เทพแห่งโลกเสมือนจริงในต่างแดน

ในขณะที่พวกผู้เล่นกำลังเปิดสภาโจษจันวิเคราะห์เดาเนื้อเรื่องกันจนบอร์ดชุมชนแทบแตก ฟรานซ์ก็กำลังควบม้าพายัยหนูที่อ้างตัวว่าเป็น ‘แม่มดแห่งจันทร์เสี้ยว’ บึ่งตรงกลับหมู่บ้านมันฝรั่งอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ตลอดทางฟรานซ์ไม่ได้เอ่ยปากถามเลยสักคำว่ายัยหนูคนนี้เป็นใครมาจากไหน แต่ยัยตัวแสบที่นั่งซ้อนท้ายอยู่กลับเป็นฝ่ายขยับแขนเรียวเล็กเข้ามาโอบหมับเข้าที่เอวของฟรานซ์ ก่อนจะเริ่มเปิดฉากแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วและหลงตัวเองแบบสุดๆ

"นี่เจ้าอัศวิน... พละกำลังของเจ้านี่มันไม่เบาเลยนะเนี่ย สมแล้วที่ถูกขนานนามว่าเป็นอัศวินแห่งจิตวิญญาณ"

"ตัวข้ามีนามว่า ‘ชิน’ แม่มดแห่งจันทร์เสี้ยวผู้มีวิชาแปรเปลี่ยนร้อยพันจำแนกยาก! จำชื่อของข้าไว้ให้ดีๆ ล่ะ เพราะตัวตนระดับแม่มดผู้งดงามและเก่งกาจแบบข้าน่ะ หาดูไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้!"

"ตอนที่พวกข้าโดนผนึกไว้ ไอ้พวกสารเลวฝั่งนั้นมันเคยลั่นวาจาไว้ว่า ไม่มีใครในโลกใบนี้จะสามารถทำลายมหาเวทผนึกนี้ได้..."

"แต่พวกข้าก็แอบโกงคำทำนายทิ้งไว้เหมือนกันว่า... วันหนึ่งจะมีอัศวินผู้ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้ เดินทางข้ามมิติมาเพื่อพังทลายผนึกและช่วยพวกข้าให้เป็นอิสระ!"

"เพราะฉะนั้น ข้าขอกล่าวขอบใจเจ้ามากนะ เจ้าอัศวินต่างโลก"

"เดิมทีพวกข้าตั้งใจว่าจะรีบไปชำระแค้นให้สิ้นซาก แต่เอาเถอะ... เห็นแก่ความดีความชอบก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าจะยอมอยู่ช่วยเหลือเจ้าไปจนกว่าจะถึงคืนวันพระจันทร์เสี้ยวครั้งต่อไปก็แล้วกัน... หืม..."

ยัยหนูชินผู้สถาปนาตัวเองเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยังสว่างโล่ในยามกลางวันแสกๆ พลางใช้นิ้วมือนับคำนวณอย่างจริงจัง ก่อนจะเชิดหน้าพูดต่อ:

"เหลือเวลาอีกตั้ง 21 วันแน่ะ! เจ้าสามารถเสพสุขกับรางวัลและการช่วยเหลือจากข้าได้เต็มๆ ตั้ง 21 วันเลยนะ คึ... คึ... คึ... จงกราบกรานขอบพระคุณในความใจดีมีเมตตาของข้าซะสิ!"

ฟรานซ์ที่นั่งฟังยัยหนูข้างหลังบ่นพึมพำๆ มาตลอดทางถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ในใจแอบคิดว่ายัยนี่อาการหนักใช่เล่น... แต่ในความเด๋อด๋านั้น สมองอันชาญฉลาดระดับเจ้าเมืองของเขาก็ผุดไอเดียสุดบรรเจิดและแสนโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที!

เอาจริงคือข้าก็แอบเหม็นขี้หน้ายัยแม่มดตัวสกปรกมอมแมมแถมน่ารำคาญคนนี้อยู่หน่อยๆ อะนะ...

แต่เฮ้ย! ยัยนี่รอดชีวิตมาได้จากการโดนผนึกอยู่ในก้อนคริสตัลตั้งกี่ร้อยปีก็ไม่รู้ แถมเมื่อกี้ยังใช้แค่ปลายนิ้วบล็อกดาบผ่าปฐพีสุดแรงเกิดของข้าได้แบบชิลๆ อีกต่างหาก!

แสดงว่ายัยแม่มดสติไม่ดีคนนี้ต้องมีพลังเวทที่แกร่งระดับสัตว์ประหลาดแน่นอน!

ถ้าเกิดว่ายัยนี่เก่งกาจทรงพลังเหมือนกับที่ขี้โม้ไว้จริงๆ ละก็... หึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ!

ข้าจะขูดรีดและใช้งานยัยนี่ให้หนักหน่วง ทารุณกรรมทางแรงงานให้คุ้มค่าทุกวินาทีเลยคอยดู!

ถ้าแม่มดในโลกนี้มีจริงและทรงพลังขนาดนั้น ฟรานซ์ก็กะว่าจะส่งยัยหนูชินนี่แหละพุ่งชนไปถล่มชนเผ่าก๊อบลินตระกูลเทอร์ซินให้ราบเป็นหน้ากลอง! แถมยังสามารถใช้เป็นอาวุธชีวภาพไปกวาดล้างศัตรูรอบด้านที่อาจเป็นภัยต่อความมั่นคง พร้อมกับยึดจุดทรัพยากรเจ๋งๆ มาให้หมู่บ้านมันฝรั่งได้อีกเพียบ!

แผนการคือ: เคลียร์พื้นที่ศัตรูตัวเป้งๆ ในรัศมี 100 กิโลเมตรทางตอนเหนือของหมู่บ้านมันฝรั่งให้เกลี้ยง! เหลือทิ้งไว้แค่พวกมอนสเตอร์กระจอกๆ เอาไว้ให้พวกผู้เล่นฟาร์มเวลก็พอ หลังจากนั้นการขยายอาณาเขตไปทางเหนือของข้าก็จะเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก! โอ๊ย... แค่คิดก็ฟินแล้วโว้ย!

ในขณะที่ฟรานซ์กำลังจมอยู่ในโลกแห่งจินตนาการการกดขี่แรงงานอย่างเพลิดเพลิน ทั้งสองคนก็ควบม้ามาถึงคฤหาสน์เจ้าเมืองของฟรานซ์เป็นที่เรียบร้อย

หลังจากยัยหนูแม่มดปรายสายตามองบ้านพักเจ้าเมืองสองชั้นอันแสนจะซอมซ่อและธรรมดาเหลือกำลัง เธอก็เปิดฉากวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาทันทีแบบไม่รักษาน้ำใจเจ้าบ้านสักนิด:

"โอ้โห... ช่างน่าเวทนายิ่งนัก อัศวินพันธสัญญาของพวกข้ากลับต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านที่ผุพังทรุดโทรมขนาดนี้เชียวรึ? แต่เอาเถอะ เจ้าไม่ต้องกังวลไป หรอกนะ ข้าคนนี้จะช่วยบันดาลความมั่งคั่งร่ำรวยมาให้เจ้าเอง!"

"พวกข้าสู้อุตส่าห์รู้มาว่า อัศวินบนโลกมนุษย์น่ะ ต่างก็ปรารถนาที่จะได้รับใช้เลดี้ผู้งดงามและครอบครองสมบัติพัสถานอันยิ่งใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น"

"ยินดีด้วยเจ้าอัศวิน! เพราะข้าคือเลดี้ที่จะนำพาความมั่งคั่งมาให้เจ้าเอง!"

"ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เจ้าได้ครอบครองทั้งสองสิ่งนี้พร้อมกันในเวลาเดียวเลยนะเนี่ย!"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่ฟรานซ์ทำไม่ใช่การต้อนรับขับสู้หรือหาชามาบริการ แต่เป็นการอ้าปากตะโกนลั่นบ้านด้วยความเหลืออด:

"อาเนอร์!"

"อาเนอร์โว้ย!"

"เตรียมน้ำอาบเสร็จหรือยัง?! รีบพายัยแม่มดคนนี้ไปโยนลงอ่างอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ! จัดน้ำมาเยอะๆ! ประโคมสบู่เข้าไปหนักๆ! ขัดขี้ไคลยัยนี่ออกให้เกลี้ยงทุกซอกทุกมุมเลยนะ!"

อาเนอร์รีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้อง เธอเหลือบมองฟรานซ์สลับกับยัยหนูแม่มดแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบพยักหน้ารับคำรัวๆ : "ค่ะนายท่าน น้ำร้อนเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ"

ฟรานซ์จัดการสะบัดผ้าคลุมของตัวเองออก พลางปัดๆ ฝุ่นด้วยท่าทางรังเกียจสุดขีด ก่อนจะสั่งกำชับ: "พายัย... เอ่อ เลดี้คนนี้ไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเดี๋ยวนี้เลย"

แม้ว่ายัยหนูชินจะมีอาการเพ้อเจ้อขั้นรุนแรงชวนปวดหัว แต่เธอก็ไม่ได้โง่!

พอเห็นสายตาและท่าทางรังเกียจขยะแขยงที่ฟรานซ์แสดงออกมาอย่างชัดเจน ยัยหนูแม่มดก็ของขึ้นทันที!

นัยน์ตาสีแดงกุหลาบเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังฟรานซ์ ริมฝีปากเล็กๆ เม้มเข้าหากันด้วยความฉุนเฉียว ก่อนจะตะโกนแหวใส่:

"ไอ้คนถ่อย! ข้าอุตส่าห์มาที่นี่ด้วยความหวังดีเพื่อจะช่วยเหลือเจ้านะโว้ย! เจ้าอัศวินเฮงซวย เจ้ากล้าดียังไงมาทำท่าทางเสียมารยาทกับสาวงามระดับล่มเมืองแบบข้าฮะ?! นี่มันไม่ใช่สิ่งที่อัศวินพึงกระทำต่อเลดี้เลยสักนิด!"

ฟรานซ์เองก็แอบมารู้สึกตัวว่าตัวเองทำตัวไม่ค่อยสมเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ นั่นแหละ เขาเลยถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะยอมเอ่ยปากขอโทษแบบแกนๆ : "เออ... แม่สาวงามระดับล่มเมือง... ข้าล่ะยอมใจจริงๆ เอาเป็นว่า เลดี้ผู้งดงาม โปรดประทานอภัยในความเสียมารยาทของข้าด้วยก็แล้วกันนะ"

ชินแสร้งทำเป็นเย็นชา เธอใช้มือน้อยๆ ปิดปากพลางส่งเสียงหัวเราะคึคัก: "หึๆๆ ... อย่างน้อยเจ้าก็ยังรู้จักสำนึกผิดและพร้อมจะแก้ไขล่ะนะ แต่จำใส่หัวไว้ด้วยล่ะ ถ้าเกิดเจ้าทำให้พวกข้าโกรธจัดขึ้นมาจริงๆ โลกใบนี้อาจจะถึงกาลอวสานได้เลยนะจะบอกให้!"

ฟรานซ์พยักหน้ารับส่งๆ เป็นเชิงว่า เออๆ รู้แล้วจ้า จากนั้นก็เปิดฉากยิงคำถามตรงประเด็นทันที: "งั้น... ท่านแม่มด ข้าขอถามอะไรตรงๆ สักข้อเถอะนะ"

"เจ้าโดนผนึกอยู่ในก้อนผลึกแก้วนั่นมานานแค่ไหนแล้ว?"

"ก็... นานอยู่นะ..." ชินตอบแบบอ้อมแอ้ม

"อืม... มิน่าล่ะ กลิ่นตัวถึงได้บูดเปรี้ยวขนาดนี้"

ฉึก!! คำพูดขวานผ่าซากของฟรานซ์ราวกับศรเทพศัสตราวุธที่พุ่งตรงดิ่งปักเข้ากลางใจเสือของยัยหนูแม่มดอย่างจัง! สร้างความเสียหายจริง (ทรู ดาเมจ) ทะลุเกราะป้องกันไปถึง 10,000 จุด!

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที...!

ใบหน้าของยัยหนูชินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโหจนควันแทบออกหู!

และที่ตลกโบ๊ะบ๊ะที่สุดคือ ยัยหนูพยายามจะเถียง แต่กลับแอบถกแขนเสื้อขึ้นมาดมพิสูจน์กลิ่นที่ท่อนแขนของตัวเองเบาๆ ซะงั้น!

ตูม!! ความเสียหายจริง (ทรู ดาเมจ) คูณสอง! ติดคริติคอลดอกใหญ่เข้าเต็มเปา!

ฟุ่บ!!

ด้วยความอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ชินรีบคว้าข้อมือของอาเนอร์แล้วพุ่งตัวหายวับไปจากสายตาของฟรานซ์อย่างกับสายลมพัด!

ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงน้ำไหลซู่ๆ จากห้องน้ำก็ดังแว่วออกมาทันที

ฟรานซ์ส่ายหัวพลางหยิบ ‘พงศาวดารหมู่บ้านมันฝรั่ง’ ขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมกับกางแผนที่ออกตรวจเช็กเส้นทางเพื่อวางแผนการรบ ในใจคือกำลังคิดคำนวณว่าจะหาทางทดสอบระดับพลังของยัยแม่มดคนนี้ยังไงดี และจะหลอกใช้เวทมนตร์ของเธอไปทำประโยชน์อะไรให้หมู่บ้านได้บ้าง

ในระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ อาเนอร์ก็เดินเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ ในมือของเธอหอบผ้าคลุมเก่าๆ สีน้ำตาลมอมแมมผืนหนึ่งออกมาด้วย

เดาได้ไม่ยากเลยว่านี่คือชุดเก่าสุดโสโครกที่เพิ่งลอกคราบออกมาจากตัวของยัยแม่มดนั่นเอง

พอฟรานซ์เหลือบไปเห็นเข้า เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นทันทีพลางร้องทักเสียงหลง: "เฮ้ย! จะหอบไอ้ผ้าคลุมขาดๆ รุ่งริ่งนั่นไว้ทำไมฟะ? ทั้งเหม็นทั้งสกปรกซะขนาดนั้น ระวังเหาเห็บมันจะกระโดดเกาะหัวเอาคันยิบๆ นะเหวย"

แต่อาเนอร์กลับไม่ได้คิดรังเกียจอะไร เธอตอบกลับเรียบๆ ตามประสาสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์: "ผ้าคลุมผืนนี้มันสกปรกมากจริงๆ ค่ะนายท่าน อาเนอร์เลยตั้งใจว่าจะเอาไปซักทำความสะอาดให้น่ะค่ะ"

ฟรานซ์ไม่พูดเปล่า เขาชักดาบคู่ใจออกมาเดินนวยนาดเข้าไปด้วยท่าทางขยะแขยงเต็มทน จากนั้นก็ใช้ปลายดาบเขี่ยพับผ้าคลุมผืนนั้นขึ้นมาส่องดูข้างในใกล้ๆ

"อี๋... ขยะเปียกชัดๆ ของพรรค์นี้จะเก็บไว้ซักให้เสียเวลาทำไม เอาไปโยนทิ้งเถอะ... ไม่สิ เอาไปจุดไฟเผาทิ้งให้สิ้นซากไปเลย!"

"เดี๋ยวเจ้าไปเบิกผ้าคลุมชุดใหม่กับรองเท้าคู่ใหม่จากร้านของเกิรชมาแทน เอาไซส์เล็กพิเศษสำหรับเด็กนะ"

ฟรานซ์ผู้มีเจตนาอันแสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง (ซะที่ไหน) หวังจะช่วยกู้คืนสุขอนามัยส่วนบุคคลให้แก่แม่มดผู้ถูกคุมขังมานานปี ด้วยการสั่งเผาผ้าคลุมเน่าๆ ที่หมักหมมไปด้วยกลิ่นตัวบูดเปรี้ยวจนเกลี้ยง และเปลี่ยนเป็นผ้าคลุมชุดนักผจญภัยตัวใหม่เอี่ยมอ่องถวายให้แทน

แต่ทว่า...

หลังจากนั้นไม่นาน... โรงงานนรกก็แตกทันทีครับนายท่าน!

เมื่อยัยหนูชินอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณจนตัวหอมฉุยเสร็จสรรพ เธอก็ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินออกมาพร้อมกับผ้าคลุมผืนใหม่ แต่พอแว่วเสียงนกรู้รายงานว่า ผ้าคลุมผืนเก่าสุดรักสุดหวงของเธอโดนสั่งเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าไปเรียบร้อยแล้ว...

ยัยหนูแม่มดก็ฟิวส์ขาด สติหลุดกระเจิง เข้าสู่โหมดบ้าคลั่งทันที!

"อะไรนะ! อะไรนะ!! อะไรนะหืมมม!!! ผ้าคลุมของข้า! ผ้าคลุมที่อยู่ร่วมหัวจมท้ายกับข้ามานานหลายร้อยปีเนี่ยนะ?!"

"เจ้าอัศวินเฮงซวย! ตอนแรกข้านึกว่าเจ้าจะเป็นอัศวินพันธสัญญาที่จะมาช่วยปลดปล่อยพวกข้าซะอีก!"

"แต่ตอนนี้ข้ารู้ซึ้งถึงกำพืดเจ้าแล้ว! เจ้ามันคืออัศวินต้องสาปที่ส่งมาเพื่อทำลายล้างพวกข้าชัดๆ!"

"โอย... ข้าโมโหจนจะกระอักเลือดตายอยู่แล้วนะโว้ย!"

"อุ้ก... พรวด...!!" (เสียงสำลักความช้ำใจ)

การโดนเผาผ้าคลุมในครั้งนี้ทำเอายัยหนูชินถึงกับซึมกะทือ หน้าถอดสีหมดสภาพแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ไปเลยทีเดียว

พอฟรานซ์เห็นท่าไม่ดีเลยลองเข้าไปซักไซ้ไล่เลียงดู ถึงได้รู้ความจริงว่า... ชิบหายแล้ว! รอบนี้เขาดันรนหาที่เหยียบตาปลาเข้าให้เต็มเปา!

เรื่องของเรื่องคือไอ้ผ้าคลุมเน่าๆ ผืนนั้นมันมีสตอรี่ที่สำคัญต่อชีวิตยัยหนูมาก:

ปรากฏว่าผ้าคลุมผืนนั้นไม่ได้เป็นแค่ไอเทมเวทมนตร์ระดับสูงธรรมดาๆ แต่มันคือ ‘ของดูต่างหน้าชิ้นเดียว’ ที่อาจารย์ของชินทิ้งไว้ให้ก่อนจากกัน!

ตั้งแต่สมัยที่ชินยังเป็นแค่แม่มดฝึกหัดตัวน้อยๆ เธอก็สวมใส่ผ้าคลุมที่เป็นสัญลักษณ์นี้มาโดยตลอด และในระหว่างที่โดนผนึกแก้วครอบไว้ เพื่อไม่ให้ผ้าคลุมสุดรักผืนนี้ต้องบุบสลายไปตามกาลเวลา ยัยหนูชินถึงขั้นยอมลงทุนร่ายมหาเวทชั้นสูง อัดฉีดพลังเวททั้งหมดในร่างเข้าไปเคลือบและปกป้องผ้าคลุมผืนนั้นไว้ตลอดหลายร้อยปี!

ผ้าคลุมมอมแมมผืนนั้น ในสายตาของคนอื่นอาจจะเป็นแค่เศษผ้าเน่าๆ ไร้ราคา...

แต่สำหรับแม่มดน้อยชินแล้ว มันคือความทรงจำอันแสนล้ำค่าและเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับอาจารย์ในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน!

แถมไอ้ผ้าเน่าๆ นั่นน่ะ แท้จริงแล้วมันคือไอเทมเวทมนตร์ระดับแรร์ไอเทมที่ประเมินค่าไม่ได้อีกต่างหาก!

แต่ตอนนี้... แค่เข้าไปอาบน้ำแป๊บเดียว ผ้าคลุมหายวับกลายเป็นผุยผง หลักฐานชิ้นเดียวจากยุคอดีตโดนเผาวอดไม่เหลือซาก!

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บใจ ยัยหนูชินถลึงตาโต นัยน์ตาสีแดงกุหลาบวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด จ้องเขม็งไปที่หน้าของฟรานซ์พลางแหกปากตะโกนลั่นด้วยความฉุนเฉียว:

"เจ้าอัศวินบ้า! เจ้าทำลายของรักของข้า! เพราะฉะนั้น... เจ้าต้องรับผิดชอบชีวิตข้าไปตลอดกาลเลยนะโว้ย!!!"