ตอนที่ 1 ภาคภพปัจจุบัน (5)
หนานิจวินมีชีวิตนานพันปีเดาว่าคงอุ้มเด็กเล็กเป็ครั้งแรก ท่าอุ้มนั่นเด็กรับใช้มองแล้วดูทุลักทุเล เด็กน้อยยิ่งร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของเขา
“เ้าไม่ยินดีพบข้าหรือ” หนานิจวินอุ้มเด็กน้อยที่ร้องไห้งอแงพลางถามเสียงเบา
เด็กน้อยไม่ตอบคำถามของหนานิจวิน มารดาของอีกฝ่ายจึงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “หากเด็กคนนี้รู้ว่าท่านเป็ท่านเซียนที่ช่วยชีวิต เขาจะไม่ยินดีพบท่านได้อย่างไร เด็กแรกเกิดแค่กลัวคนแปลกหน้า ท่านเซียนอุ้มอีกสักพักเขาก็เงียบไปเองเ้าค่ะ”
หนานิจวินมองเ้าตัวเล็กในมืออย่างเคลิบเคลิ้ม เขาร้องไห้งอแงเหมือนเด็กน้อยทั่วไป เสียงร้องค่อนข้างดังแต่กลับไม่มีน้ำตา มองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก
‘เขาคงไม่อยากจำข้าแล้วกระมัง’ หนานิจวินคิด ไม่มีมุกดำรงชีพนั่นแล้ว เหลียนเชวี่ยก็เป็สิ่งมีชีวิตธรรมดาสามัญ ลงมาเกิดใหม่อีกครั้งย่อมไม่มีทางจำเื่ในอดีตชาติได้
ผ่านไปสักพัก เด็กก็หยุดร้องแล้วจริงๆ บุ้ยปากจ้องมองท่านเซียนตรงหน้าเงียบๆ หนานิจวินสบั์ตาดำสุกใสผ่องแผ้วคู่นั้น มั่นใจว่าสตรีนางนั้นกล่าวไม่ผิด เขาเป็เพียงเด็กแรกเกิด ไม่มีความรัก และไม่มีความเกลียดชัง
‘เขาเพียงแค่จำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพบข้า’
ภายในใจหนานิจวินอดสุขใจไม่ได้
สุขใจหรือ หัวใจของเขาสั่นไหวน้อยๆ พันปีมานี้เขาไม่ยินดียินร้ายและไม่เคยรู้สึกสุขใจ วันนี้ถึงได้รู้ว่าความสุขใจรสชาติเป็เช่นนี้เอง
หนานิจวินมองเด็กน้อยต่อ พินิจว่าเขาเหมือนกับเหลียนเชวี่ยในอดีตหรือไม่ งามขึ้นหรือว่าอัปลักษณ์ไปแล้ว แต่เขายังไม่ทันมองละเอียดก็รู้สึกอุ่นวาบบริเวณอก ของเหลวอุ่นร้อนไหลซึมเข้าอาภรณ์
“ตายแล้ว!” มารดาของเด็กน้อยส่งเสียงร้องออกมา “เด็กคนนี้ทำไมถึงฉี่เสียได้ ทำเสื้อผ้าท่านเซียนเลอะเทอะหมด!”
หนานิจวินยังอยากกอดเหลียนเชวี่ยอีกสักพัก แต่สตรีตรงหน้ากลับกระวีกระวาดแย่งตัวเด็กไปเสียแล้ว บิดาของเด็กน้อยก็รีบหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดอาภรณ์ของเขาเช่นกัน ปากก็เอาแต่บ่นพึมพำ “ท่านเซียนโปรดอภัย เ้าตัวเล็กทำเสื้อของท่านเซียนเลอะหมดแล้ว ท่านเซียนโปรดอภัยด้วยขอรับ”
หนานิกล่าวไปแล้วว่า “ไม่เป็ไร” แต่ชายเ้าของบ้านก็ยังคงเช็ดอย่างขันแข็ง ราวกับว่าของเหลวนั่นสกปรกสุดขีดจริงๆ
ตนไม่ได้คิดว่ามันสกปรกจริงๆ ในอดีตเหลียนเชวี่ยก็มักเป็เช่นนี้ประจำ ยามสบายตัวสุดขีดข้างหน้ามักมีของเหลวซึมเล็ดออกมา และเขาก็ปล่อยตามความปรารถนาออกมาเต็มที่ บางครั้งร่างกายอ่อนล้าแล้ว แต่ก็ยังรบเร้าจะเอาอีก ต้องทำจนกลั้นไม่อยู่หรือไม่ก็หมดสติไปจึงจะยอมหยุด
“ท่านจอมเซียนคิดอะไรอยู่หรือขอรับ” เด็กรับใช้กระตุกแขนเสื้อหนานิจวินเบาๆ ขณะเงยศีรษะถามเขา “พลังกายประคองไม่ไหวใช่หรือไม่ เช่นนั้นกลับไปพักผ่อนเร็วๆ ดีไหมขอรับ”
หนานิจวินดึงสติกลับมาทันควัน ความละอายแดงซ่านจากใบหน้าลามไปถึงใบหู
คิดอะไรน่ะ เหตุใดจึงเริ่มคิดเื่ลามกอนาจารกับเด็กทารกตัวเล็กๆ แค่นี้ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ได้
“แค่เหนื่อยน่ะ” หนานิจวินกลบซ่อนความรู้สึกของตนเอาไว้ ฝังยันต์อักขระแผ่นหนึ่งไว้บนตัวเหลียนเชวี่ยเงียบๆ และแขวนมุกปะการังโบราณที่ผ่านการปลุกเสกแล้วใส่ให้เขาอีก จากนั้นกำชับกับชายเ้าของบ้านว่า “พวกเ้าดูแลเด็กคนนี้ให้ดี เมื่อเขารู้ความแล้วข้าจะมาใหม่”
หนานิจวินกล่าวจบก็พาเด็กรับใช้จากไป แม้ว่าเขาจะไม่อยากอยู่ห่างเหลียนเชวี่ยสักเสี้ยว แต่ถึงอย่างไรเหลียนเชวี่ยก็ยังเป็เด็กทารกคนหนึ่ง หากรับเป็ศิษย์คงไม่สะดวกเป็อย่างมาก อีกทั้งอาการาเ็ของหนานิร้ายแรงจริงๆ ้าเวลากักตนพักฟื้นสักหน่อย
ทว่าป้อมปราการหนานิก็มีแขกคนใหม่เข้ามาเยี่ยมเยียนอีก...ชิงซานจวิน ยามหนานิจวินเดินเข้าชานเรือน ชิงซานจวินกำลังจับไม้กวาดทำความสะอาดลานพอดี
“ปัดโธ่...ชิงซานจวิน” เด็กรับใช้รีบถลาตัวเข้ามา “ท่านหยุดเลยขอรับ ให้ข้าจัดการเอง”
ชิงซานจวินไม่ได้เกรงใจนัก ยื่นไม้กวาดส่งให้เด็กรับใช้ แล้วตนมาโค้งคำนับให้หนานิจวิน “บุพพาจารย์สั่งให้ข้าเข้ามาถามไถ่เื่อสนี์หกสายนั่น จอมมารเพิ่งถูกกำจัดทุกคนล้วนยังไม่สบายใจ เกรงว่าท่านจะเป็อะไรไป”
หนานิจวินไม่เข้าสังคมกับคนอื่นในแดนเซียนเสมอมา และค่อนข้างเฉยชาต่อความเป็ห่วงของทุกคน “เมื่อคืนวานตงไห่จวินก็มาแล้ว น่าจะยืนยันได้แล้วว่าบนตัวข้าไม่มีไอมาร ไข่มุกราตรีแห่งทะเลบูรพาที่เขาเอามาข้าก็พกไว้ หากมีไอมารปรากฏคงมีการตอบสนองไปแล้ว”
ชิงซานจวินเคยติดตามหนานิจวินหลายร้อยปี แม้จะไม่เคยเรียกเขาว่าอาจารย์ แต่ก็มีความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์อยู่ ค่อนข้างเข้าใจอุปนิสัยของเขาทีเดียว จึงกล่าวอธิบายว่า “ข่าวลือที่ว่าหนานิจวินกลายเป็มาร ยามที่ท่านสังหารจอมมารนั้นเงียบหายไปแล้ว เซียนขั้นมหายานในตอนนี้มีเพียงท่านและตงไห่จวินเพียงสองคน พลังิญญาของตงไห่จวินห่างไกลเทียบท่านไม่ติด เหล่าเซียนยังกลัวว่าหากไร้ท่านคอยค้ำจุนจะเกิดเื่ใหญ่อะไรที่ไม่สามารถต้านทานได้ ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งข้ามาถามไถ่เกี่ยวกับท่าน”
หนานิจวินยืนอยู่ในชานเรือน ไม่ขยับและไม่เอ่ยคำ ทำเพียงยืนเหม่อลอยเงียบๆ บนโลกนี้คนที่จดจำเหลียนเชวี่ยได้คงเหลือเพียงตนและชิงซานจวิน การเตรียมพร้อมมากมายก่อนหน้านี้ก็ไหว้วานให้ชิงซานจวินไปทำ กระบี่ไม้ท้อเล่มนี้ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันชิงซานจวินก็เป็คนเตรียมให้เช่นกัน
ควรบอกเื่ที่เหลียนเชวี่ยเกิดใหม่ให้เขาฟังหรือไม่
17
