ลุงช่างตีเหล็กยื่นถุงลูกปัดให้โชคอย่างยิ้มแย้ม “นี่ครับ 30 ลูกปัดเล็ก ตามที่ตกลง”
โชครับลูกปัด ยิ้มตอบ “ขอบคุณลุงมากครับ” แต่ในใจเขากลับคิดไม่ใช่เื่ขายของอย่างเดียว
“ทำยังไงให้คนส่วนใหญ่ใช้รถปั่นขนของเป็ จะได้สร้างอาชีพ สร้างงาน ขายของที่ไกลๆ ได้ จะได้เอาของซื้อของขายมาขายให้คนงานที่ขุดบ่อน้ำใกล้บ้านพี่ เดี๋ยวลูกปัดมันจะไม่มี... หาลูกปัดมาก็ต้องใช้งานได้สิ คนในเมืองก็ใช้ลูกปัดแลกเปลี่ยน เป็ของมีค่า เพราะงั้นลูกปัดที่ปั้มได้จะต้องกระจายสู่เมืองอื่นๆ ผ่านการซื้อของ คนงาน ที่ทำงานที่หมู่บ้าน”
ลุงช่างถามขึ้น “แล้วโชคหลานจะกลับยังไงล่ะ? ไกลขนาดนี้ เดินไม่ไหวแน่”
โชคยิ้มกว้าง โบกมือ “คงหาวิธีกลับได้ครับลุง ไม่ต้องห่วง โชคดีครับ”
เขาก้าวเดินออกจากร้านไปสักพัก แล้วถามระบบในใจเบาๆ
“ระบบ... ตอนนี้เหลือ 850 แต้มใช่มั้ย? งั้น 250 แต้ม เอารถตุ๊กๆ 3 ล้อไฟฟ้าแบบเดิมมาให้ที ผมกำลังจะขับกลับหมู่บ้าน”
ติ๊ง!
【หัก 250 แต้ม】
【ยอดแต้มเหลือ: 600】
【ส่งไอเทม... สำเร็จ】
รถตุ๊กๆ สีเขียวสดคันใหม่โผล่ขึ้นตรงหน้า โชคะโขึ้นที่นั่ง วู้ม เสียงเบาๆ ดังขึ้น เขาขับรถออกจากเมืองช้าๆ ผ่านหกหมู่บ้านที่เพิ่งผ่านมากับนินและโอเมื่อตอนบ่าย
“ฮ่าๆ... วันนี้ได้คุยกับลุงช่าง ซื้อรถคันใหม่ ขับกลับบ้านสบายๆ” โชคยิ้มมุมปาก “แผนการค้าขายรถปั่น 3 ล้อ... เริ่มต้นเรียบร้อยแล้ว”
พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ใกล้ห้าโมงเย็นพอดี รถตุ๊กๆ คันเล็กๆ วิ่งลัดเลาะทุ่งนากลับเข้าหมู่บ้าน โชคมองเห็นบ้านไม้หลังเล็กๆ กับบ่อขุดที่เริ่มมีรูปร่างชัดเจนขึ้น
“กลับบ้านแล้ว... เดี๋ยวเจอนินกับโอคงตาโตอีกแน่ 555+”