“ไม่ เยี่ยอีนั่วฉันยังมีสิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งเพื่อสิ่งนี้ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะสู้ต่อให้เราสองคนต้องตายกันไปข้าง!”เยี่ยสือฮวานกัดฟันเอ่ยขึ้น
เยี่ยอีนั่วยกยิ้มที่มุมปากอย่างได้ใจ“น่าเสียดายนะเยี่ยสือฮวาน เธอไม่มีโอกาสนั้น!”
เมื่อเยี่ยอีนั่วพูดจบอยู่ๆก็มีแรงมหาศาลที่จับมือเยี่ยสือฮวานแล้วผลักเธอออกไป
เยี่ยสือฮวานร่างกายไร้เรี่ยวแรงเมื่อเสียการทรงตัว เธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดนั้นก็กลิ้งตกบันไดลงไป
แขน หลัง เอว หน้าผากของเธอกระแทกโดนส่วนนูนต่ำของบันไดเจ็บไปถึงกระดูก ทำเอาเยี่ยสือ ฮวานที่อยู่ในสภาพสลึมสลือจากฤทธิ์ยาชานั้นมีสติขึ้นมาอีกหลายส่วน
และเพราะความเ็ปนั้นแหละมันทำให้เธอไม่มีแรงพอที่จะลุกขึ้นมาจากพื้น
เธอที่นอนอยู่บนพื้นนั้นงอตัวเข้าหากันท้องของเธอบีบรัดกันแน่นเ็ปไปหมดลมหายใจของเธอรวยรินแ่เบา
รองเท้าหนังสีดำของผู้ชายเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอก่อนที่จะมาหยุดตรงหน้าของเธอห่างไปครึ่งเมตร
เยี่ยสือฮวานออกแรงเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของผู้ชายคนนั้น
เขาคือสีโม่อวี่
“โม่อวี่.....” เยี่ยสือฮวานออกแรงพยายามยื่นมือออกไปหวังจะได้รับความอบอุ่นจากมือใหญ่ของเขา“ช่วยด้วย.....โม่อวี่.....”
สีโม่อวี่ก้มลงมองเธอั์ตาสีดำมืดสนิทนั้นไม่รู้ว่ามีความรู้สึกเช่นไรอยู่บ้างััได้ถึงเพียงความเ็าในดวงตาของเขาที่มีมาอยู่โดยตลอด
“โม่อวี่ ขอร้องล่ะ ช่วยฉันสักครั้งครั้งเดียวเท่านั้น” เยี่ยสือฮวานรู้สึกว่าทั้งร่างเย็นะเืไปหมดน้ำตาเอ่อล้นออกมาและไหลลงมาอย่างน่าสงสาร
ให้เธอได้ปกป้องลูกที่อยู่ในท้องเถอะอย่างไรเสียเธอก็มีเวลาบนโลกนี้ได้อีกไม่นานแล้ว
อย่างมากก็แค่ปีเดียวเธอก็จะจากโลกนี้ไปตลอดกาลจากนั้นเธอก็จะไม่มารบกวนชีวิตของสีโม่อวี่อีกต่อไปแล้ว
สีโม่อวี่หลุบตาลงมองเธอโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา
เยี่ยสือฮวานยังคงพยายามยื่นมืออกไปแม้ว่าเธอจะไม่มีแรงจนนิ้วมือนั้นสั่นระริกไม่หยุดเธอก็ไม่ยอมเก็บมือกลับมา
“โม่อวี่.....” ตอนนี้เอง น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอ่อนหวานมาพร้อมกับเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นเยี่ยอีนั่ววิ่งร้องไห้ลงมาจาก้าผ่านร่างของเยี่ยสือฮวานไปเข้าไปในอ้อมกอดของสีโม่อวี่“คุณมาสักที ฉันใมากเลย”
มือทั้งสองของสีโม่อวี่ในที่สุดก็เคลื่อนไหว
เขายกมือขึ้นจับเอวของเยี่ยอีนั่วไว้ก่อนที่จะเก็บสายตาที่แสนเ็าไปแปรเปลี่ยนเป็อ่อนโยนมองไปยังเยี่ยอีนั่ว
“นั่วนั่ว เป็อะไรไป?”
น้ำเสียงที่อ่อนโยนอบอุ่นที่เยี่ยสือฮวานแม้แต่ในฝันยังไม่เคยได้ยิน
หัวใจของเยี่ยสือฮวานบีบรัดแน่นมือที่สั่นไหวไร้เรี่ยวแรงของเธอตกลงบนพื้น
“ฉันมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลแล้วเจอกับพี่สาวเข้า......เธอบอกว่าเธอเกลียดฉัน จะให้ฉันตกบันไดตาย” เยี่ยอีนั่วซบหน้าลงในอ้อมกอดของสีโม่อวี่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ยิ่งพูดน้ำเสียงของเธอก็ยิ่งเ็ปร้องไห้สะอึกสะอื้น “พอฉันขัดขืนเธอเลยตกบันไดลงมาแบบนี้....โม่อวี่ ฉันกลัว”
เยี่ยอีนั่วกอดสีโม่อวี่ไว้แน่นร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็คำ “แค่ฉันเห็นพี่สาว ฉันก็นึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้วเธอเอาผู้ชายแปลกหน้ามาเข้าใกล้ฉัน....โม่อวี่ ฉันกลัว ทำไมเื่ต้องเป็แบบนี้ด้วยฉันทำอะไรผิดพี่สาวถึงต้องเกลียดฉันขนาดนี้?ทำไม....”
สีโม่อวี่ขมวดคิ้วแน่นั์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเ็ปสายตาที่เขามองไปยังเยี่ยสือฮวานเต็มไปด้วยความเ็าที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
“เยี่ยสือฮวาน ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาแตะต้องมั่วมั่วอีก!”
เยี่ยสือฮวานปิดตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรงมุมปากยกยิ้มอย่างหมดอาลัยขึ้นมา“สีโม่อวี่ ในเมื่อเป็อย่างนี้พวกเราก็หย่ากันเถอะฉันจะไสหัวไปเอง จะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าคุณและเยี่ยอีนั่วอีก”
ตาของเยี่ยอีนั่วกลอกไปมาในหัวกำลังคิดแผนอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทำสีหน้าตื่นตระหนกเธอดึงชายเสื้อของสีโม่อวี่แล้วสะอื้นออกมา“ไม่เอานะ.....โม่อวี่ เมื่อกี้พี่สาวบอกกับฉันว่าเธอท้อง วันนี้ที่เธอมาโรงพยาบาลเพื่อมาตรวจร่างกายฝากครรภ์เธอท้องกับคุณแล้วถ้าหย่ากันเด็กจะทำยังไง.......”
สีโม่อวี่ขมวดคิ้วก่อนจะจ้องไปยังหญิงสาวที่นอนหมดเรี่ยวแรงบนพื้น“เยี่ยสือฮวาน เด็กในท้อง เธอแอบเก็บเอาไว้หรอ!”
1K
