ไม่มีคำบอกรัก ไม่มีคำหวานหู มีแต่คำห้วนๆ จากเขา ส่วนบุญตาก็ยืนมองเขาด้วยหน้าตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
'เอาน่า...เรามาทำความฝันของพวกมันให้เป็จริง อีกอย่างตอนนี้เราสองคนก็ยังไม่มีใคร เจอตัวจริงเมื่อไหร่ค่อยมาว่ากันอีกทีก็ได้... เอาแบบว่าเป็แฟนกันแต่ไม่ผูกมัดน่ะ' บุญตามองเขาแบบอึ้งๆ และคิดอยู่สักพัก จนในที่สุดเธอก็พยักหน้าตอบ 'อืม' นั้นคือคำตอบของบุญตา
ตลอดเวลาที่บุญตาคบกับเขา เขายอมรับเลยว่าเขานอกทั้งกายนอกทั้งใจ แต่เขาก็ยังโทรหาเธออยู่เกือบทุกวัน เหมือนมันเป็กิจวัตรประจำวันไปเลย เวลาคุยกับเธอแล้วสบายใจ เธอเป็ผู้ฟังที่ดีเสมอ
คุณยายของบุญตาเสียตอนเธออยู่ ม. 3 เธอจึงย้ายมาอยู่กับน้าของเธอและมันก็ทำให้เธอกับเขาได้เจอกันบ่อยขึ้นเพราะน้าเธอกับแม่เขาเป็เพื่อนที่โตมาด้วยกันและบ้านของเราก็อยู่ไม่ไกลกัน
เขาแนะนำบุญตาให้เพื่อนๆ ของเขารู้จักกับเธอในฐานะแฟนของเขา เขาไม่เคยปิดบังตัวตนของเธอและความชั่วที่เขาทำ หลายสิ่งที่เขาทำ เธอรับรู้และเห็น แต่บุญตาก็ไม่เคยว่าอะไร
จนวันหนึ่งอยู่ดีๆ เธอก็ร้องไห้กับสิ่งที่เขาทำ เธอบอกว่าเธอเจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น การได้ขึ้นชื่อว่าแฟน ถึงจะจริงจะหลอกแต่ทุกคนก็รับรู้ว่าเธอเป็แฟนเขา แต่การที่เขาไปนั่งกอดกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอและเพื่อนๆ ของเขา มันคือการหยามเกียรติและศักดิ์ศรีของเธอ แล้วบุญตาก็บอกเลิกเขาบอกเลิกความสัมพันธ์ของเธอกับเขาในฐานะแฟนตอนเธออยู่ ม. 5 แต่เธอก็ยังใจกว้างให้ความเป็เพื่อนกับผู้ชายเลวๆ อย่างเขา เขามารู้ตัวอีกทีว่ารักเธอจริงๆ ก็ตอนที่เธอกับเขาห่างกัน ตอนนั้นบุญตากลับไปเยี่ยมแม่ที่ต่างประเทศและดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจกลับไปเรียนที่โน่น เขาแทบคลั่งเพราะติดต่อเธอไม่ได้เลย
แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ บุญตาจึงตัดสินใจกลับมาเรียนต่อที่ไทย แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด มันก็ทำให้เขาดีใจที่เธอกลับมา เขาสารภาพรักกับบุญตา แต่เธอก็ขอให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาอยู่แค่ความเป็เพื่อน เธอบอกว่าเป็พี่เป็น้องกันมันยืนยาวกว่าความสัมพันธ์อื่นใด เขาที่ตอนแรกก็ทำใจไม่ได้กับการอกหักครั้งแรกในชีวิต แต่พอคิดได้ว่าเป็แฟนไม่ได้งั้นก็ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ ในฐานะพี่ชายหรือเพื่อนของเธอก็ยังดีกว่าการที่ทำให้เธอไม่อยากมองหน้าเขาไปตลอดชีวิต
"บุญตาเย็นนี้ว่างไหมไปดื่มกับพวกพี่กัน พอดีพี่ว่างเลยนัดเจอเพื่อนๆ ทุกคน กลุ่มพี่ไคล์ก็มา วันนี้วันศุกร์เมาได้ไม่ใช่รึ" แค่ได้ยินชื่อของคาร์ลอสหรือที่ใครๆ เรียกว่าพี่ไคล์ บุญตาก็รู้สึกเกร็งๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้... เพราะอะไรน่ะรึ? ก็พี่แกพูดน้อยต่อยหนัก มองเธอทีไรก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ยังกับเธอเคยไปทำอะไรให้พี่เขาโกรธมาก่อนยังไงยังงั้น
"นี่นั่งอยู่ด้วยกันตั้งหลายคนชวนแต่บุญตาเหรอ" เคทพูดดักขึ้น
"พวกเธอถึงพี่ไม่ชวนก็ไปอยู่แล้วไม่ใช่รึ" บุญตาแอบนั่งขำ เพราะเคทกับอาร์ทนั้นเจอกันทีไรก็หาเื่ทะเลาะกันทุกที
" ไปตาไป.. พี่ชายฉันอุตส่าห์ว่างงานมาทั้งที น้องคนนี้จะถลุงจนกระเป๋าแบนเลย" คาร์ลอสกับเคท สองคนนี้เขาเป็พี่น้องกัน คาร์ลอสแก่กว่าเธอกับเคทอยู่ 4 ปี ตอนนี้ทำงานเป็รองประธานอยู่ที่บริษัทของครอบครัว นานๆ ทีเขาจะว่างมาเจอทุกคน
" ตาไปได้แต่คงต้องดึกหน่อย วันนี้ตาต้องแวะไปช่วยน้าทำความสะอาดร้านก่อน" น้าของบุญตาเปิดร้านอาหารตามสั่ง เปิดั้แ่เช้าถึงสองทุ่ม ถึงเธอจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวนานแล้ว แต่เธอก็จะคอยกลับไปช่วยงานอยู่บ่อยครั้ง
"ได้สิ เสร็จกี่ทุ่มเดี๋ยวพี่ไปรับ" อาร์ทรับอาสา
"ประมาณ 4ทุ่มค่ะพี่" พอถึงเวลา 4 ทุ่ม อาร์ทก็มารับบุญตาไปที่ร้านประจำ
บุญตาเดินตามการจูงของอาร์ทเข้าไปในร้าน ระหว่างทางก็มีแต่สายตามองมาทางเธอกับเขา จนเธอต้องก้มหน้างุดหลบหนีสายตาของผู้คน ดาราหนุ่มสุดหล่อกับผู้หญิงแสนเชยอย่างเธอเดินจูงมือกันมันคงเป็อะไรที่แปลกตาสำหรับทุกคนสินะ
วันนี้บุญตาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาว เพราะเธอเป็คนี้เีแต่งหน้าแต่งตัวมาก เธอไม่ชอบเปลืองเวลาไปกับการแต่งตัว เธอสายตาสั้นแต่ไม่มาก ไม่ใส่แว่นก็ได้ แต่เธอมีปมเื่สีตาเพราะตอนเธอย้ายไปอยู่กับยายใหม่ๆ เด็กๆ แถวบ้านและเพื่อนที่โรงเรียนบอกว่าตาเธอน่ากลัวเพราะมันเปลี่ยนสีได้เวลาโดนแดด ซึ่งสำหรับเธอที่เคยเห็นตาหลากสีมาก่อนมันก็ธรรมดา แต่มันไม่ใช่สำหรับคนแถวนั้น พอโดนล้อมากๆ เข้าเธอก็ขาดความมั่นใจ และั้แ่นั้นมาเธอก็ติดแว่นใหญ่เทอะทะแบบนี้มาจนถึงทุกวันนี้
พอมาถึงโต๊ะที่อยู่ในห้องวีไอพี เพื่อนๆ ก็ร้องทักทายเธอกับเขา ยกเว้นคาร์ลอสที่นั่งมองเธอนิ่งด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับ
บุญตารู้จักทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ แต่ที่สนิทเห็นจะมีแค่สี่คนคือ อาร์ท ทัช แซม แล้วก็เคท ส่วนคาร์ลอสนั้นเขาเคยดีกับเธอมากใน่ปีแรกที่รู้จักกัน แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากนั้นเขาถึงทำเหมือนรังเกียจเธอ
"สวัสดีครับพี่" อาร์ทพาเธอไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับคาร์ลอส ตอนนี้เธอเลยได้แต่นั่งก้มหน้าเพราะทนกับสายตาของคาร์ลอสที่มองมาไม่ไหว... ไม่รู้จะจ้องมองอะไรนักหนา เธอค่อนเขาในใจ
"หึ..มาเองไม่ได้ต้องให้ราชรถไปรับ" อยู่ดีๆ คาร์ลอสก็พูดขึ้นแถมมองเธอด้วยสายตารังเกียจ จนเธอต้องรีบก้มหน้าก้มตากระดกเหล้าเข้าปาก