สองเกลอวิ่งหนีออกมาจากหน้าบ้านลุงชุ่มอย่างไม่คิดชีวิต เสียงโวยวายไล่หลังของแกยังคงดังแว่วตามลมมา พอวิ่งพ้นโค้งปากซอยมาจนถึงหน้าแผงขายผลไม้ ทั้งคู่ก็ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ หายใจหอบแฮ่กๆ อยู่ข้างเสาไฟฟ้าด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าของจ๊อดยิ้มแก้มปริด้วยความขำขันอย่างสุดขีด ก่อนจะะเิหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นจนคนเดินผ่านไปมาแถวนั้นต้องหันมามองด้วยความสงสัย
"กูไม่ไหวแล้วไอ้ก้อน! ฮ่าๆๆๆ!" จ๊อดเอามือกุมท้อง ตบเข่าตัวเองป้าบๆ หน้าดำหน้าแดงจนลมแทบจับ "มึงเห็นหน้าลุงชุ่มตอนตื่นขึ้นมาปะวะ? ตาแกถลนเหมือนจะหลุดออกจากเบ้าเลย! กูว่าแกไม่ได้เกือบตายเพราะตกเก้าอี้หรอก แกเกือบขิตเพราะลมหายใจพิษัของมึงต่างหาก ไอ้หมาบ้าเอ๊ย! เกิดมามึงเคยรู้จักยาสีฟันกับแปรงสีฟันบ้างไหมเนี่ย!"
"มึงก็พูดเกินไป! กูเพิ่งตื่นนอนแถมมึงยังเร่งกูอีก จะเอาเวลาไหนไปแปรงวะ!" ก้อนเมฆบ่นพลางเอามืออังปากตัวเองทดสอบกลิ่น ก่อนจะยิ้มขำตามเพื่อนสนิท "แต่แม่ง... กูเองก็ตะลึงเหมือนกันนะเว้ย ตอนแรกกูนึกว่าแกหัวใจวายไปแล้วจริงๆ ที่ไหนได้ ลุงแกแค่นั่งหลับเพลินจนเก้าอี้มันหงายหลัง จังหวะอ้าปากรับลมหายใจกูนี่คือเต็มเปาเต็มปอดเลยนะมึง!"
"ฮ่าๆๆๆ! เต็มปอดบ้านมึงสิ! นั่นมันพยายามฆ่าทางอ้อมชัดๆ กูว่าถ้าลุงชุ่มแกไปแจ้งความ ตำรวจคงต้องรับเื่ในข้อหา 'พยายามฆ่าด้วยอาวุธชีวภาพร้ายแรง' แน่ๆ!" จ๊อดหัวเราะจนน้ำตาไหล กอดคอก้อนเมฆพลางพากันเดินก้าวท้าว ต่อไปบนฟุตบาทอย่างอารมณ์ดี กลิ่นบรรยากาศยามเช้าอันแสนสดใสลอยอบอวลไปทั่วซอย ความวุ่นวายเล็กๆ เมื่อครู่กลายเป็เื่เล่าสุดฮาประจำวันของสองเกลอไปในทันที
แต่ว่า ความตลกเฮฮาคลายเครียดกลับคงอยู่ได้เพียงไม่นาน...
เมื่อสองเท้าก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ เสียงหัวเราะครื้นเครงเริ่มแ่เบาลง ความเงียบยามเช้าค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของก้อนเมฆค่อยๆ จางหายไปทีละนิด สายตาที่เคยหัวเราะร่ากลับกลายเป็ความซีดเซียวและเครียดขรึมอย่างเห็นได้ชัด ความคิดบางอย่างพุ่งเข้าชนสมองของเขาอย่างจังจนต้องชะงักเท้าลงกลางทาง แผ่นหลังที่เคยผ่อนคลายกลับมาเกร็งแน่นอีกครั้ง
จ๊อดเดินนำไปสองสามก้าว เมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดินกะทันหันจึงหันกลับมามองด้วยความสงสัย "เป็อะไรไปอีกวะไอ้ก้อน? อารมณ์เปลี่ยนไวยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี เมื่อกี้ยังหัวเราะท้องแข็งอยู่เลย มึงปวดขี้เหรอวะ?"
ก้อนเมฆไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายืนขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเพ่งมองลงไปที่พื้นถนนคอนกรีต ความสับสน ความตระหนก และความหวาดระแวงเริ่มสับสนในหัวใจอย่างหนักหน่วงจนน่าอึดอัด...
'เหตุการณ์เมื่อกี้... ลุงชุ่มไม่ได้กำลังจะตาย แกไม่ได้ถึงฆาต แกแค่นั่งหลับแล้วหงายหลังล้มจนจุก' ก้อนเมฆคิดวนเวียนในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า 'แล้วเื่เมื่อวานล่ะ? เื่เ้าอู๊ดหมูขุนเื่นั้นมันคือเื่จริง หรือว่ากูแค่ตื่นตระหนกและมโนไปเองคนเดียววะ?'
ก้อนเมฆเริ่มเกิดความสงสัยในสติสัมปชัญญะของตัวเองหรือว่าเื่ 'คำสาป' ที่เขาคิดไว้แท้จริงแล้วมันจะเป็แค่โรคจิตตกหรือโรคระแวงขั้นรุนแรง? เขาอาจจะแค่คิดมากไปเอง ใไปเอง หรือแค่เผชิญเหตุการณ์ซวยติดๆ กันจนสมองสร้างเื่ราวเหนือธรรมชาติขึ้นมาหลอกตัวเองกันแน่? ความกลัวและความวิตกกังวลกระหน่ำซ้ำเติมจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพหลอน
'ถ้าเื่ทั้งหมดกูแค่หลอนไปเอง... แล้วหน้าต่างระบบลึกลับที่เคยโผล่มาเตือนกูล่ะ? แล้วเสียงเตือนนั่นล่ะ? กูหลอนจนสร้างภาพเห็นข้อความกลางอากาศได้เลยเหรอวะ?' ก้อนเมฆยกมือขึ้นถูขมับตัวเองแรงๆ ความสับสนตีกันยุ่งเหยิงในสมอง หากทุกอย่างเป็เพียงกลไกป้องกันตัวเองของสมองที่มโนไปเอง เหตุการณ์เสี่ยงตายวิ่งหนีมีดลุงเดชเมื่อวานก็คือเื่ไร้สาระสิ้นดี เขาแลกความปลอดภัยของตัวเอง ยอมเป้ากางเกงขาด ยอมจ่ายเงินสามร้อยบาทก้อนสุดท้าย เพียงเพื่อช่วยหมูตัวหนึ่งที่เขาคิดไปเองว่าเกี่ยวข้องกับชะตากรรมของเขาอย่างนั้นหรือ?
แต่ถ้าหากคิดในทางกลับกัน... ถ้าคำสาปนี้มันมีอยู่จริงและไม่ใช่เื่หลอนล่ะ?
สถานการณ์แบบไหนล่ะถึงจะเรียกว่า 'โดนคำสาปเล่นงาน' ของจริง?
ก้อนเมฆยืนนิ่งราวกับหุ่นยนต์ สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างหนัก ยิ่งพยายามหาคำตอบ ยิ่งคิด ก้อนเมฆก็ยิ่งงวยงงและปวดหัวจนแทบแตก เขาจะแยกแยะได้อย่างไรระหว่าง "เหตุการณ์ธรรมดาไร้สาระที่คนเราคิดไปเอง" กับ "วิกฤตความตายระดับคำสาป"?
เพราะในกรณีของลุงชุ่ม แกแค่นั่งเอนหลังธรรมดาๆ แต่เก้าอี้มันดันหงายหลัง พอคนเราหงายหลังก็ต้องนิ่งไปเพราะความจุกและใ แต่เขากลับตื่นตระหนกจนพุ่งเข้าไปประกบปากผายปอดให้แก หากเป็แบบนี้ต่อไป ทุกครั้งที่มีคนหกล้ม รถล้ม หรือแค่สะดุดใบไม้แห้ง เขาไม่ตื่นใจนสติแตกพุ่งเข้าไปกู้ชีพมั่วซั่วทุกครั้งเลยหรือไง?
"มึงนิ่งนานไปแล้วนะไอ้ก้อน เป็ไรของมึงเนี่ย?" จ๊อดเริ่มหน้าเสีย เดินกลับมาเอามือโบกผ่านหน้าเพื่อน "ทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ หรือมึงคิดถึงรสััจูบแรกกับลุงชุ่มอยู่?"
"มึงเงียบก่อนดิ๊จ๊อด กูกำลังคิด..." ก้อนเมฆตอบเสียงเรียบ ั์ตายังคงสับสน
"คิดอะไรของมึงวะ? เื่กินข้าวเหรอ?"
"คิดเื่... กฎเกณฑ์" ก้อนเมฆพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่จ๊อดกลับขมวดคิ้วสงสัย
"กฎเกณฑ์อะไรวะ?"
ก้อนเมฆไม่ตอบคำถามจ๊อด แต่กลับยิ่งจมลึกไปในห้วงความคิดของตัวเอง หากคำสาปนี้มีกฎเกณฑ์ของมันจริงๆ แล้วเงื่อนไขการทำงานของมันคืออะไรกันแน่? มันมีสัญญาณเตือนอะไรบอกล่วงหน้าไหม? มีตัวเลขคาวน์ดาวน์ชะตากรรมขึ้นบนหัวเป้าหมายเหมือนในหนังแฟนตาซี? มีออร่าสีดำลอยออกมาจากตัวคนที่จะถึงฆาต? มีเสียงกระซิบเตือนภัยจากมัจจุราชข้างหู? หรือเขาต้องคอยสังเกตความผิดปกติรอบตัวเอาเองโดยไม่มีคู่มือหรือไกด์ไลน์ใดๆ บอกเลยแม้แต่น้อย?
แล้วชายแก่สวมสูทสีดำสนิทที่เจอตรงม้านั่งหน้าปากซอยเมื่อเย็นวานนี้ล่ะ... ชายคนนั้นที่ยิ้มปริศนาแล้วพึมพำคำว่า 'แต้มแรกผ่านไปได้ด้วยดีนะ' ชายคนนั้นคือตัวแทนของคำสาป คือมัจจุราชผู้คุมเกม หรือเป็เพียงแค่ภาพหลอนที่สมองของเขาสร้างขึ้นมาเพราะความเครียดและอดนอนกันแน่?
ถ้าชายแก่คนนั้นมีจริง แสดงว่ามันต้องมีระบบการนับแต้ม? มีเป้าหมาย? มีเงื่อนไขเวลา? แต่ทำไมถึงไม่มีข้อความเตือนอะไรปรากฏขึ้นเลยในเช้าวันนี้? ทำไมไม่มีไกด์ไลน์บอกว่าเขาต้องทำอะไรต่อ หรือต้องรอให้เหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นตรงหน้าก่อนถึงจะรู้ตัว?
ก้อนเมฆเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีสว่างยามเช้า แต่ว่าภายในจิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดมนและคำถามมากมายที่ไร้ซึ่งคำตอบ ความไม่รู้นี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ยิ่งกว่าการต้องวิ่งหนีมีดอีโต้เมื่อวานเสียอีก เพราะอย่างน้อยตอนวิ่งหนีมีด เขายังรู้ว่าต้องวิ่งไปทางไหน แต่ตอนนี้... เขาเหมือนคนที่ถูกโยนลงไปในห้องมืดสนิทโดยไม่รู้เลยว่ามีดเล่มต่อไปจะพุ่งมาจากทิศทางใด
เขาเริ่มสงสัยในทุกสัญชาตญาณของตัวเอง หากเหตุการณ์หน้าบ้านลุงชุ่มเมื่อครู่เป็เพียงแค่เื่เข้าใจผิด แล้วเหตุการณ์ต่อๆ ไปล่ะ? ถ้าเกิดเหตุการณ์จริงขึ้นมา แล้วเขากลับคิดว่าเป็แค่เื่เข้าใจผิดจนปล่อยผ่านไป... ชีวิตของเขาจะไม่จบสิ้นลงตรงนั้นเลยหรือ?
หากคำสาปนี้เป็เื่จริง กฎเกณฑ์ที่แท้จริงของมันคืออะไรกันแน่? และเขาจะต้องสังเกตอย่างไร มีสิ่งใดคอยบอกล่วงหน้า หรือเขาจะต้องใช้สัญชาตญาณตัวเองคอยจับตาดูทุกสิ่งรอบตัว ถึงจะรู้ตัวได้ก่อนที่นาฬิกาชีวิตของตนเองจะดับสูญลง!
ก้อนเมฆถอนหายใจยาวเหยียด เขาหันไปมองจ๊อดที่ยืนทำหน้ามึนงงอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแฝงความวิตกไว้เต็มเปี่ยม
"ไอ้จ๊อด..."
"ว่าไงมึง?"
"มึงว่า... ถ้าคนเราจะรู้ว่ามีภัยพิบัติหรือเื่ซวยมากๆ กำลังจะเกิดขึ้นกับเรา มันจะมีอะไรคอยบอกเราล่วงหน้าไหมวะ? หรือเราต้องคอยสังเกตเอาเอง?"
จ๊อดเกาหัวแกรกๆ มองเพื่อนซี้ด้วยความงงงวย ก่อนจะยักไหล่ "กูจะไปรู้มึงเหรอไอ้ก้อน! แต่ถ้าเป็กูนะ... ถ้าจะมีเื่ซวย กูว่าสังเกตหน้ามึงตอนนี้นี่แหละชัดสุดแล้ว! เครียดจนหน้าเหมือนตูดหมาแล้วมึงน่ะ!"
ก้อนเมฆไม่ได้หัวเราะตามคำแซวของเพื่อน เขายังคงมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ปริศนาของคำสาปยังคงเป็เงามืดที่ครอบคลุมชีวิตเขาอยู่ และเขารู้ดีว่า... ความสงบสุขในเช้าวันนี้ มันอาจจะเป็เพียงแค่่เวลาสงบเงียบก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดกระหน่ำเข้ามาอีกครั้งเท่านั้นเอง!
1K
