โรงเตี๊ยม
“เฮ้อ ทำไมข้าต้องมาทำหน้าที่นี้ด้วยนะ”
“เอาน่าเหมยหลิน ฮ่องเต้คงมีเหตุผลของพระองค์นั่นแหละ”
“ไม่ใช่เ้า เ้าก็พูดได้ดิ เหวินิ”
“เอาน่ารองแม่ทัพ เรามาดื่มกันดีกว่าอีกไม่กี่วันก็จะออกเดินทางไปชายแดนแล้ว”
“เฮ้อ ดื่ม แด่อิสรภาพที่หายไป”
“ฮ่าๆๆ ท่านก็พูดเกินไป”
“ยัยตัวแสบ”
“เ้า?”
“เอาป้ายหยกของข้าคืนมานะ”
“พูดอะไรของเ้า ข้าเปล่า”
“อย่ามาโกหก คืนนั้นมีแค่เ้ากับข้า ถ้าไม่ใช่เ้าแล้วจะเป็ใคร” หยาง เทียนฟ่ง เอ่ยขึ้น
“เหมยหลิน คืนนั้นอะไรกัน?”
“เ้าอย่าเข้าใจผิดนะ เหวินิ”
“……”
“คืนนั้นข้าแค่อยู่ดื่มกับเขา แค่นั้นเอง”
“เสียดาย”
“เสียดายอะไรของเ้า เหวินิ”
“เปล่าๆ ข้าไปก่อนดีกว่า ไม่อยากมีเอี่ยวด้วย ไปล่ะ”
“เหวินิ เหวินิ”
“ไม่ต้องไปพูดเื่อื่น คืนป้ายหยกของข้ามาซะ”
“ป้ายหยกอะไร ข้าไม่มี”
“…….”
“…..!!” นางรีบเอามือปิดป้ายหยกของเขาที่ห้อยอยู่ที่เอวทันทีที่เขาเห็น
“นั่นไง ป้ายของข้า เอามานะ!”
“ไม่ มันอยู่กับข้าก็ต้องเป็ของข้า” นางรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกไป
“จะไปไหน คิดเหรอว่าจะหนีข้าได้” เขาคว้ามือของนางไว้
“ควับ!!”
“โอ้ยย ยัยบ้ากัดมาได้” เขารีบปล่อยมือออกทันทีที่ฟันของนางถูกเนื้อของเขา
“แบร่”
“ยัยตัวแสบ เอาของข้าคืนมานะ”
“จ้างให้ข้าก็ไม่คืนหรอก แบร่”
“ชิ๊ ข้าไม่ทางปล่อยเ้าแน่”
ห้าวันผ่านไป รถม้าถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการเดินทางไปยังชายแดน แต่ทว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลยเพราะที่ที่จะไปคือชายแดนทางตอนเหนือที่ขึ้นชื่อเื่ความหนาวเหน็บ ไหนจะโจรที่ซุ่มอยู่ที่นั้นการเดินทางครั้งนี้จึงต้องเตรียมการเป็อย่างดีและรอบคอบ
“เหมยหลิน เ้าต้องดูองค์ชายรองให้ดีด้วยล่ะ เข้าใจไหม”
“ค่ะ ท่านพ่อ” นางตอบรับคำของบิดาไปก่อนจะขึ้นบนหลังม้า
ระหว่างการเดินทางนางใส่ชุดของรองแม่ทัพ แต่ทว่าปกปิดใบหน้าไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำ เผยให้เห็นเพียงแค่แววตาคู่สวย ต่างจาก หยาง เทียนฟ่ง ที่ควบม้าเคียงคู่มากับนางแต่เผยให้เห็นหน้าตาของเขา การเดินทางใช้เวลาถึงสองวันจึงถึงที่หมาย
“ข้ารองแม่ทัพ ฝู เหมยหลิน ได้รับบัญชามาจากฮ่องเต้ให้มาประจำการที่นี้”
“ท่านรองแม่ทัพ….เปิดประตู”
ประตูเหล็กขนาดใหญ่ถูกเปิดออกโดยทหารที่เฝ้าประตู ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนที่เข้าไปด้านใน ถึงจะเป็แนวชายแดนแต่ทว่าที่นี้ก็ไม่ได้ขาดแคลนเสบียงหรือน้ำขนาดนั้น ที่น่ากังวลคือกลุ่มไส้ศึกต่างหากที่ชอบลอบเข้ามาขโมยเสบียงโดยที่แอบปลอมตัวเป็ชาวบ้านเข้ามา
“เฮ้อ กว่าจะถึง”
“ท่านรองแม่ทัพ องค์ชายรองเรียกพบขอรับ”
“อื้ม เดี๋ยวข้าตามไป”
นางชักสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะขัดเวลาพักของนางแต่เพราะเป็เขานางจึงปฏิเสธไม่ได้ ก่อนที่ร่างบางจะรีบเดินออกไปหาเขาอีกฝั่งหนึ่งของที่พัก
“องค์ชายรอง หม่อมฉัน ฝู เหมยหลิน มาเข้าเฝ้าเพคะ”
“……เ้า!!” เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าของนางจึงทำให้เขาถึงกับตะลึง
“เพคะ หม่อมฉันเอง”
“เ้ามาได้ยังไง แล้วไหนรองแม่ทัพ”
“หม่อมฉันเองเพคะ”
“นี่มันเื่อะไรกัน”
“องค์ชายคงต้องไปถามฮ่องเต้เองเพคะ”
“ป้ายหยก ป้ายหยกของข้าล่ะ”
“อยู่ที่หม่อมฉันเพคะ”
“คืนข้ามาซะ”
“หม่อมฉันคงต้องขอปฏิเสธเพคะ”
“แต่นั่นมันของข้า”
“ฮ่องเต้มีรับสั่งให้หม่อมฉัน”
“รับสั่งอะไร”
“ให้ดัดนิสัยขององค์ชายเพคะ เมื่อองค์ชายเปลี่ยนไปหม่อมฉันจึงจะสามารถคืนป้ายหยกชิ้นนี้ให้พระองค์ได้เพคะ”
“อะไรนะ!!”
“โปรดให้ความร่วมมือด้วยเพคะ”
“ชิ๊ ท่านพี่นะท่านพี่”
“แล้วข้าต้องทำยังไง”
“องค์ชายก็แค่ เลิกเที่ยว เลิกดื่ม เลิกเที่ยวผู้หญิง และให้ตั้งใจทำงานเพคะ“
“เ้าจะบ้าหรือไง ข้าทำไม่ได้หรอก”
“เช่นนั้น หม่อมฉันคงจะคืนป้ายหยกนี่ให้พระองค์ไม่ได้”
“นี่มันบีบบังคับกันชัดๆ”
“แล้วแต่องค์ชายจะคิดเพคะ”
“ชิ๊”
“มีอีกอย่างเพคะ”
“อะไรอีก”
“พระองค์ต้องอยู่ใต้บังคับบัญชาของหม่อมฉันด้วยเพคะ”
“เ้าว่าอะไรนะ!!”
“เป็รับสั่งของฮองเฮาเพคะ”
“เซียนเซียนก็ด้วยเหรอ”
“เพคะ”
“ทำกันได้ลงคอนะ เ้าออกไปได้แล้วไป”
“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
420
