บทนำ กำเนิดเซียนน้อย
100 ปีก่อน มีบุปผาน้อยดอกหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น พร้อมญาณหยั่งรู้ บุปผาน้อยดอกนั้นได้ค่อยๆ เติบโต บำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ ภายใต้รูปลักษณ์ของต้นกล้วยไม้ดอกสีขาวอมชมพู วันเวลาผ่านคล้อย จาก วัน เป็เดือน จากเดือน เป็ปี จากปีเป็สิบปี และเวลาหนึ่งร้อยปีก็ผ่านไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเซียนาุโที่เพิ่งออกจากการบำเพ็ญตบะได้ลอยผ่านมายังป่าดอกท้อแล้วได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเ้าบุปผาน้อยดอกนี้ จึงลงไปดู
นี่เ้าบุปผาน้อย มีจิตบำเพ็ญญาน จนสามารถเข้าถึงการเป็เซียนได้หรือนี่ น่าสนใจจริง
เซียนาุโ ได้มองดูบุปผาน้อยด้วยสายตาแห่งความเมตตา จากนั้นเขาก็ใช้พลังเวทย์เก็บเ้าต้นกล้วยไม้น้อยนี้กลับไปยังตำหนักเซียนของเขาด้วย
“ขอบคุณนายท่าน...” บุปผาน้อยที่ได้มีร่างของตัวเองครั้งแรกเอ่ยขอบคุณท่านเซียนาุโด้วยความตื้นตัน และตื่นเต้นที่ได้มีร่างกายของตัวเองเป็ครั้งแรก เธอได้มองดู นิ้วมือทั้งสิบที่เรียวเล็ก มองดูลำแขนที่เรียบขาวแข็งแรง พลางหมุนตัวไปมาหลายรอบ จนเซียนาุโอดที่จะเอ็นดูในความล้นของเ้าบุปผาน้อยนี้ไม่ได้
“ข้าไปล่ะ” เซียนาุโเมื่อมอบร่างกายให้บุปผาน้อยสำเร็จแล้วก็เตรียมออกเดินทางอีกครั้ง
“ดะ เดี๋ยว ก่อน ท่านเซียนาุโ พะ พา ข้าไปด้วยได้ไหมเ้าคะ ข้าขอไปเป็คนรับใช้ให้ท่านเซียน ขอข้ากลับไปด้วยนะ ข้าจะไม่ดื้อ ไม่ซน จะตั้งใจรับใช้ ทำงานเป็อย่างดีเลยเ้าค่ะ” บุปผาน้อยรีบพูดอย่างเร็ว ทั้งที่เธอเพิ่งเคยพูดเป็ครั้งแรก
“ไม่ได้ ข้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ข้าไปบำเพ็ญตบะ จะให้เ้าไปก่อกวนได้อย่างไร”
“ข้า ข้า อยากไปรับใช้ท่าน ข้าสัญญาว่าจะอยู่เงียบๆ ไม่รบกวนนายท่านเลยเ้าค่ะ” บุปผาน้อยรบเร้า
“งั้น ข้าจะมอบภารกิจให้เ้า ก่อนข้ากลับมา เ้าต้องทำให้สำเร็จ แบบนี้แทนดีไหม”
“ภารกิจหรือเ้าค่ะ....” บุปผาน้อยทำหน้าตาสงสัย แต่ก็อยากรู้ว่าท่านเซียนจะมอบหน้าที่อะไรให้นางทำ
“ข้ามอบหมายให้เ้าดูแลที่นี่ จนกว่าข้าจะกลับ...เ้าทำได้ไหม!?”
“ดูแลที่นี่ หรือเ้าค่ะ” บุปผาน้อย มองไปรอบๆ สถานที่ที่เธออยู่ยืน สถานที่ที่แม้จะขึ้นชื่อว่าตำหนักเซียนาุโ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็เห็นแค่ศาลาไม้หลังเก่าๆ หลังหนึ่ง กับสวน ไม่สิ สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็สวน เพราะมีแต่ซากต้นไม้ ดอกไม้ที่แห้งเหี่ยว ไร้ชีวิตชีวาเป็ที่สุด
ในขณะที่เธอเอาแต่ใปนตะลึงกับสภาพแวดล้อม และภารกิจที่ท่านเซียนได้มอบหมายเอาไว้ให้อยู่นั้น เมื่อเธอได้สติ แล้วมองกลับไปยังจุดที่คนมอบภารกิจให้เธอยืนอยู่ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของท่านเซียนาุโเสียแล้ว บุปผาน้อยจึงได้แต่ถอนหายใจ พลางพาร่างกายใหม่ของตัวเองเดินไปสำรวจรอบๆ เพื่อเตรียมจัดการไอ้เ้าภารกิจของเธอให้สำเร็จลุล่วง จนกว่าท่านเซียนาุโจะกลับมา!
เวลาผ่านไป เท่าไหร่ไม่รู้ได้ เ้าเซียนบุปผาน้อย เลิกนับั้แ่วันที่หนึ่งร้อยแล้ว วันหนึ่งวันเธอเอาแต่ทำนู้น ทำนี่ แก้เบื่อ แก้เซ็ง ระหว่างรอท่านเซียนาุโกลับมา เธอก็ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากทำความสะอาด ตกแต่ง ปลูก เพาะ เลี้ยงเหล่าต้นไม้ ดอกไม้ต่างๆ จนทำให้ตำหนักเซียนที่เดิมเป็เพียงศาลาไม้เก่าๆ กับสวนที่แห้งเหี่ยว ตอนนี้กลายเป็ศาลาไม้ ที่เต็มไปด้วยดอกไม้ นานาพรรณ มีเหล่าแมลง ผีเสื้อ และเ้านกน้อยแวะเวียนมาเที่ยวชมเป็เพื่อนเ้าเซียนน้อย จนทำให้เ้าเซียนน้อยนั้น หายเบื่อ จนเลิกนับวันรอท่านเซียนไป จนกระทั่ง
“โอ้....นี่ใช้บ้านของข้าหรือนี่ จำไม่ได้เลยทีเดียว”
บุปผาน้อยที่กำลังรดน้ำดอกไม้อยู่ ได้ยินเสียงคนพูด หลังจากที่ไม่ได้ยินเสียงใครมาเป็เวลานาน ก็ใจนเผลอทิ้งทุกอย่างที่อยู่ในมือแล้วรีบวิ่งไปทางเ้าของเสียงนั้นทันที
“ท่านเซียน ท่านเซียน ท่านเซียนกลับมาแล้ว” เซียนน้อยร้องะโออกมา ด้วยความดีใจ ที่ในที่สุดท่านเซียนก็กลับมาเสียที
“เบาๆ จะร้องะโ โวยวายไปไย”
“ก็ข้าดีใจนี่เ้าค่ะ” เซียนบุปผา แสดงสีหน้าและท่าทางที่บอกว่าเธอดีใจมาก จนเก็บไม่อยู่จริงๆ
“เ้านี่นะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เ้าก็ยังล้นเหมือนเดิม”
เซียนบุปผาหุปปากในทันที พรางทำท่าเขินอาย ผิดวิสัย จนทำให้เซียนาุโอดที่จะกลั้นหัวเราะไม่ได้
เมื่อทักทายเ้าเซียนบุปผาน้อยพอเป็พิธีแล้ว ท่านเซียนาุโก็ได้มองไปรอบๆ สถานที่ที่เรียกว่าตำหนักของเขา ทำให้อดที่จะผิดหู ผิดตา จนแปลกใจไม่ได้
“นี่เ้าทำเองหมดนี่เลยรึ เ้าเซียนน้อย”
“เ้าค่ะ ข้าน้อยค่อยทำความสะอาดศาลา ซ่อมแซมส่วนที่ชำรุด แล้วก็ไปเอาเมล็ดพันธุ์ดอกไม้จากป่าดอกท้อมาเพาะ จนเติบโต และออกดอกเต็มไปหมด อย่างที่ท่านเห็นนี่แหละเ้าค่ะ เป็ไงเ้าคะ ข้าน้อยทำภารกิจที่ท่านมอบให้ ได้ดีใช่ไหมเ้าค่ะ” เซียนน้อยสาธยาย เจื้อยแจ้ว จนเซียนาุโเดินไปไกลแล้วั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จนเธอต้องรีบวิ่งตามไปติดๆ
“นายท่านกลับมารอบนี้ จะอยู่นานๆ ใช่ไหมเ้าค่ะ” เซียนน้อย รีบยกกาน้ำชา มาให้ท่านเซียนาุโที่นั่งพักลงตรงโต๊ะไม้ที่ดูเหมือนเป็โต๊ะเขียนหนังสือภายในศาลานั้น
“อืมม คราวนี้คงอยู่หลายวัน เพราะมีเื่ต้องไปจัดการ และมีภารกิจใหม่ให้เ้าต้องไปทำด้วย”
ท่านเซียนาุโ บอกพลางยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบเบาๆ
“ภารกิจใหม่หรือเ้าค่ะ!!!” บุปผาน้อย ทวนคำท่านเซียนเสียงดัง พร้อมทำท่าเซ็งที่ไม่ทันไร นางก็ต้องทำภารกิจใหม่อีกแล้ว
“ท่านเซียน....ท่านเซียนจะให้ข้าไปเรียนจริงหรือเ้าค่ะ....ตะ แต่ ข้า...” บุปผาน้อย โอดครวญ พลางทำตัวไม่ถูก พร้อมจินตนาการไปแล้วต่างๆ นานา เมื่อได้ยินภารกิจใหม่ที่ท่านเซียนได้มอบหมายให้ นั่นก็คือ การให้เธอไปเรียนที่โรงเรียนเซียน…!!!
486
