“เฮือก”หลี่เหลียนฮวาสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอยกมือกุมหัวนึกไปถึงเื่ก่อนหน้าเธอมั่นใจว่าเธอตายไปแล้วแน่ๆ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่แบบนี้ล่ะ
เธอหันไปมองรอบๆและรู้สึกได้ว่านี่คือห้องนอนของเธอในจวนหลี่เธอย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้งสินะเธอไม่คิดเลยว่าพระเ้าจะให้โอกาสเธอย้อนเวลากลับมาเป็ครั้งที่สองเธอคิดว่าปาฏิหารจะมีเพียงครั้งเดียวเสียอีก แต่เมื่อได้รับโอกาสมาแล้วเธอจะใช้มันให้ดีที่สุด
แต่ก่อนอื่นเธอต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าในครานี้เธอย้อนเวลากลับมาใน่ไหนเธอเอื้อมมือไปหยิบกระดิ่งด้านข้างเตียงและสั่นมันใช้เวลาไม่นานสาวใช้ประจำตัวของเธอ เจียอีก็เข้ามา
“นอนไม่หลับหรือเ้าคะคุณหนู”เจียอีถาม
“นี่ยามใดศักราชเท่าไหร่แล้ว”
“ยามเหม่า* ศักราชเทียนอี้ที่ 3 เ้าค่ะ”แม้เจียอีจะสงสัยแต่ก็ตอบหลี่เหลียนฮวาไปตามตรง
โล่งอกไปที นางคิด ดีที่ครานี้นางย้อนเวลามาก่อนท่านพ่อและท่านแม่จะประสบอุบัติเหตุรถม้าคว่ำตกเขาหลังจากท่านพ่อและท่านแม่จากไปนางก็ถูกญาติพี่น้องแจ่งชิงสมบัติที่ถูกทิ้งไว้ให้นางทั้งหมดนางจึงเหลือแต่ตัวไปคลานเข่าขอร้องให้องค์ไทเฮารับเลี้ยงนางไว้ จากนั้นไม่นานตระกูลนางก็สิ้นเพราะญาติพี่น้องนำสมบัติไปผลาญเอาเสียหมด
คราแรกนางตายเพราะถูกวางยาพิษจากสาวใช้ของเพื่อนที่นางไว้ใจเพราะริษยานางที่เป็ที่ต้องใจของฮ่องเต้และได้รับความเอ็นดูจากไทเฮา ใครจะไปคิดว่าคราที่สองนางย้อนเวลาหลังไทเฮารับเลี้ยงไม่นานถึงแม้จะรอดตายมาได้ แต่นางกลับถูกไทเฮาตลบหลังถวายนางให้ฮ่องเต้เสียนี่ เพราะนางไว้ใจคนง่ายเกินไปทุกอย่างจึงเป็เช่นนี้
ครานี้นางต้องทำให้ดีกว่าเดิม การย้อนเวลาครั้งนี้อาจเป็ครั้งสุดท้ายของนางก็เป็ได้ ใครจะรู้
“ข้าอยากคิดอะไรเสียหน่อย เ้าไปนำกระดาษและแท่นฝนหมึกมาให้ข้าแล้วออกไปข้างนอก ไว้ได้เวลายามที่ข้าต้องชำระกายเ้าค่อยเข้ามาเรียก”
“เ้าค่ะคุณหนู”ตอบรับไม่นานเจียอีก็นำกระดาษและแท่นฝนหมึกมาและออกไปนั่งคอยด้านนอกอย่างเรียบร้อย
นางฝนหมึกไปพลางคิดทบทวนเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นไปพลางจนเมื่อแน่ใจว่าตนเรียงลำดับเหตุการณ์และคนที่ต้องระวังครบแล้วจึงเริ่มเขียนลงบนกระดาษเพื่อไม่ให้ลืมและเตรียมการสำหรับการวางแผนในอนาคต
ใช้เวลาไม่นานนางก็เขียนเสร็จเรียบร้อยขณะที่กำลังจะตรวจสอบอีกครั้งนั้นเจียอีและเข่อชิงก็เข้ามาเรียกนางไปชำระกายนางจึงเก็บกระดาษที่หมึกยังไม่ทันแห้งดีลงในลิ้นชักอย่างระมัดระวัง
ขณะที่ชำระกายและแต่งตัวนางก็คิดถึงสิ่งที่จะทำไปพลางยืนนิ่งให้เข่อชิงกับเจียอีแต่งตัวไปพลางก่อนอื่นนางคงต้องหยุดการตายของท่านพ่อกับท่านแม่ก่อนซึ่งเป็หลังจากนี้ไม่กี่เดือนนางต้องทำอย่างไรท่านพ่อท่านแม่ถึงจะไม่ไปที่นั่นหรือเลื่อนวันเป็ลังจากอุบัติเหตุนั่นต้องพูดอย่างไรให้ท่านเข้าใจและเปลี่ยนใจ นางต้องเตรียมตัวั้แ่วันนี้มิเช่นนั้นอาจเตรียมการไม่ทันก็เป็ได้ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นนางก็เดินมาถึงห้องอาหารโดยไม่รู้ตัว
“ฮวาเอ๋อร์ เป็อะไรหรือเปล่าลูก”
นางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อท่านแม่เรียกชื่อและเงยหน้าขึ้นจากชามข้าว"ขอโทษที่เหม่อนะคะ พอดี...เมื่อคืนข้าฝันร้ายค่ะท่านแม่ ข้าฝัน...ว่าพวกท่านไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว"
“เช่นนั้นหรือ แต่ตอนนี้ไม่เป็ไรแล้วนะลูกพ่อกับแม่อยู่ตรงนี้กับลูกเสมอนะ” ท่านแม่ของนางหลี่ซูฮวาพูด น้ำเสียงที่อ่อนหวานและการกระทำที่เด็ดขาดทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจเสมอเมื่ออยู่ใกล้
“ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะมีสิ่งใดมาทำร้ายเ้าพ่อจะปกป้องเ้าเสมอ”ท่านพ่อของนางหลี่จางเหว่ย แม้จะมีสีหน้าที่เ็าแต่น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนและแสดงออกเสมอว่ารักเธอและท่านแม่มากเพียงใดทำให้ไม่ว่าจะมีอันตรายใดๆเมื่อนางอยู่กับท่านนางก็จะรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ
ยิ่งได้ยินน้ำตาของนางก็ทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้นางคิดถึงพวกเขามากเหลือเกิน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้พบกันเช่นนี้นางอยากจะเข้าไปกอดไปงอแงถึงสิ่งที่นางพบเจอนางอยากบอกพวกเขาว่านางต้องใช้ความพยายามแค่ไหนในการมีชีวิตรอดในแต่ละวันต้องเหงาต้องทรมานมากเท่าไหร่การอยู่คนเดียวในโลกที่ไม่รู้ว่าใครเป็มิตรเป็ศัตรู เจอแต่การทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้แต่กับคนที่นางไว้ใจที่สุด ก็ยังทรยศความไว้ใจของนางได้ลงคอ นางอยากทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของพวกท่านนางอยากให้ท่านรับรู้และกอดปลอบนางมากเหลือเกิน
แต่จะทำเช่นนั้นตอนนี้ไม่ได้คนในเรือนมีมากเกินไป ไม่แน่อาจมีคนทรยศซ่อนตัวอยู่ในเรือนตอนนี้ก็เป็ได้นางจำเป็จะต้องอดทนเอาไว้ กลืนน้ำตากลับเข้าไปยิ้มแย้มแจ่มใสดั่งเช่นทุกทีหลังจากบอกความจริงให้เขารู้ถึงตอนนั้น นางค่อยงอแงก็ยังไม่สาย
แต่พวกเขาจะเชื่อหรือ...
นางลังเลมันเป็เื่ที่ยากจะเชื่อมากขนาดนี้ แม้จะเป็ท่านพ่อและท่านแม่ก็ตามพวกเขาอาจจะไม่เชื่อนางก็ได้ หากถึงตอนนั้นนางจะทำเช่นไรดีนางคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาจนอาหารไม่พร่องไปเลยสักนิด
“ฮวาเอ๋อร์”
นางหลุดออกจากภวังค์หลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของนาง
“พ่อรู้ว่าตอนนี้เ้ามีสิ่งที่คิดอยู่ในหัวมากมายแต่ทว่าลูกต้องกินนะฮวาเอ๋อร์ อย่างน้อยก็สักครึ่งหนึ่งของที่อยู่ในจานหลังจากลูกทานเสร็จแล้วลูกอยากจะพูดสิ่งใดพ่อกับแม่เ้า ‘เราสองคน’จะรับฟังทุกอย่างเลยดีหรือไม่”
ท่านพ่อลุกขึ้นมาลูบหัวนางความหมายของคำที่ท่านพูดหากเป็อย่างที่นางคิดคงหมายถึงพูดกันโดยมีเฉพาะคนในครอบครัวเป็แน่ท่านพ่อที่มีงานมากมายคนนั้นยอมมอบเวลาส่วนตัวโดยไม่มีข้ารับใช้หรืองานเอกสารใดๆที่ต้องทำเพื่อใช้เวลานี้กับนางเมื่อคิดได้นางก็รู้สึกตื้นตันใจยอมให้น้ำตาไหลลงมา และพยักหน้า
ท่านพ่อนำแขนเสื้อของท่านจมาเช็ดน้ำตาบนหน้าข้าและลูบหัวซ้ำไปซ้ำมาจนน้ำตาข้าหยุดไหลข้าจึงหันไปทานอาหารที่อยู่บนโต๊ะจนหมดเพื่อเตรียมสำหรับคำอธิบายที่ต้องใช้เวลานานพอดู
หลังจากนั้นไม่นานท่านพ่อและท่านแม่ก็พาข้าเข้าไปในห้องทำงานของท่านพ่อโดยห้ามไม่ให้ใครเข้าไปโดยเด็ดขาดพร้อมกับล็อกประตูอย่างแ่าท่านพ่อเดินไปหน้าชั้นหนังสือที่อยู่ด้านหลังเก้าอี้ทำงาน ท่านสลับหนังสือไปมาบนชั้นไม่นานห้องลับก็เปิดขึ้นแต่ถึงแม้จะเรียกว่าห้องลับแต่ภายในก็อากาศปลอดโปร่ง มีทั้งโต๊ะ เก้าอี้ และเตียงแม้จะดูไม่สวยงามนักแต่ก็เป็ห้องที่เหมาะแก่การซ่อนตัวโดยไม่ลำบาก
ขณะที่ท่านพ่อพาข้าเข้าไปนั่งท่านแม่ก็จัดเตรียมน้ำชามาวางบนโต๊ะ ทั้งสองทำอย่างเป็ธรรมชาติราวกับเคยชินในสถานที่แห่งนี้เสร็จแล้วก็เพียงยกชาดื่มอย่างผ่อนคลายไร้รังสีกดดันใดๆ ทั้งยังเผื่อแผ่น้ำชามาให้นางอีกด้วยทำให้นางรับรู้ได้ถึงความใส่ใจที่พวกเขามีนางรวบรวมความกล้าไม่นานก็เล่าสิ่งที่นางเคยเจอทั้งหมดให้ทั้งสองฟังรวมถึงเื่ที่นางย้อนเวลากลับมาเป็คราที่สองก็ด้วย
ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่น้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้ไหลออกมานางร้องไห้อย่างโล่งใจสะอื้นฮักในอ้อมกอดของบิดามารดาที่นางรักยิ่งเสื้อเปียกโชกน้ำชาเองก็เย็นชืดไปหมดทั้งๆที่นางตั้งใจวางแผนเสียดิบดีว่าต้องพูดอย่างไรวางแผนอย่างไรเพื่อโน้มน้าวท่านพ่อท่านแม่แต่นางก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความรักและความอ่อนโยนของครอบครัวความรักของพวกเขามากล้นเสียจนการเตรียมตัวเตรียมใจทั้งหมดไร้ค่าเพราะไม่ว่าเมื่อใดทั้งสองก็พร้อมที่จะเชื่อและสนับสนุนนางด้วยความหวังดีอันไร้ที่สิ้นสุดอยู่เสมอ
เมื่อร้องไห้จนพอใจแล้วนางก็เงยหน้าขึ้นแม้บนใบหน้าของนางแม้จะมีคราบน้ำตา แต่ก็มีทั้งความยินดีและโล่งอกปะปนอยู่ด้วย
หลี่จางเหว่ยยกมือขึ้นใช้แขนเสื้อซับน้ำตาให้บุตรสาวที่อยู่ในอ้อมกอดภรรยาเบาๆเขาใช้มือประคองหน้าของบุตรสาวและจุมพิตลงบนหน้าผากของนางเบาๆ “ไม่เป็ไรแล้วนะฮวาเอ๋อร์ลูกไม่ต้องฝันร้ายอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว พ่อและแม่ของเ้าจะช่วยทำลายไม่ให้ฝันร้ายนั่นมากล้ำกรายลูกเองนะ”
“ลูกรักไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ หลับให้สบายเถิด พวกเราจะอยู่ดูแลลูกตรงนี้ไม่ไปไหนอีกนานแสนนานจนเ้าเบื่อเลยทีเดียวล่ะ”หลังพูดจบหลี่ซุฮวาก็ลูบที่ศีรษะของนางอย่างอ่อนโยนด้วยความอบอุ่นและความสบายใจที่ได้รับทำให้ในที่สุดหลี่เหลียนฮวาก็หลับไป
*ยามเหม่า 5.00- 7.00
2K
![[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725282232_40696964.webp)
