กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

กระบี่ในมือของหลินเทียนอาบไปด้วยเลือดของหลินโม่ฝาน ฟั่บ! สะบัดกระบี่เพื่อไล่คราบเลือดหลินเทียนตั้งใจจะฆ่าหลินโม่ฝานโดยการตัดหัวแต่ก็ทำไม่ได้เพราะหลินไห่ได้ส่งพลังมาขัดขวางได้ทันนั่นทำให้หลินเทียนต้องเปลี่ยนไปตัดแขนของหลินโม่ฝานแทน
''อ๊าก ฆ่ามัน ฆ่ามันเร็วเข้า''หลินโม่ฝานที่เจ็บปวดจากการโดนตัดแขนตะโกนออกมาสุดเสียงการเสียแขนไปจะทำให้มันอ่อนแอลงเพราะไม่สามารถใช้วิชาต่างๆได้เต็มที่
''ท่านหลินเทียนได้โปรดพอแค่นี้เถอะ หากท่านทำอะไรมากไปกว่านี้ข้าคงต้องลงมือเต็มที่กับท่าน''หลินไห่พูดขึ้นถึงมันจะรู้เรื่องของหลินไห่มาบ้างแต่นั่นก็แค่ผิวเผินและส่วนน้อยเท่านั้น
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถ้าหากเจ้าสามารถป้องกันวิชาต่อไปนี้ของข้าได้ข้าจะยอมถอยก็ได้''หลินเทียนลอยตัวขึ้นตอนนี้หลินเทียนยืนอยู่บนอากาศเหนือตระกูลหลินมีเพียงลมปราณขอบเขตนภาขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถลอยตัวได้ คลื่น! ลมปราณกระจายตัวออกมาหลินเทียนเตรียมตัวโจมตี
''ฝ่ามือบดสวรรค์''ฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฎออกมา มันใหญ่มากพอที่จะทำลายตระกูลหลินทั้งหมดได้แต่หลินไห่ที่อยู่ด้านล่างได้ถอนหายใจออกมา ในที่สุดมันก็ไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ
''ข้าจะฆ่าท่าน''ปลดปล่อยลมปราณออกมาทั้งหมด หลินไห่ทะยานตัวเข้าหาฝ่ามือยักษ์ ตูม!ชกหมัดออกไปด้วยพลังทั้งหมด ตูม! ฝ่ามือยักษ์ระเบิดออกพร้อมๆกับหลินไห่ตกลงมาข้างล่าง
''จำคำของข้าเอาไว้ให้ดี จงใช้เวลาต่อจากนี้ให้ดีเพราะซักวันลูกของข้าจะมาจัดการกับพวกเจ้าเอง''หลินเทียนจากไป มันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปเพราะร่างกายของมันได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว
''แย่แล้ว!!! เพราะเจ้าไม่ดูแลตระกูลให้ดีมันถึงได้เป็นแบบนี้''หลินไห่เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจับใจมันมั่นใจว่าสิ่งที่หลินเทียนพูดจะเป็นจริงเข้าซักวัน
''ท่านจะกลัวอะไรมันก็แค่ขอบเขตนภาขั้นที่1เท่านั้น ท่านมีพลังมากกว่ามันถึง2ขั้นย่อมจัดการได้สบายนี่ไม่ต้องพูดถึงเจ้าขยะหลินเฟยลูกชายของมันเลย ท่านคิดว่าเด็กรุ่นหลังจะมีพลังมากกว่าท่านได้?''หลินไห่ที่ฟังหลินโม่ฝานพูดก็ได้แต่สายหัว จากนั้นมันจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก
''เจ้ากลับไปแล้วส่งคนออกไปตามล่าหลินเฟยซะ ข้าต้องการตัวมันเป็นๆไม่ว่ามันอยู่ที่ไหนข้าต้องได้ตัว''เจ้าเมืองพยักหน้ารับแล้วหายไป หลังจากนั้น3วันข่าวตระกูลหลินโดนโจมตีได้แพร่ออกไปชาวบ้านต่างสงสัยว่าใครกันที่กล้าทำแบบนั้น ที่ชาวบ้านไม่รู้เพราะไม่มีใครพูดว่าใครเป็นคนลงมือโจมตีแต่ไม่นานข่าวพวกนี้ก็เงียบหายไปเพราะอำนาจของตระกูลหลินในเมืองสั่งห้ามไม่ให้ทุกคนพูดเรื่องนี้อีก
''เอาหละนี่น่าจะใช้ได้แล้ว''หลินเฟยที่ยังคงวุ่ยวายอยู่กับการพัฒนาตนเองพูดขึ้นขณะถือท่อนไม้เอาไว้ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลินเฟยหวดท่อนไม้ไปมาเหมือนการร่ายรำกระบี่จนตอนนี้หลินเฟยคิดว่าพร้อมแล้ว ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! หลินเฟยวิ่งกลับเข้าไปในป่าจนหลินเฟยกลับมาถึงบริเวณที่เคยถูกโจมตีและก็เป็นอย่างที่คิดสัตว์อสูรตัวนั้นได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง
''วันนี้เจ้าตายแน่''หลินเฟยกลับทำอะไรโง่ๆออกมาโดยการตะโกนให้สัตว์อสูรรู้ตัวก่อนจะโจมตีท่อนไม้ที่หวดออกไปในครั้งแรกถูกสัตว์อสูรหลบได้อย่างง่ายดาย แต่...หลินเฟยกลับฉีกยิ้มกว้างขึ้นบิดข้อมือเล็กน้อยท่อนไม้ได้เปลี่ยนทิศทางทันที ปั่ก! กร๊อบ! หลินเฟยฟาดไปที่คอของสัตว์อสูรจนไม้และกระดูกต้นคอของสัตว์อสูรหักลงพร้อมกัน
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า สำเร็จแล้ว''หลินเฟยวิ่งเข้าหาสัตว์อสูรที่ตายลงทันที หลายวันแล้วที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องหลินเฟยยกสัตว์อสูรตัวนั้นกลับเข้าถ้ำอย่างเร่งด่วน ก่อไฟใช้คมหินแร่เนื้อนำไม้มาเสียบจากนั้นย่างทันทีกลิ่นหอมของเนื้ออบอวนไปทั่วและกระจายออกไปนอกถ้ำ กร๊วม! กร๊วม! กร๊วม! กัดลงไปไม่ยั้งหลินเฟยต้องเติมเต็มท้องที่ว่างปล่าวมาหลายวันให้เร็วที่สุดโฮก! หลังหลินเฟยกินอิ่มเสียงคำรามที่น่ากลัวก็เกิดขึ้น นอกจากนั้นมันยังทำให้ถ้ำที่หลินเฟยอยู่สั่นไปด้วยกลิ่นหอมจากการย่างเนื้อมันดึงดูดบางสิ่งเข้ามา
''หนี!''หลินเฟยเก็บแกนอสูรและจดหมายที่หลินเทียนเขียนเอาไว้ใส่เข้าไปในเสื้ออย่างรวดเร็วจากนั้นจึงใช้แรงทั้งหมดวิ่งออกมาจากถ้ำ แซ่ก! แซ่ก! แซ่ก! หลินเฟยวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางไม่ใช่แค่หลินเฟยเท่านั้นที่วิ่งหนี แม้แต่สัตว์อสูรที่อยู่ภายในป่าที่กว้างใหญ่นี้ก็พากันวิ่งหนีเต็มไปหมดไม่มีข้อยกเว้นแม่แต่สัตว์อสูรที่มีขอบเขตปฐพีก็ต้องวิ่งหนีพื่อเอาตัวรอดโฮก! เสียงคำรามดังไล่ตามหลังหลินเฟยมาเรื่อยๆ
''บัดซบ! ข้าไปทำอะไรให้เจ้า''หลินเฟยรู้ตัวในที่สุดว่าสัตว์อสูรตัวนั้นกำลังไล่ตามตัวเองหลินเฟยไม่มีทางเลือกนอกจากวิ่งให้เร็วขึ้นอีก ทั้งๆที่หลินเฟยยังไม่เห็นสัตว์อสูรตัวที่ไล่ตามมาเลยโฮก! อีกครั้งที่เสียงคำรามดังขึ้น แต่ครั้งนี้เสียงไม่ได้อยู่ด้านหลังของหลินเฟยอีกต่อไปมันดังอยู่เหนือหัวของหลินเฟย
''นะ...นี่...ปะ...ไปให้พ้น''หลินเฟยที่หยุดแล้วแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบนต้องตกใจสุดขีดเพราะสัตว์อสูรตัวนั้นเป็นเสือสีขาวสนิทที่มีปีก1คู่กำลังกระโจนลงมาตุ่บ! มันมาหล่นลงที่ด้านหน้าหลินเฟยอย่างนุ่มนวล จากนั้นจึงใช้ตากลมโตสีฟ้าใสจ้องมองหลินเฟยฟุดฟิด! ร่างกายที่ใหญ่กว่าม้า2เท่าขยับตัว เสือตัวนั้นค่อยๆเข้าใกล้หลินเฟยแล้วดมไปรอบๆแพร่บ! เสือที่ใหญ่โตและน่ากลัวตัวนั้นกลับไม่ทำร้ายหลิยเฟยมันแค่แลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าของหลินเฟยเท่านั้น
''อะ...ออกไป ข้าไม่อร่อยหรอก''หลินเฟยทนไม่ได้อีกต่อไป วิ่ง? หลินเฟยออกวิ่งอีกครั้งแต่เสือขาวตัวนั้นกลับใช้อุ้งเท้ากดทับตัวหลินเฟยเอาไว้ ฮูม! มันคำรามในคอเบาๆก่อนจะนอนทับหลินเฟย
''เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่ ปล่อยข้าไปเถอะข้ายังต้องไปหาพ่อและแม่ของข้าอีก''หลินเฟยไม่ยอมรับจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ ทั้งๆที่ทุกอย่างยังไม่ได้เริ่มเลยแท้ๆ
''ไม่ ไม่ ไม่ เจ้าจะพาข้าไปไหน''อยู่ๆเสือขาวก็ลุกขึ้นมันใช้ปากคาบไปที่เสื้อของหลินเฟยแล้วกางปีกออกพั่บ! กระพือปีกเพียงครั้งเดียวต้นไม้แถวนั้นถูกถอนออกจากพื้นดินทันทีหลินเฟยในตอนนี้แทบหมดสติไปแล้วเพราะความเร็วของเสือขาวมันทำให้ท้องใส้ของหลินเฟยปั่นป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6:ข้าไม่อร่อยหรอก

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่6:ข้าไม่อร่อยหรอก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้