[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย

บทที่ 43 ประหลาดใจ(รีไรท์)

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ถังซวงมองตรงไปที่จิงเจ้อหรงแล้วเอ่ยอย่างมั่นใจว่า "แน่นอนค่ะ”

เมื่อเห็นใบหน้าที่สดใสและมั่นใจของถังซวง จิงเจ้อหรงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "หนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ" ในขณะที่พูด เขามองไปที่หูจื่อเฉียงแล้วถามเกี่ยวกับรถก่อสร้างสองคัน "ผู้จัดการหู เกิดอะไรขึ้นกับรถพวกนี้?"

หูจื่อเฉียงลอบมองเหลียงจุนเฟิง ก่อนจะเอ่ยอย่างลำบากใจ "เอ่อ... ตอนรถถูกส่งมอบ มีคนบอกว่ามันขาดชิ้นส่วนบางอย่างน่ะครับ แต่หลังจากผลิตชิ้นส่วนเสริมแล้ว รถก็ยังใช้ไม่ได้ ตอนแรกผมคิดว่าจะให้ผู้เชี่ยวชาญมาดู แต่ไม่คาดคิดว่าเหลียงจุนเฟิงจะพาสาวน้อยคนนี้มาแทน ผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยครับ"

เหลียงจุนเฟิงตั้งใจจะขอให้ถังซวงลองซ่อมอย่างเงียบ ๆ แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกพบโดยผู้จัดการโรงงาน แถมจิงเจ้อหรงก็อยู่กับเขาด้วย เขาจึงทำได้เพียงบอกเรื่องที่ถังซวงซ่อมรถก่อนหน้านี้ และในที่สุดก็เสริมว่า "ในตอนนั้น ผมไม่เห็นปัญหาอะไรเลยหลังจากดูอยู่นาน แต่ถังซวงมองสองครั้งก็เจอปัญหา ผมเลยคิดว่าจะขอให้เธอลองดูรถก่อสร้างหน่อยน่ะครับ"

หลังจากได้ยินคำพูดของเหลียงจุนเฟิงแล้ว จิงเจ้อหรงก็มองถังซวงด้วยสายตาชื่นชมก่อนจะพูดว่า "เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้จะมีทักษะจริง ๆ นะ ลองซ่อมรถก่อสร้างทั้งสองตอนนี้เลยได้ไหม"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ถังซวงก็พูดตรง ๆ ว่า "ได้ค่ะ แต่ฉันต้องการเครื่องมือบางอย่างก่อน"

จิงเจ้อหรงมองไปที่หูจื่อเฉียงด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยว่า "ผู้จัดการหู ผมรบกวนคุณเรื่องเครื่องมือด้วยนะ"

เมื่อจิงเจ้อหรงพูดเช่นนั้น แน่นอนว่าหูจื่อเฉียงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาพยักหน้าอย่างรีบร้อน "ได้ครับ ผมจะให้คนเอาเครื่องมือมาให้" เขามองตรงไปที่เหลียงจุนเฟิงแล้วพูดว่า "เร็วเข้า ไปเอาเครื่องมือมาเร็ว"

"ครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

เดิมทีเหลียงจุนเฟิงต้องการเอาเครื่องมือมาให้ถังซวงอยู่แล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไปเอา

หลังจากที่เหลียงจุนเฟิงนำเครื่องมือมาให้แล้ว ถังซวงก็เริ่มทันที

ทุกคนยืนดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้แต่จิงเจ้อหรงก็รออยู่ตรงนั้น

หูจื่อเฉียงอดไม่ได้ที่จะแนะนำจากข้าง ๆ "คุณจิงครับ ทำไมไม่ไปที่สำนักงานของผมก่อนละครับ การซ่อมแซมน่าจะใช้เวลามาก" 

เนื่องจากจิงเจ้อหรงมาที่นี่เพียงชั่วคราวและเจ้าตัวก็ไม่ต้องการให้ใครรู้เท่าไหร่ว่ามาที่นี่ เขาจึงเรียกอีกฝ่ายว่า ‘คุณจิง’ ตรง ๆ

จิงเจ้อหรงส่ายหัวพลางพูดว่า "ไม่ล่ะ ผมจะอยู่ตรงนี้แหละ การซ่อมรถนี่ก็น่าสนใจ"

"เอ่อ…"

หูจื่อเฉียงไม่รู้จะพูดอะไร เขาจึงได้แต่ยิ้มและอยู่ต่อ แต่เขาก็เหลือบมองเหลียงจุนเฟิงอย่างคาดคั้นอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าเหลียงจุนเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ถึงพาเด็กสาวตัวเล็ก ๆ มาซ่อมรถก่อสร้าง ถึงจะไม่น่าเชื่อถือ แต่ตอนนี้จิงเจ้อหรงก็อยู่ด้วย เขาไม่รู้เลยว่าท่านผู้นำคนนี้จะคิดอย่างไร

ขณะที่หูจื่อเฉียงกำลังครุ่นคิด เสียงที่ชัดเจนของถังซวงก็ดังขึ้น "เอาล่ะ เท่านี้ก็ใกล้พร้อมแล้ว"

"อะไรกัน… เป็นไปไม่ได้หรอก"

หูจื่อเฉียงพูดโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาเห็นถังซวงวางเครื่องมือและยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยทันที "ผ่านมาเท่าไหร่เอง เธอซ่อมเสร็จแล้วหรือ?"

“ไม่ให้คนมาลองดูล่ะคะ? จะได้รู้”

ถังซวงมองไปที่หูจื่อเฉียงด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยอย่างมั่นใจ

จิงเจ้อหรงมองถังซวงด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า "สาวน้อยคนนี้พูดถูก คุณจะรู้ว่ารถติดหรือยัง ต้องลองดูเท่านั้น ใครที่สามารถขับรถคันนี้ได้? รีบลองดูเถอะ"

หลินกงที่ดึงเหลียงจุนเฟิงออกไป ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ผมจะลองเองครับ”

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลองดูเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดของจิงเจ้อหรง หลินกงก็ก้าวไปข้างหน้า หลังจากที่เขากระโดดขึ้นไปบนที่นั่งคนขับและสตาร์ตเครื่องยนต์ เขาพบว่ารถสามารถขับเคลื่อนได้จริง ๆ เขาลองประสิทธิภาพทั้งหมดรถและพบว่ามันสามารถใช้งานได้ทั้งหมด "มันถูกซ่อมแล้วจริง ๆ ครับ"

หลินกงรู้สึกประหลาดใจ เขามองไปที่ถังซวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "สาวน้อย เธอเก่งมากที่ซ่อมมันได้จริง ๆ เธอเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ได้ยังไงน่ะ? ในอำเภอไม่มีใครสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้เลยนะ"

ถังซวงเงยหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจว่า "สงสัย… ฉันคงฉลาดเกินไป ฉันเรียนรู้มันจากการอ่านหนังสือน่ะค่ะ"

คนรอบข้าง "...”

จิงเจ๋อหรงหัวเราะ "ฮ่าฮ่า"

"สาวน้อย เธอฉลาดมาก เธอซ่อมรถก่อสร้างที่ไม่มีใครซ่อมได้ แต่มีอีกคันหนึ่งอยู่ข้าง ๆ เธอด้วยนะ"

ถังซวงมองไปที่รถแล้วส่ายหัว "ส่วนหนึ่งของรถคันนั้นเสีย มันเลยใช้งานไม่ได้ เพราะงั้นก็ซ่อมไม่ได้หรอกค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หูจื่อเฉียงก็ฟื้นจากอาการตกใจ เขาพูดโดยไม่รู้ตัวว่า "เป็นไปไม่ได้ เราได้ทำชิ้นส่วนทั้งหมดแยกกัน จะเสียได้ยังไง"

ถังซวงไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ เธอหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาแล้ววาดภาพชิ้นส่วน

"ต้องใช้ชิ้นส่วนแบบนี้ แต่ไม่มีเลยจริง ๆ ค่ะ"

"นี่…อีกฝ่ายไม่มีชิ้นส่วนนี้ตอนส่งรถงั้นหรือ?"

สำนักงานอุตสาหกรรมและการขนส่งเป็นผู้ส่งรถก่อสร้างสองคันนี้ ในเวลาเดียวกันพวกเขายังได้ภาพวาดของชิ้นส่วนที่ขาดหายไป และไม่มีชิ้นส่วนดังกล่าวที่ถังซวงกำลังพูดถึง

ถังซวงยิ้มและพูดว่า "บางทีพวกเขาอาจรีบส่งและไม่ได้ส่งพิมพ์เขียวนี้มาก็ได้ค่ะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก ฉันวาดมันตามมาตราส่วนได้ และโรงงานของคุณก็แค่ต้องทำตามแบบเท่านั้น"

"เธอ…เธอวาดพิมพ์เขียวได้ด้วยหรือ?"

หูจื่อเฉียงมองไปที่ถังซวงด้วยความประหลาดใจ และพบว่ามันเหลือเชื่อที่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ไม่เพียงแต่ซ่อมรถได้เท่านั้น แต่ยังวาดภาพพิมพ์เขียวได้ด้วย มีอะไรที่เธอไม่รู้อีกไหมเนี่ย

แม้แต่จิงเจ้อหรงก็ยังมองถังซวงด้วยความประหลาดใจ เขาถามว่า "เธอวาดได้จริง ๆ หรือ?"

"ใช่ค่ะ ไม่ยากเลย"

ถังซวงเพิ่มข้อมูลบางอย่างลงในภาพที่เธอเพิ่งวาดและในที่สุดก็ส่งมอบให้เหลียงจุนเฟิง "ตราบใดที่ส่วนนี้เสร็จสิ้น รถอีกคันก็สามารถซ่อมแซมได้ค่ะ" 

เธอจัดเสื้อผ้าและผมเล็กน้อยก่อนจะกล่าวทิ้งท้าย "ในเมื่อฉันซ่อมเสร็จแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะคะ"

“คุณถัง นี่มันก็สายแล้ว ทำไมไม่ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันล่ะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของจิงเจ้อหรง ถังซวงก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธ คนที่อยู่ข้างหน้าเธอต้องมีเอกลักษณ์ที่ไม่ธรรมดา ถ้าเธอสามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้ แน่นอนว่าเธอยินดี ใครบ้างจะไม่อยากได้เส้นสาย?

หูจื่อเฉียงที่อยู่ด้านข้างก็มีปฏิกิริยาเช่นกัน เขามองไปที่ถังซวงด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "สาวน้อย พ่อครัวในโรงงานของเราทำอาหารเก่งนะ เธอน่าจะลองดู"

“ได้ค่ะ งั้นฉันขอรบกวนอาหารเที่ยงด้วยนะคะ”

เมื่อเห็นถังซวงยินดี คนอื่น ๆ ก็ประทับใจเธอมากขึ้น

ในท้ายที่สุด หูจื่อเฉียงก็พาจิงเจ้อหรงและถังซวงไปที่โรงอาหารด้วยกัน

อาหารในโรงอาหารวันนี้อร่อยมาก ถังซวงสั่งหมูตุ๋น ปลากะพงนึ่ง และไข่กวนกับผักดอง หลังจากที่เธอนั่งลง จิงเจ้อหรงพาเลขาของเขามานั่งข้างๆ  เธอด้วย

"เสี่ยวถัง เธอจะรังเกียจไหมหากจะไปทานอาหารเย็นกับเรา?"