ขบวนรถออฟโรดขับเคลื่อนออกจากฐานเพาะปลูกยาเสพติดแห่งนั้น ทันทีที่พวกเขาจากไปอาคารบ้านเรือนทั้งหมดที่อยู่ด้านหลังก็เกิดการะเิขึ้นอย่างฉับพลัน เปลวไฟอันร้อนแรงลุกลามแผ่ขยายออกไปทั่วทุกสารทิศ พื้นที่ไร่ฝิ่นทั้งผืนกลายเป็เสมือนปุยฝ้ายที่ติดไฟ เปลวไฟแผ่ขยายออกไปจนทั่วอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่กี่นาทีทุกสิ่งทุกอย่างก็ถูกแผดเผาจนวอดวาย ยิ่งสายลมยามค่ำคืนสงบมากเท่าไหร่ อำนาจของเปลวไฟก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ไร่เพาะปลูกยาเสพติดหลายหมื่นไร่ถูกโอบล้อมไปด้วยทะเลเพลิงที่แผดเผาพื้นที่นั้นจนหมดสิ้น
‘แต็กๆๆๆ’
เสียงเคาะแป้นพิมพ์จากปลายนิ้วของเว่ยเชียนเฉินดังระรัวอยู่ภายในรถ
ิจวงที่ขับรถอยู่ด้านข้างไม่ได้สนใจเสียงนั้นมากนัก จากนั้นไม่นานเขาก็เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“ยังไม่ได้อีกเหรอ?”
“พนันกันมั้ยล่ะ”
“เหอะ ไม่ล่ะ”
“เสี่ยวิิกลัวแพ้”
“พนันอะไร?”
“ฉันต้องหาเวลส์คนนั้นให้เจอให้ได้ แลกกับคนที่นายส่งให้ฉันเมื่อครั้งที่แล้วนั่นน่ะ”
“แล้วถ้านายหาไม่เจอล่ะ?”
“ฉันก็จะใจกว้างแบ่งให้นายด้วยไง”
“ไอ้หมอนั่นไม่ได้หายากขนาดนั้น”
เว่ยเชียนเฉินไม่โกรธแต่กลับยิ้มออกมาด้วยท่าทางเอ้อระเหยลอยชายอย่างไม่ค่อยจริงจังเท่าใดนัก แต่หน้าที่ในมือยังคงปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง เขาแฮ็กเข้ากล้องจำนวนนับหมื่นตัวบนท้องถนนทุกสายของเมียนมาร์ จากนั้นก็ติดตั้งโปรแกรมจดจำใบหน้าอัตโนมัติ และทำการสแกนใบหน้าบนวิดีโอ ใช้เวลาไม่นานโปรแกรมก็ทำการล็อกใบหน้าในวิดีโอสำเร็จ
เว่ยเชียนเฉินซูมใบหน้าภายในวิดีโออย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทำการเปรียบเทียบอย่างแม่นยำแล้ว เขาก็ยืนยันได้ว่าใบหน้านั้นคือเวลส์ตัวจริง ส่วนสถานที่ที่ปรากฏตัวล่าสุดคือท่าเรือแม่น้ำอิรวดี เมื่อ 2 วันก่อน
“นายน้อยครับ ผมหาผู้ชายคนนั้นเจอแล้วครับ” เว่ยเชียนเฉินชำเลืองมองไปทางิจวงอย่างภาคภูมิใจ หลังจากนั้นก็หันไปรายงานกับชายที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ
“สินค้าน้ำหนักกว่าสามตันถูกขนส่งทางเรือผ่านแม่น้ำอิรวดีเมื่อสองวันก่อนครับ”
“หาจุดหมายปลายทางสุดท้ายของสินค้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมดังออกมาจากผู้เป็นาย
“ครับ นายน้อย”
เว่ยเชียนเฉินรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังระรัวขึ้นอีกครั้ง ิจวงชำเลืองมองไปทางทางเพื่อนสนิทครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“นายน้อยครับ ดานุก็ตายไปแล้ว เวลส์น่าจะได้รับข่าวเร็ว ๆ นี้ ผมคิดว่าเขาไม่น่าจะขนย้ายสินค้ากลับอเมริกานะครับ อาจจะติดต่อขายให้กับผู้ซื้อระหว่างทางไปแล้วก็ได้”
“เชียนเฉิน”
“ครับ นายน้อย”
“หาท่าเรือที่ใกล้แม่น้ำอิรวดีที่สุด”
“รับทราบครับ” เว้ยเชียนเฉินรีบเคาะแป้นพิมพ์เร็วยิ่งขึ้น สักพักใหญ่ก็ได้แผนที่ออกมา
“ท่าเรือไห่อวิ๋น ประเทศจีนครับ”
ผู้เป็นายหรี่ตาลงก่อนจะจมอยู่กับความเงียบไปชั่วขณะ
ิจวงมองไปทางแผนที่บนหน้าจอโน้ตบุ๊ค
“ยาเสพติดกว่า 3 ตันไหลเข้ามาจากประเทศเพื่อนบ้าน ทำไมพวกตำรวจท้องถิ่นถึงไม่รู้เื่นี้กันเลย หรือว่าพวกมันทำกันแบบลับๆ?”
“แฮ็กเข้าคลังข้อมูลของพวกมัน” เสียงทุ้มต่ำของผู้เป็นายเอ่ยออกคำสั่งอีกครั้ง
“สักครู่ครับ” เว่ยเชียนเฉินใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถแฮ็กเข้าระบบได้อย่างง่ายดาย เขาดำเนินการอย่างรวดเร็ว และไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ให้อีกฝ่ายตรวจสอบได้
“predator ,trump card ,tsunami...เป็มันจริง ๆครับ”
เมื่อเว่ยเชียนเฉินพูดจบ เขาก็นำภาพจากหน้าจอโน๊ตบุ๊คฉายไปยังพื้นที่ว่างในรถ จากนั้นก็ชี้ไปยังข้อมูลลับชุดนั้น
“แผนการเหยี่ยวอินทรีย์”
“ได้ข้อมูลมาแล้วครับ มั่นใจได้ว่ายาเสพติดล็อตใหม่กำลังถูกขนย้ายไปยังเมืองหวงกังครับ”
“สถานที่ที่แน่ชัด?”
“ท่าเรือมารีย่าครับ”
“ท่าเรือมารีย่า?” ิจวงที่ได้ยินชื่อนี้อดไม่ได้ที่จะพูดซ้ำออกมาอีกรอบ หลังจากนั้นเขาก็กดปุ่มเล็ก ๆ บนนาฬิกาข้อมือ แล้วนำสิ่งที่คล้ายกับการ์ดเชิญยิงไปยังกระจกหน้ารถ เนื้อความเป็การ์ดเชิญของงานเลี้ยงสุดหรูที่จัดขึ้นบนเรือยอชต์ซึ่งระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘เรียนเชิญสมาชิกตระกูลเอสเตเข้าร่วมงานเลี้ยงของบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงระดับโลก’ และสถานที่จัดงานคือท่าเรือมารีย่าของเมืองหวงกัง
“มาั้แ่เมื่อไหร่?”
“สามวันก่อนครับ ผมเคยแจ้งเื่นี้กับนายน้อยไปแล้ว แต่นายน้อยปฏิเสธที่จะเข้าร่วมครับ”
“แจ้งพวกเขา บอกว่าฉันจะไปเข้าร่วมให้ตรงเวลา”
“ครับ นายน้อย”
เมื่อรับคำสั่งแล้ว ิจวงก็รีบนำบัตรเชิญเลเซอร์เสมือนจริงนั้นติดต่อไปทางเ้าภาพงานเลี้ยงทันที บอกว่านายน้อยตระกูลเอสเตของพวกเขาจะไปร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเอง เ้าภาพกล่าวขอบคุณ อีกทั้งยังนำรายชื่อที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงส่งมาด้วย ในหน้านั้นชื่อของนายเหนือหัวของพวกเขาปรากฏอยู่แถวแรกสุด
‘Lancelot de este (ลานเซลอต เดอ เอสเต)’
282
