัย ยืนมองคนอื่นวิ่งไปมาอยู่หลังต้นไม้ พยายามควานหาโทรศัพท์ก็ไม่เจอ จึงวิ่งออกไปหาถนน เผื่อจะมีถนน
"พะ พี่ครับ เอ่ออ พอจะมีโทรศัพท์ไหมครับ ผมยืมโทรหาที่บ้านได้ไหม ไม่ก็ตามแท็กซี่ให้หน่อยสิครับ” พร้อมดึงหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งสวนตนมาไว้ เพื่อขอความช่วยเหลือ พยายามมองหากล้องก็ไม่เจอ จะว่าหลุดมากองละครก็ไม่ใช่ จะเป็เมืองที่ตนฝันถึงก็เหมือนจะไม่ใช่อีก เพราะวุ่นวายมากเกินไป
“คะ คุณพร้อมรีบหนีเถอะค่ะ เพลานี้มิเหมาะแกการอยู่ที่โล่งแจ้งนะคะ” หญิงสาวว่าด้วยน้ำเสียง และหน้าตาตื่น รีบวิ่งหนีออกไปทันที พร้อมก็ยังงงๆ อยู่ ยังไม่เข้าใจมากนัก
"กองละครเหรอวะ?" พร้อมยังมึนๆ งงๆ วิ่งหลบคนที่วิ่งไล่กันมาด้วยความใ มองคนที่กำลังสู้กันอยู่อย่างใ
ฉับบ!!! คอขาดเป็สองท่อน 0 o 0!!!!!!!!
เห็นเพียงเท่านี้ พร้อมได้แต่ปิดปาก และด่าตาแก่ผมขาวนั่นอยู่ในใจ ส่งมาตอนไหนไม่ส่ง ดันส่งมากลางา มีคนนอนตายอยู่ข้างๆ เอามือไปเตะๆ เืมาดมดู ก็แน่ใจในทันทีว่านี่มันคือเืจริง และคนจริง ไม่ใช่การแสดงแน่นอน ลองหยิกแขนตัวเองดูก็ได้แต่ปิดปากกลั้นเสียงร้องเอาไว้
//ตาแก่!!ส่งมาตอนไหนไม่ส่งนะ แล้วจะอยู่ให้ครบอายุขัยยังไงวะ ตาแก่หัวหงอกบ้าเอ๊ย!! อย่าให้เจออีกนะ// พร้อมได้แต่ะโอยู่ในใจ รีบคลานหนีไปตามทางที่พอจะไปได้ ตามแนวต้นไม้ให้เร็วที่สุด ลุกวิ่งบ้าง มองกลับไปบ้าง ไม่รู้จะหนีไปทางไหนดี เห็นพุ่มไม้อยู่ไม่ไกล จึงรีบวิ่งไปหลบทันที
“เฮ้ยย!!” พร้อมร้องขึ้นอย่างใ เพราะพอเข้ามาหลบกลับเห็นว่ามีคนอยู่ก่อนตนแล้ว
"ทะ ท่านเป็ผู้ใดหรือคะ" หญิงสาวดูมีอายุหน่อย แต่หน้าตาสะสวยเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว
"เป็ใครไม่สำคัญ รีบหนีกันก่อนเถอะครับ" พร้อมที่ได้ยินเสียงทหารวิ่งตามกันมาใกล้เข้ามาทุกที จึงคว้าแขนอีกคนวิ่งทันที ไม่รู้ฝ่ายไหนเป็ฝ่ายไหน จึงไม่กล้าไปขอความช่วยเหลืออีก
“แฮกๆๆๆ คะ คุณวดีวิ่งมิไหวแล้วค่ะ แฮก อึก ท่านหนี หนีไปคนเดียวเถอะค่ะ” หญิงที่พร้อมดึงมาด้วยเอ่ยบอกเสียงหอบ จับอกของตนอย่างคนหายใจไม่ทัน ซึ่งมันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า เพราะหญิงสาวไม่มีแรงจะวิ่งต่อ จนพร้อมแทบจะเป็คนลากอีกคนให้วิ่งตามอยู่แล้ว
“ไม่ได้นะครับ ทนอีกหน่อย มาด้วยกันขนาดนี้แล้ว ต้องรอดด้วยกันสิครับ เห็นแบบนี้ผมก็ทิ้งคนที่มาด้วยกันขนาดนี้แล้วไม่ได้หรอกนะ” พร้อมบอกกลับ ต้นเองก็เหนื่อยมากแล้ว แต่ยังวิ่งไหวอยู่
“คุณวดี เฮ่อ แฮก ไม่ ไม่ไหว จริงๆ ค่ะ” พร้อมมองซ้ายมองขวา เห็นเพียงคบเพลิงที่ทหารถือวิ่งกันอยู่รอบตัวตน
“ฮึบ ชีวิตพร้อมคงจะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นไปมากกว่านี้แล้ว เอาวะ เป็สุภาพบุรุษบ้างจะเป็ไรไป” พร้อมพูดกับตัวเองอย่างปลุกใจ ก่อนจะนั่งลงหันหลังให้หญิงที่ยืนหอบอยู่
“ทะ ทำกระไรหรือคะ”
“ขึ้นมาครับ ผมจะพาคุณหนีไปด้วยกันให้ได้” พร้อมเอ่ยบอก อย่างน้อยตนที่ไม่มีใคร ก็ยังมีหญิงสาวหนีไปด้วย พามาแล้วตนก็อยากพาหนีให้ถึงที่สุด
“จะ จะดีหรือคะ ท่านเป็ชาย แม้จะเป็ข้าหลวง ก็ยังถือว่าเป็ชายนะคะ” หญิงสาวเอ่ยบอก พร้อมได้แต่ถอนหายใจ หันมาหาอีกคน
“คุณจะยอมตาย หรือยอมขี่หลังผู้ชายแล้วรอดครับ ผมไม่พิศวาสคุณหรอกนะ ผมชอบผู้ชายหุ่นล่ำๆ หล่อๆ เท่ๆ ครับ รีบขึ้นมาเถอะ ก่อนจะตายไปด้วยกันทั้งสองคน” พร้อมบอกกลับ หญิงสาวลังเลอยู่สักพักก่อนจะยอมขึ้นหลังพร้อม
“หนักเหมือนกันแฮะ เกาะแน่นๆ นะครับคุณ” พร้อมร้องบอก ก่อนจะออกตัววิ่ง รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาเป็คนดีตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้
“มีโขดหินอยู่ทางนั้นค่ะ” คุณวดีเอ่ยบอก พลางชี้ไปให้พร้อมดู พร้อมรีบวิ่งไปหลบใต้โขดหินทันที ขาของตนที่ลาแทบจะล้มทั้งยืน จึงได้พัก ได้ยินเสียงวิ่งต่อสู้กันมา ได้แต่ปิดปากเงียบทั้งสองคน ก่อนเสียงผู้คนจะห่างออกไปเรื่อยๆ
//อย่าพึ่งพูดครับ// พร้อมที่เห็นอีกคนกำลังอ้าปากพูดกับตน จึงรีบยกมือขึ้นห้าม ตนจะไม่ทำตัวโง่เหมือนในละครหลังข่าวที่เคยดูแน่ รอให้แน่ใจอีกหน่อย เพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปจะดีกว่า ค่อยส่งเสียงดัง
นั่งกันนานหลายชั่วโมงจนรุ่งสาง รอบตัวเงียบสงบ พร้อมมองออกไปก็ไม่เห็นใครแล้ว มองอีกคนก็พบว่าหลับอยู่
“คุณ คุณวดีครับ คุณ” พร้อมเอ่ยปลุก ไม่นานวดีก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นนั่งดีๆ
“เช้าแล้วหรือคะ”
“ครับ แถมเงียบแล้วด้วย ผมว่าคนข้างนอกคงไปกันหมดแล้ว เราออกไปข้างนอกกันเถอะครับ” พร้อมเอ่ยบอก
“เหตุใดถึงกล่าววาจาแปลกนักล่ะคะ มิใช่คนของที่นี่หรือ” คุณวดีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ สงสัยั้แ่เมื่อคืน แต่ไม่มีเวลาให้ถามได้
“เป็คนที่นี่แหละครับ แค่สะดวกแบบนี้ ไม่ต้องใส่ใจหรอกนะครับ” พร้อมเอ่ยบอก เพราะคิดว่าตนน่าจะมาโผล่ที่เมืองของคุณพร้อมนั่นแหละ แต่แค่มีา ใครเป็ใครเลยไม่อาจบอกได้ จะมั่นใจออกไปขอความช่วยเหลือั้แ่เมื่อคืนก็ไม่ได้ด้วย
“คะ คนอิรุกกะนครหรือคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยสีหน้าใ พร้อมจำได้ว่าชื่อเมืองนี้ เป็เมืองที่พร้อมฝันถึงประจำ จึงพยักหน้ารับตอบไป
“ใช่ครับ”
“ทำไม ทำหน้าแบบนั้นล่ะครับคุณ เป็อะไรหรือเปล่าครับ” พร้อมถามด้วยความห่วง
“ปะ เปล่าค่ะ เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ” วดีเอ่ยบอก ก่อนทั้งสองจะเดินออกมาจากใต้โขดหินที่พากันแอบอยู่
“เดินระวังด้วยนะครับ” พร้อมที่เห็นว่าหญิงคนนี้ตัวเล็ก และดูบอบบางมากกว่าตน แม้จะไม่มากแต่ก็ถือว่าอ่อนแอกว่า พร้อมจึงต้องทำตัวใหญ่ เป็ที่พึ่งให้หญิงวัยกลางคนที่ยังอ่อนเยาว์คนนี้ ทั้งที่ในใจก็กลัวมากไม่ต่างกัน ลองนึกหา หรือส่งกระแสจิตให้ตาแก่แล้ว แต่ก็ไม่เป็เหมือนหนังหรือการ์ตูนที่เคยดู พร้อมจริงได้แต่ก่นด่าตาเฒ่าที่เอาตนมาปล่อยกลางาในใจทุกครั้งที่มีโอกาส
“ท่านมีนามว่าอย่างไรหรือคะ”
“ผมชื่อพร้อมครับ” คนตัวขาวบอกกลับ
“ตัวคุณวดีเคยพบคนจากเมืองของคุณพร้อม แต่มิมีผู้ใดพูดจาเช่นคุณพร้อมเลยค่ะ” คุณวดีเอ่ยบอก แปลกใจกับภาษาแปลกๆ ของอีกฝ่ายไม่น้อย ฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่พอสื่อสารรู้เื่
“เป็ภาษาผมคนเดียวน่ะครับ แหะๆ” พร้อมตอบอย่างอ่อนแรง รู้สึกหิวน้ำ และเวียนหัวนิดๆ แต่ต้องฝืนเดินนำอีกคนไปอยู่ตลอด
“หยุดอยู่กงนั้นบัดเดี๋ยวนี้!!” ยังไม่ทันจะพูดอะไรกันต่อ เสียงเหี้ยมของใครบางคนก็ดังขึ้น พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็ทหารสามนาย ที่ตัวโต ผิวดำคล้ำ ยืนถือดาบชี้มาที่ทั้งสองอยู่ ด้วยความอ่อนล้า และเหนื่อยหอบ พร้อมใได้ไม่นาน ก็ล้มลงไปกับพื้นดิน อย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ช้าสติก็ดับวูบไป
*******************************************
#เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
4K
