[EP.5]
คนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอนนุ่มพลิกกายหันมาหาความอบอุ่นก่อนจะซุกเข้าไปภายในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ดูเหมือนคนที่นอนเคียงคู่ไม่ได้รังเกียจกระชับอ้อมกอดแกร่งโอบล้อมให้เธอรู้สึกปลอดภัย
ความสุขภายใต้อ้อมอกใหญ่กำลังมลายหายไปเมื่อเปลือกตาบางปรือขึ้นเล็กน้อยมะปรางเห็นเกรย์สันนอนหลับอยู่เคียงข้าง ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นด้วยความใสุดขีดเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนรอเขากลับคอนโดจนเผลอหลับไป พอตื่นมาก็กลายเป็ยามสายของอีกวันไปแล้ว
มะปรางค่อยๆขยับตัวกลัวว่าจะปลุกคนตัวสูงให้ตื่นขึ้นทว่ายังไม่ทันพ้นจากขอบเตียงร่างบางก็โดนดึงกลับไปยังกลางเตียงดังเดิม
“อือ…จะรีบไปไหน”
“จะกลับหอค่ะปล่อยปราง”
“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นฉันขนเสื้อผ้าเธอมาไว้ที่นี่หมดแล้ว”
ได้ยินแบบนั้นมะปรางหันขวับไปมองคนที่ยังไม่ลืมตาบนเตียงนุ่มเกรย์สันคิดจะทำอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงย้ายสัมภาระของเธอมาที่คอนโดเขาแทน วันนี้สิ้นเดือนพอดีเธอกะว่าจะเอาตังค์ที่ทำงานหามาได้ไปจ่ายค่าหอค้างเอาไว้เดือนที่แล้วรวมเดือนนี้ด้วยก็เกือบหมื่น
ป่านนี้เ้าของหอคงตามหาตัวเธอไปทั่วเผลอๆ อาจไปอาละวาดที่มหาวิทยาลัยแล้วก็ได้ต้องรีบกลับไปเคลียร์ก่อนที่เื่จะบานปลายไปมากกว่านี้ เพราะเจ๊เ้าของหออุตส่าห์เห็นใจยอมผ่อนผันค่าเช่าห้องให้เธอ
“ปรางต้องกลับไปค่ะ”
“ทำไมดื้อนัก”
คนตัวสูงลุกขึ้นมานั่งอย่างหัวเสียเขาคงนอนหลับเต็มอิ่มจึงสีหน้าอิดโรยอย่างที่เห็นเมื่อคืนเกรย์สันกลับมาถึงตอนไหนไม่รู้ เพราะเธอดื่มแอลกอฮอล์ไปมากทำให้ร่างกายหมดฤทธิ์ต่อให้เอาช้างมาทับก็ไม่รู้สึกตัวตื่น จึงไม่รู้สึกตัวเมื่ออีกฝ่ายล้มตัวลงมานอนบนเตียงเดียวกัน
“ให้ปรางกลับหอเถอะปรางต้องไปจ่ายค่าห้อง เพราะเลยกำหนดมานานแล้ว”
“ฉันจ่ายให้หมดแล้วไม่ต้องกลับไปไหนทั้งนั้น ต่อไปก็อยู่กับฉันที่นี่”
มะปรางอ้าปากค้างไม่รู้จะท้วงยังไง ก็เข้าใจดีอยู่หรอกว่าเมื่อก่อนเกรย์สันคอยช่วยเหลือเื่ของเธอเสมอแต่มันนานมาแล้ว ตอนนี้ไม่ได้คบกัน ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องมาเห็นใจเธออีก
แม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะไม่ได้มีเงินมากเหมือนตอนนี้ทว่าไม่ว่าเื่อะไรที่เธอเดือดร้อน เขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยทันทีแบบที่ไม่ต้องเอ่ยปากบอกข้อนี้เองที่ทำให้มะปรางซึ้งน้ำใจของเกรย์สัน เขาเป็ผู้ชายที่ดีในสายตาเธอ เพราะเธอััได้ถึงหัวใจอันอบอุ่นของเขา
เพื่อนๆของมะปรางไม่เคยเห็นด้านดีๆ ของเกรย์สัน จึงค้านหัวชนฝาเื่ของเขาและเธอ มะปรางเข้าใจในมุมของเพื่อนส่วนอีกฝั่งก็แฟน ่เวลานั้นยอมรับว่าปวดหัวพอสมควร
ดูเหมือนตอนนี้เธอกลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้งไม่รู้ว่ายัยเพื่อนรักสองคนรู้เื่เข้าจะบ่นใส่เธอมากแค่ไหนที่เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ ยอมมาหาเขาถึงที่คอนโด สุดท้ายก็ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่กับเกรย์สัน
เหมือนหนีตามผู้ชายยังไงไม่รู้…
“ปรางอยู่กับพี่เกรย์สันไม่ได้หรอกค่ะ”
“ทำไม”
น้ำเสียงเข้มกดต่ำลงไปคล้ายว่ากำลังบังคับมะปรางกลายๆ ให้ยอมทำตามความ้าของเกรย์สัน
“พวกเราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”มะปรางกลั้นใจเอ่ยในสิ่งที่เคยเ็ปออกไป
“นั่นสินะ”
ประโยคต่อมากลับฟังดูแล้วสั่นเครือแววตาดุๆ ของคนตัวสูงฉายแววหม่นหมองเล็กน้อยเพียงครู่เดียวก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็เอาแต่ใจดังเดิม
“ฉันไม่สนใจตอนนี้ฉันจ้างเธอมาเป็ผู้จัดการส่วนตัวแล้ว อยู่ที่นี่ทำงานให้ฉัน”
ไม่พูดเปล่าดึงร่างบางเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้งกดมะปรางนอนลงไปภายใต้ร่างกายกำยำ จนเนื้อหนังัักันผ่านเสื้อผ้าตัวบาง
“ปรางยังไม่ตกลงทำงานกับพี่เกรย์สันสักหน่อยทำไมชอบคิดเองเออเองอยู่เรื่อย”
มะปรางรู้สึกโมโหที่ถูกอีกฝ่ายมาบงการชีวิตหากเป็เมื่อก่อนเธอชอบให้เขาเป็ผู้นำ คอยช่วยจัดการปัญหาให้เธอแต่ตอนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน จึงไม่อยากถูกเขากุมอำนาจเอาดื้อๆโดยไม่ถามถึงความสมัครใจของเธอก่อน
“เหรอ”
เกรย์สันจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางสิ่งสีหน้าอันอึมครึมของคนตัวสูงอ่านยากเสียจนมะปรางไม่รู้ว่าเขากำลังค้นหาอะไรจากเธอกันแน่
“ฉันคิดเอาเองเสมอสินะ”
“ใช่ค่ะปล่อยปรางได้แล้ว”
มะปรางแดดิ้นแต่ดูเหมือนกำลังยั่วเขาโดยไม่รู้ตัว หน้าอกใหญ่กำลังเสียดสีกับแผงอกแกร่งไปมาจนอีกฝ่ายหายใจติดขัดคล้ายกำลังเกิดอารมณ์บางอย่างขึ้นมา
“เพราะแบบนี้เธอจึงทิ้งฉันงั้นเหรอ”
มะปรางสะดุดอยู่กับคำว่า‘ทิ้ง’ ใครทิ้งใครกันแน่จำได้ดีว่าคนถูกทิ้งคือเธอไม่ใช่หรือไง ทำไมเวลานี้คนตรงหน้ากลับมีสีหน้าผิดหวังให้เห็นราวกับคนถูกทรยศคือเขาไม่ใช่เธอ
มะปรางรู้สึกปวดหนึบที่หน้าอกข้างซ้ายน้ำตาเริ่มคลอเบ้าเล็กน้อย พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอ่อนแอเอาไว้อย่างยากเย็นไม่อยากให้เกรย์สันเห็นความทุกข์ใจของเธอ เขาอาจดูถูกเธอได้ว่า คนเ้าน้ำตา
“ปรางไม่เคยทิ้งพี่”
“โกหก”
คนตัวสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแตะกันมะปรางอยากจะค้านเหลือเกินว่า คนที่โกหกคือเขาต่างหาก เขามาหลอกหัวใจเธอสุดท้ายก็ย่ำยีทิ้งอย่างไม่เหลือชิ้นดี ทำไมจู่ๆ กลับมาโทษว่าเธอทิ้งเขาไป
“ปรางไม่เคยโก…อื้อ”
ริมฝีปากบางถูกบดขยี้อย่างทารุณดูเหมือนคนตัวสูงกำลังลงโทษเธอ มะปรางงุนงงไปหมดแล้ว ไม่เข้าใจเกรย์สันเลย
หรือเขาแค่อยากหาคนรับผิดชอบในเื่เก่าก่อนจึงโยนความผิดมาให้เธอ คนใจดำไม่รู้ใช่ไหมว่าคนที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็แบบนี้คือเขา
มะปรางเบือนหน้าหนีจนหลุดจากการพันธนาการของอีกฝ่ายเกรย์สันเอามือมาบีบหน้าเธอให้หันกลับไปหาเขา
“เหม็นขี้ฟันค่ะ”
ประโยคนั้นทำให้คนตัวสูงดีดตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนจะพ่นลมออกมาที่ฝ่ามือแล้วดมว่าเหม็นจริงไหมมะปรางที่กำลังเศร้าใจอยู่ก็แปรเปลี่ยนเป็ขำอีกฝ่ายในลำคอขึ้นมา
ไม่ได้อยู่ด้วยกันมานานจนเกรย์สันเผลอห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองต่อหน้ามะปรางหากเป็เมื่อก่อนเขาหน้าด้านเกินกว่าจะผละออกจากเธอเพียงเพราะเื่แค่นี้แต่ตอนนี้มันต่างกัน คนห่างกันนานๆ ก็ย่อมต้องมีความเกรงใจหรืออายบ้าง
“ขอไปแปรงฟันก่อนเดี๋ยวค่อยมาต่อ”
ว่าแล้วก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันทีทิ้งให้มะปรางนั่งอยู่บนเตียง สักครู่เธอเพิ่งนึกได้ว่ามีเรียน่บ่ายโมงตรง จากคอนโดของเกรย์สันไปมหาวิทยาลัยรถค่อนข้างติดเสียด้วยสิต้องเผื่อเวลาเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเข้าเรียนช้าแน่เลย
คนตัวเล็กจึงลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหากระเป๋าหลายใบที่ถูกนำมาไว้ในห้องแต่งตัวของเกรย์สัน ก่อนจะค้นหาเสื้อผ้านักศึกษา พบว่าชุดที่เธอรีดเอาไว้จนเรียบร้อยยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
มะปรางจัดการนำเตารีดมารีดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วไม่นานก็เสร็จ เธอจึงถือชุดนักศึกษากับตะกร้าสบู่เดินเข้าห้องน้ำรองที่อยู่ตรงห้องรับแขกแทนชำระร่างกายล้างคราบเหงื่อและกลิ่นแอลกอฮอล์ ก่อนจะสวมชุดใหม่เดินออกจากห้องน้ำ
เห็นคนตัวสูงในชุดใหม่กำลังนั่งหน้าหงิกงออยู่บนโซฟาดูเหมือนเขาไม่พอใจที่เธอหนีมาอาบน้ำไม่รออยู่ที่เตียงนอน
“ปรางขอตัวไปเรียนก่อนนะเดี๋ยวตอนเย็นจะกลับมาจัดการกับสัมภาระภายหลัง”
มะปรางเดินเข้าไปหาคนตัวสูงในระยะห่างพอประมาณกลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอออกจากคอนโด ลากเธอไปล่ามโซ่ไว้ในห้องนอนอย่างที่เคยขู่เอาไว้
ส่วนข้าวของของเธอคิดว่าจะไหว้วานคนอื่นมาช่วยขนกลับหอดังเดิม แต่ไม่รู้ว่าเกรย์สันจะยอมให้ทำอย่างนั้นหรือเปล่าคงต้องอาศัยจังหวะที่เขาไม่อยู่คอนโดค่อยแอบเข้ามาขนย้ายเอา
“พอดีเลยฉันมีงานค้างที่สำนักงานใหญ่ ไปทางเดียวกันกับมหาวิทยาลัย”
อะไรจะบังเอิญแบบนั้นหากจำไม่ผิดสำนักงานใหญ่ของแก๊งมาเฟีย Donovan อยู่คนละเส้นทางกับมหาวิทยาลัยXX หรือแค่ข้ออ้างเพื่อจะได้ควบคุมเธอให้อยู่ในสายตา
เขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร…
“ปรางไปเองดีกว่าค่ะพี่เกรย์สันไปทำงานเถอะ ปรางไม่อยากรบกวน”
“จะไปดีๆหรือจะให้ฉันอุ้มไป เธอก็เลือกเอา”
ใบหน้าคมคายหันมามองมะปรางตรงๆแววตาดุดันอีกแล้ว ทำไมเขาชอบโมโหใส่มะปรางตลอดเวลาทั้งที่ตอนคบกันเกรย์สันอารมณ์ดีกว่านี้แท้ๆไม่เจอกันแค่ปีเดียวเขาเปลี่ยนไปมากเสียจนเธอแทบไม่รู้จักตัวตนแบบนี้
“ถ้างั้นปรางรบกวนพี่เกรย์สันไปส่งแค่หน้ามหาวิทยาลัยได้ไหม ไม่ต้องเข้าไปข้างใน”
“ทำไมกลัวใครเห็นรึไง ฉันสืบมาหมดแล้ว ตอนที่เลิกกับฉัน เธอไม่ได้คบใครสักคน”
มะปรางกะพริบตาปริบๆไม่อยากเชื่อว่าเกรย์สันจะสนใจเื่ของเธอมากถึงขั้นแอบสืบอดีตที่ผ่านมาแบบนี้เธอก็เสียเปรียบน่ะสิ เขาคงกำลังคิดว่าที่เธอไม่คบใครเพราะยังรักอยู่ยังอยากกลับไปคืนดีกับเขา คนตัวสูงจึงฉวยโอกาสเก็บข้าวของของเธอมาไว้ที่คอนโดแบบนี้
ส่วนเขาคงมีผู้หญิงมากมายหลายคนควงไม่ซ้ำหน้า อาชีพมาเฟียก็เป็เช่นนี้ มักจะมีผู้หญิงมาพัวพันด้วยเสมอมีหรือที่เกรย์สันจะอดใจไหว
“พี่เกรย์สันอย่าเข้าใจผิดที่ปรางไม่คบใครเพราะตั้งใจเรียนต่างหาก ไม่ได้รักพี่แล้ว”
1K
