”ฉันไปมาร์ทหน้าปากซอยนะ“
”ไปทำไม“ เขาหันมาถามด้วยเสียงเข้ม
“ซะ ซื้อขนมน่ะ”
“เพื่อนเธอซื้อมาเยอะแยะ กินให้หมดก่อน”
“เอ่อ จะไปซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย”
“เดี๋ยวฉันไปด้วย...”
“ไม่ๆๆ อยู่นี่แหละ จะทิ้งแขกไว้คนเดียวได้ไง เดี๋ยวฉันก็มา แค่ปากซอยเอง”
ฉันพยายามห้ามเขา ก้มหน้าลงต่ำ คว้ากุญแจมอเตอร์ไซส์คู่ใจประจำบ้าน ขี่ออกมา ฉันจอดพักที่สวนสาธารณะของหมู่บ้าน นั่งเหม่อลอย ทั้งร่างกายที่หนักอึ้งเหมือนจะเป็ไข้ อาการปวดหัวจากความอยากนอน และใจที่กำลังคิดว่า …ตอนนี้เขาทำอะไรกันอยู่
…แบบฉัน เมื่อคืนหรอ
… หรือแค่ นั่งคุยกันไปเรื่อย
จู่ๆ น้ำตาก็เอ่อขอบจนเห็นภาพต้นไม้เบลอๆ ฉันซุกหน้าลงบนเข่า พยายามเก็บเสียงสะอื้น และความรู้สึกเจ็บหน่วงที่กำลังจุกอกนี้ไว้
‘นี่ฉันหวงเพื่อน… หรือหวงเขากันแน่’
-------------------------------------------------------------------------------------------
J-Den Said
เกือบชั่วโมงแล้วที่ยัยเด็กเลี้ยงแกะยังไม่กลับมา ไปแค่ปากซอยทำไมนานขนาดนี้ รถเสียกลางทางหรือเปล่า หรือไปเป็ลมเป็แล้งที่ไหนกัน
“ทำไมยังไม่กลับอีกนะ…” ผมพึมพำ พลางชะเง้อมองที่ประตูซ้ำแล้วซ้ำอีก
“อะแฮ่ม .. พี่เจ ปกติชอบดูหนังแนวไหนหรอคะ”
คำถามร้อยแปดที่เธอสรรหาจะมาถามผม ได้ผุดขึ้นอีกครั้ง ทำไมผมจะดูไม่ออกล่ะว่าเธอกำลังสนใจผมเข้าอย่างจัง แถมคนของผมดันจะเป็แม่สื่อแม่ชักให้ซะด้วย
‘รำคาญชะมัด…‘
”อ่าา ทั่ว ๆไปครับ สืบสวน แอดเวนเจอร์บ้าง แล้วก็เรียลลิตี้เกี่ยวกับธุรกิจ“
”อุ้ย บังเอิญอีกแล้ว แอมก็ชอบเรียลลิตี้ แต่เป็ด้านความรัก คู่หนุ่มสาวอะไรแบบนั้น ตอนเด็กๆ แอมก็ชอบดูแนวสืบสวนนะ เช่น ;@(;&/&:!,/@;&,’..“
เธอพูดยาวเหยียดจนสมองผมรับไม่ทัน ผมเริ่มพะวง ลุกไปดูหน้าประตูบ้าน ทิ้งให้แขกพึมพำ อ้าปากมองตาม สงสัยในการกระทำของผม
”เป็อะไรคะพี่เจ เห็นเอาแต่มองประตู”
”พรีมน่ะ“
”คะ?? ยะ ยัยพรีม ทำไมคะ“ เธอถามด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
”พรีมไม่ค่อยสบาย แล้วยังขับรถออกไปข้างนอก นานแบบนี้อีก“
”อ่อ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ยัยพรีมน่ะแข็งแกร่งจะตาย ไปกินเหล้าแฮ้ง อ้วกลากพื้น คลานสี่ขา รุ่งเช้ามายังไปเรียนไหวเลยค่ะ“
”.....“
”ว่าแต่ พึ่งรู้นะคะเนี้ยว่าห่วงน้องสาวขนาดนี้… สนิทกันตอนไหนคะ แอมไม่ค่อยเห็นคุยกันเลยด้วยซ้ำ“
”ไม่รู้สิ“ ผมตอบ ทั้งๆ ที่ตายังจ้องมองรั้วบ้าน เธอเดินเข้ามาคล้องแขนผม เอาหน้าอกน้อยๆ ของเธอมาแนบ แล้วส่งสายตาอ้อน
”ไปนั่งก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวก็คงมาแล้ว“
ผมเดินไปตามแรงลากของเธอ จนถึงโซฟา พอทิ้งตัวลงนั่งปุ๊บ เธอดันขึ้นนั่งคล่อมผม ยกแขนล้อมคอไว้ ก้มใบหน้ามาใกล้
“ไม่ดีมั้งครับ”
ผมยกมือคั่นระหว่างปากเธอกับปากผม เธอทำสีหน้าใ ขมวดคิ้วก่อนจะถอยใบหน้าออก
“ทำไมล่ะคะ … พี่เจก็รู้นิว่าแอมชอบพี่ แล้วเราก็ค่อนข้างจะเข้ากันได้ดี”
“เื่ที่ชอบอะไรคล้ายๆ พี่ไปหมดน่ะหรอ”
“ใช่ค่ะ… ไม่คิดหรอคะว่า มันบังเอิญเกินไป”
“อืม พี่ก็ว่า มันเกินไปอยู่นะ” ผมพูดด้วยเสียงเรียบ ดึงแขนเธอออกจากคอผม จนเธอสีหน้าเสีย ยิ้มด้วยใบหน้าเจื่อน
“หรือพี่เจ มีแฟนอยู่ที่เมกาแล้วหรอคะ”
“เปล่าครับ…”
“งั้นแอมก็จีบพี่ได้สิ”
“.....”
“ถือว่าตกลงนะคะ”
แอ้ดดดด
พลั้ก
ตุ้บ
“ว้าย พี่เจ… โอ้ยยย แม่ง” พอหูได้ยินเสียงรั้วเปิดเข้ามา สมองผมก็ทำงานชนิดที่ไม่ทันประมวลผล ผลักสาวในตักล้มกองลงกับพื้น เธอสบถออกมา มองค้อนใส่ผม ลูบก้นตัวเองปร้อยๆ
“โทษที… มีคนมาน่ะ” ผมรีบลุกไปดูที่รั้ว เด็กเลี้ยงแกะของผมมาแล้ว เธอเดินด้วยสภาพอิดโรย หน้าซีด เหงื่อผุดทั่วใบหน้า ผมดิ่งเข้าไปหาเธอ ยกมือขึ้นทาบหน้าผาก
”เป็ไข้หรอ ไหวหรือเปล่า“
”อ่าา ไม่เป็ไร ขี่รถตากแดดน่ะ ตัวเลยร้อน”
”เธอบ้าหรอ.. แล้วไปนานขนาดนั้น ไม่เห็นได้อะไรมาเลย”
”อ่อ เอ่อ มันไม่มีที่อยากได้น่ะ“
“...ยัยเด็กเลี้ยงแกะ” ผมดุเบาๆ สกิลการโกหกของเธอมันติดลบแบบสุดๆ
“อ้ะ ยัยพรีม กลับมาแล้วหรอ”
“อื้ม ฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะ อยากนอนพัก ขอโทษนะ..แอม”
เธอพูดด้วยเสียงสั่นๆ ก้าวขาขึ้นบันไดอย่างช้าๆ ผมเห็นท่าทางอาการไม่ดี เลยเดินดิ่งเข้าไปช้อนตัวเธอขึ้น แล้วหันออกหน้าบ้าน
“อ้ะ ดะ เดี๋ยว จะไปไหน”
“โรงพยาบาล”
“ห้ะ ไปทำไม”
“เธอป่วย”
“ไม่ๆ แค่นอนพัก…”
“เลิกดื้อ พรีม!” ผมดุเธอเสียงดัง เธอสะดุ้งตัวโยน ก้มหน้างุดเข้าอกผม
“อะ แอมไปด้วยค่ะพี่เจ..”
“ไม่เป็ไรครับ เป็เื่ครอบครัว แอมกลับบ้านไปก่อนนะ … พี่ฝากปิดประตูด้วย”
ผมหันไปสั่งเพื่อนเธอ แล้วบึ่งรถออก โดยทิ้งให้แขก(ที่ไม่ยินดีต้อนรับสักเท่าไร) ยืนกระทืบเท้า หน้าบึ้งอยู่ตรงประตูบ้าน
“ไม่ไหวก็นอนไปซะ ” ผมหันไปบอกยัยเด็กเลี้ยงแกะ แล้วเอาเสื้อที่เบาะหลังมาคลุมตัวให้
“ยะ ยัยแอม...” เธอพูดด้วยเสียงแหบๆ
“ตาหลี่จนจะปิดแล้วยังมามัวห่วงคนอื่นอีกนะ”
ผมขับรถไปถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด แจ้งเื่กับหมอแล้วนั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน
“ญาติคุณพรีมค่ะ…” พยาบาลเดินมาเรียก
“ครับ… ผมเอ่อ… พี่ชายครับ”
“อ่อค่ะ… คนไข้เป็ไข้หวัดธรรมดา อาจจะเกิดจากการหักโหมร่างกายเกินไป หรือพักผ่อนน้อยค่ะ ไม่ได้ร้ายแรงอะไร หมอให้ยาแล้ว ถ้าคนไข้ฟื้น ก็สามารถกลับบ้านได้เลยนะคะ”
“อ่อ ครับ”
…หักโหมไปหรอ อะไร เธอแค่นอนเฉยๆ เองนะ
ผมสิ คนที่หักโหม…
J-Den End
ไรท์แอล : ไอ้หัวเพี้ย มันกินน้องจนไข้แตก เข้า รพ. มันยังไม่สำนึกอีกค่าาาา
1K
