บทที่ 18 แผลหายแล้ว
"ป้าจาง อย่าตื่นตระหนกไปเลยค่ะ เราไปที่ห้องพยาบาลก่อนดีกว่า" หลิงเสวี่ยเม่ยกังวลว่าป้าจางจะทำให้อาการาเ็ของลุงจางแย่ลง จึงเข้าไปดึงตัวเธอไว้
ตอนนี้ป้าจางห่วงใยสามีตนอย่างมาก จึงไม่สนใจคำเตือนใด ๆ เมื่อถูกดึงตัว เธอก็สะบัดมืออย่างโมโห
หลิงเสวี่ยเม่ยเสียหลักล้มลงไปด้านหลัง
หลิงเหยามือไวตาไว รีบพยุงตัวหลิงเสวี่ยเม่ยไว้ แต่ตัวเองกลับนั่งลงกับพื้น มือไปโดนก้อนหินเล็ก ๆ แหลมคม ซึ่งทิ่มแทงฝ่ามือของหลิงเหยาจนเืไหลออกมาทันที
หลิงเสวี่ยเม่ยยืนมั่นคงแล้วก็รีบไปดูอาการของหลิงเหยา
"หนูไม่เป็ไร กลับไปค่อยคุยกัน" หลิงเหยากลั้นความเ็ปลุกขึ้นจากพื้น หยิบร่มที่ตกอยู่บนพื้น แล้วเดินตามกลุ่มของหลิงเสวี่ยเม่ยไปยังห้องพยาบาล
เธอก้มลงมองเห็นจี้หยกหล่นออกมาจากคอเสื้อ ยื่นมือสอดจี้หยกกลับเข้าไปในคอเสื้อ แต่ไม่ทันสังเกตว่าเืบนมือของเธอติดที่จี้หยก จี้หยกวาบแวบด้วยแสงสีขาว
กู้ฉิงอันพาลุงจางไปที่ห้องพยาบาล วางเขาลงบนเตียงผู้ป่วย
"อึก!" เมื่อาแบนมือโดนกระทบ กู้ฉิงอันกลั้นไม่อยู่ต้องสูดหายใจเข้าลึก าแบนมือของเขาเกิดจากการช่วยเหลือลุงจาง ถูกเศษกระเบื้องหล่นใส่ และยังคงมีเืไหลอยู่
หลิงเหยาสังเกตเห็นเืบนมือของกู้ฉิงอัน จึงส่งยาและผ้าพันแผลให้เขา "คุณสามารถจัดการเองได้ใช่ไหม"
เธอให้ยาเขาก็เพราะเขาช่วยชีวิตคนเท่านั้น ไม่อย่างนั้นแล้ว แม้เขาจะตายต่อหน้าเธอ เธอก็จะไม่สนใจแม้แต่น้อย ชายคนนี้ทำร้ายเธออย่างรุนแรงในชาติก่อน และในชาตินี้เธอเพียงแค่อยากอยู่ห่างจากเขา ไม่้ามีความเกี่ยวพันใด ๆ อีก
"ได้ ขอบคุณ มือของเธอเป็ยังไงบ้าง" กู้ฉิงอันเห็นเืบนมือของหลิงเหยาจึงคาดเดาว่าน่าจะเกิดจากการล้มเมื่อครู่
"ไม่เป็ไร" หลิงเหยาตอบอย่างเรียบเฉย แล้วหันหลังเดินออกไป
กู้ฉิงอันสีหน้าหม่นหมอง ถือยาเดินออกจากห้องพยาบาล ดีแล้วที่เขาได้ถอนหมั้นกับหลิงเหยา มิฉะนั้นหากแต่งงานกับเธอ ชีวิตของเขาคงจะเป็เหมือนน้ำนิ่งที่ไร้ชีวิต
หลิงเสวี่ยเม่ยยุ่งวุ่นวายมาครึ่งวัน สุดท้ายก็จัดการาแของลุงจางได้สำเร็จ โชคดีที่เขาเพียงแค่หมดสติ ไม่มีอาการรุนแรง เพียงแค่พักสักสองสามวันก็จะหายดี
หลังจากจัดการให้ลุงจางและป้าจางนอนในห้องพยาบาล หลิงเสวี่ยเม่ยก็เดินไปหน้าหลิงเหยา "เหยาเหยา ให้แม่ดูมือหน่อย"
เธอเห็นมือลูกสาวกระแทกกับก้อนหินเล็ก ๆ บนพื้น เป็ห่วงจนแทบตายอยู่แล้ว
"แค่แผลเล็กน้อย ไม่เป็ไรหรอกค่ะ หนูยาแล้ว พรุ่งนี้ก็หาย" หลิงเหยาพันผ้าพันแผลเรียบร้อย ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บเลย
"จริงเหรอ?" หลิงเสวี่ยเม่ยยังไม่ค่อยเชื่อ
"จริงค่ะ แม่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบไปนอนเถอะ" หลิงเหยาเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของแม่ ก็รู้สึกสงสาร พอมีเงิน เธอจะไม่ให้แม่เหน็ดเหนื่อยแบบนี้อีก
"ดี ลูกก็รีบนอนนะ" หลิงเสวี่ยเม่ยเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ตอนนี้ก็เหนื่อยและง่วงมาก
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!" หลิงเหยากอดแม่อย่างออดอ้อนแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้อง
หลิงเสวี่ยเม่ยยิ้มอย่างจนใจและรักใคร่ แล้วเดินเข้าห้องของตนเอง
หลิงเหยาเปลี่ยนเป็ชุดนอน ปีนขึ้นเตียง ไม่นานก็จมลงในห้วงนิทรา
ในความฝัน เบื้องหน้าของเธอปรากฏทุ่งยาสมุนไพร ทุ่งยาเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด เธอวิ่งไปมาอย่างตื่นเต้นในทุ่งยา ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร
คืนนั้นหลิงเหยานอนหลับลึก กระทั่งใกล้เที่ยง เธอถึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น เธอลืมตาขึ้น หาวอย่างเซื่องซึม แล้วเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง จึงพบว่าเวลาใกล้สิบโมงเช้าแล้ว
เธอขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของตนเอง ลงจากเตียงสวมรองเท้าแตะ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดสะอาดมาเปลี่ยน จากนั้นออกไปล้างหน้าแปรงฟันข้างนอก
หลิงเสวี่ยเม่ยเพิ่งทำธุระเสร็จ กำลังจะไปทำอาหารที่ครัว ได้ยินเสียงดังในห้อง จึงรู้ว่าหลิงเหยาตื่นแล้ว เช้านี้เธอจงใจไม่ปลุกเหยาเหยา เพราะเมื่อคืนลูกสาวคอยช่วยทำงานจนดึก คงเหนื่อยมาก เธออยากให้เหยาเหยาได้นอนพักต่อ
"แม่" หลิงเหยาแปรงฟันเสร็จ ล้างหน้าเรียบร้อย เดินมาที่ครัว เห็นหลิงเสวี่ยเม่ยกำลังล้างผัก จึงเดินเข้าไปใกล้เพื่อ้าช่วยล้าง
"มือของลูกยังไม่หาย แม่จะทำเองก็แล้วกัน" หลิงเสวี่ยเม่ยมองไปที่มือของหลิงเหยาที่พันผ้าพันแผล แวบหนึ่งมีแววความเป็ห่วงในดวงตา
ถ้าหลิงเสวี่ยเม่ยไม่พูด หลิงเหยาก็ลืมไปแล้วว่ามือตัวเองาเ็ เพราะเธอไม่รู้สึกถึงความเ็ปเลย
"หนูหายดีแล้วค่ะ"
"ถึงหายดีแล้ว แต่ก็ยังไม่ควรแตะน้ำ"
หลิงเหยามองดูผ้าพันแผลบนมือที่เปียกชื้น เมื่อครู่ตอนล้างหน้า เธอทำให้ผ้าพันแผลเปียกไปแล้ว
หลิงเสวี่ยเม่ยสังเกตเห็นเช่นกัน และมองเธออย่างไม่พอใจ "รีบไปพันแผลใหม่เดี๋ยวนี้ ระวังแผลติดเชื้อ"
"ค่ะ" หลิงเหยาเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
เมื่อมาถึงห้องพยาบาล หลิงเหยาหยิบยาและผ้าพันแผลจากตู้ยา แล้วเริ่มแกะผ้าพันแผลออกจากมือ ในทันใดนั้น เธอก็ใ เพราะมือของเธอปกติดี ไม่มีแผลแต่อย่างใด ทั้งที่เมื่อวานเธอยังมีแผลลึกอยู่เลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
คิดไปคิดมา หลิงเหยาก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้ จึงตัดสินใจไม่คิดต่อ ยิ่งกว่านั้น เื่นี้ยังเป็เื่ดีสำหรับเธอ ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่ให้เธอช่วยทำงานบ้านใน่นี้แน่
หลิงเสวี่ยเม่ยเข้ามาหาหลิงเหยาอีกครั้ง สายตามองที่มือของเธอ เห็นว่าไม่มีผ้าพันแผล ก็ย่นคิ้วเล็กน้อย "ทำไมไม่มีผ้าพันแผล?"
"หนูไม่ได้าเ็ เมื่อวานน่าจะมองผิดไป" หลิงเหยารู้สึกแปลกใจกับตัวเอง เืเมื่อวานเป็ของจริง ความเ็ปก็เป็ของจริง แต่กลับไม่มีแผลเลยสักนิด
"เป็ไปได้ยังไง?" หลิงเสวี่ยเม่ยเดินเข้าไปใกล้ จับมือหลิงเหยามองซ้ายมองขวา แต่ไม่พบแผลใด ๆ เธอมีสีหน้าสงสัย เธอเห็นชัดเจนว่าเมื่อวานมือของลูกสาวมีเื
"แม่ การที่หนูไม่าเ็ก็เป็เื่ดีไม่ใช่เหรอ? หนูจะช่วยแม่ล้างผัก" หลิงเหยายิ้มและดึงมือกลับ เดินไปที่เตาไฟ เธอสามารถย้อนเวลากลับมาได้อีกครั้ง แล้วจะมีอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้เล่า
หลังจากทานอาหารเสร็จ หลิงเหยาก็ไปที่ทำการหมู่บ้านเพื่อโทรหาจ้าวคุน
คราวนี้โทรศัพท์เชื่อมต่อได้สำเร็จในที่สุด
[ผมก็มีเื่ที่อยากคุยกับคุณเหมือนกัน] เมื่อได้ยินเสียงของหลิงเหยา จ้าวคุนรู้สึกตื่นเต้นมาก
"งั้นคุณพูดก่อนเลย"
[เื่มีอยู่ว่า ผมได้ซื้อเครื่องจักรเก่าจากโรงงานเหล้าตามที่คุณบอก และพรุ่งนี้เช้าเครื่องจักรชุดนี้จะถูกขนส่งมาที่โรงงาน คุณว่างมาดูสักหน่อยไหม?]
"ตกลง" หลิงเหยาตอบรับ ที่จริงตอนแรกเธออยากให้จ้าวคุนซื้อเครื่องจักรใหม่เอี่ยม เพราะเครื่องใหม่มีประสิทธิภาพดีกว่า ประสิทธิผลสูงกว่า และอายุการใช้งานยาวนานกว่า แต่จ้าวคุนกลับบอกว่าเครื่องใหม่ต้องสั่งนำเข้าจากต่างประเทศ อาจใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะขนส่งมาได้ ซึ่งใช้เวลานานเกินไป ดังนั้นเธอจึงเสนอให้ไปซื้อเครื่องจักรเก่าที่ถูกตัดออกจากโรงงานเหล้าก่อน เพื่อให้เริ่มผลิตได้โดยเร็ว และยังสามารถประหยัดต้นทุนได้อีกด้วย
ในชาติก่อน เธอมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องจักรผลิตเหล้าสมุนไพรอย่างลึกซึ้ง เธอไม่เพียงแต่ขอคำแนะนำจากช่างซ่อมเครื่องจักร แต่ยังศึกษาแบบแปลนของเครื่องจักรอย่างละเอียด ดังนั้น หากทำการดัดแปลงเครื่องจักรเก่าอย่างเหมาะสม ก็สามารถผลิตเหล้าสมุนไพรได้
750
