ฉันต้องทำตัวให้เป็ประโยชน์มากที่สุด โดยทุกครั้งที่ฉันช่วยเหลือแม่ทำโน้นทำนี่เล็กๆน้อยๆฉันจะได้คะแนนความประพฤติมา+1 คะแนนทันที
มันน้อยนะ นับจากตอนแรกที่ระบบคืนคะแนน 10 คะแนนให้ฉันตอนนี้ในหน้าต่างระบบมันก็ขึ้นคะแนนให้ฉันดีขึ้นมาหน่อย ถึงจะยังไม่ถึงครึ่งของ 100ก็ตามที
ทีตอนหักนี่เป็สิบ ตอนให้ได้แค่หนึ่ง
...............
หน้าต่างระบบ
ริต้า แอนน์มารี
คะแนนความประพฤติ: 18/100(ระดับต่ำกว่าเกณฑ์นางเอกมาก)
ข้อเสนอแนะ: เมื่อสะสมคะแนนครบ 100 คะแนนสามารถแลกรางวัลกับทางระบบได้
...............
แน่นอนว่าฉันทำสุดความสามารถแล้วได้แค่นี้นี่แหละ
“มิเกล ลูกสาวเธอนี่ดีจริงๆ ช่วยแม่ขายของไม่บ่นสักคำ”
“นั่นสิ เป็เด็กขยันอะไรอย่างนี้ไม่เหมือนลูกสาวบ้านฉันเลย ป่านนี้ยังเล่นดินโคลนอยู่หน้าบ้านอยู่เลยใครบอกก็ไม่ฟัง”
เสียงเพื่อนบ้านมาเซฮัลโหลค่ะ
ฮะๆ ฉันยิ้มหวานอย่างไร้เดียงสาส่งไปให้ดูใสซื่อจนคนอื่นดูไม่ออกแน่นอน ส่วนแม่ฉันนะเหรอ? เธอก็แค่ยิ้มเล็กน้อยพอเป็พิธีก่อนจะสนทนาสัพเพเหระเื่อื่นๆแทน
“วันนี้ในตัวเมืองเขาตรวจวัดพลังเวทย์กันไม่รู้ป่านนี้เป็ยังไงบ้าง เด็กหมู่บ้านเราจะพอเข้าเกณฑ์กับเขากันบ้างไหมนะ”
“เห็นว่าแค่พลังเวทย์ในระดับสามัญก็จะรับนิ”
“รับก็รับอยู่หรอก แต่เกณฑ์ใหม่ออกมาให้อยู่เรียนได้แค่3 เดือนเท่านั้น ถ้าพลังไม่เลื่อนระดับก็ส่งกลับเหมือนเดิมให้ความหวังเด็กมันเปล่าๆ สู้ปล่อยมันกลับบ้านไปทำสวนทำนาตามประสายังจะดีกว่า”
“เอ่อ ก็จริง”
เสียงสนทนายังคงพูดคุยกันต่อเนื่องก่อนที่ฉันจะหันไปมองแม่ของตัวเองที่กำลังเหม่อมองไปไกลเกินูเาสามลูกแล้ว
“แม่คะ”ฉันกระตุกปลายแขนเสื้อของเธอเบาๆ
อ้าว สงสัยจะเบาไป ไม่รู้ตัวเลยสักนิด
“แม่คะแม่”ฉันเขย่าแขนแม่ด้วยพละกำลังทั้งหมดของตัวเองทันที
ให้ตายเถอะอยู่กับคนอกหักรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่กับใครเลยจริงๆ
“จ๊ะริต้า ลูกเรียกแม่เหรอ?”
ค่ะ ฉันเรียกเธอนะแหละ คุณแม่มิเกล แอนน์มารี
ก็อยากจะพูดแบบนี้อยู่หรอกแต่กลัวพ่อระบบนางเอกหักคะแนนก็เลยได้แต่พยักหน้า
“โฮสต์เข้าใจก็ดีแล้วครับ”
เหอะๆ ฉันอยากจะเบะปากจริงๆ
“มีอะไรจ้ะ”แม่มิเกลยกมือลูบหัวฉันอย่างแ่เบามองแล้วรู้สึกว่าเธอกำลังปลอบใจตัวเองยังไงไม่รู้
อารมณ์ประมาณว่าถึงโลกจะเลวร้ายแค่ไหนแต่ก็ยังมีริต้าของแม่อยู่ข้างๆ
ผ่านเถอะ เข้าเื่เลยแล้วกัน
“พลังเวทย์ระดับสามัญเป็ยังไงคะแล้วริต้าจะผ่านเกณฑ์กับเขาไหม?”
ฉันทำหน้าตาใสๆแล้วถามแม่มิเกลหลังจากข้องใจที่ฟังบรรดาป้าๆเพื่อนบ้านข้างแผงขายขนมเ่าั้เม้าท์มอยกันอย่างสนุกปาก
“ไม่ต้องห่วงหรอกลูก ริต้าผ่านแน่นอนอยู่แล้วเพราะริต้าของแม่เก่งที่สุดเลย”แม่มิเกลบอกฉันพร้อมกับยิ้มกริ่ม
ส่วนฉันก็รู้สึกว่าปากจะกระตุกยิกๆรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เด็กเลยจริงๆ
“ค่ะ”ฉันยิ้มอย่างที่คิดว่าดีใจที่สุดตอบกลับแม่มิเกลไป
“โฮสต์พึ่งอายุห้าขวบจริงๆครับ เป็เด็กจริงๆ”
จ้า ฉันรู้แล้วแหละไม่ต้องย้ำอะไรมากมายก็ได้
52K
