เมื่ออาหารเย็นเสร็จ แม่สามีเรียกทุกคนที่พักผ่อนอยู่ในห้องให้ออกมากินข้าวเย็น เมื่อทุกคนนั่งที่ของตัวเองแล้ว แม่หลัวก้เป็คนตัดข้าว โดยเริ่มจากฝ่ายของผู้ชายก่อน ผู้ชายของบ้านต้องทำงานหนักมากกว่าทุกคน จำต้องกินมากกว่าผู้หญิงในบ้าน เมื่อตักข้าวให้ผู้ชายเสร็จ ก็วนมาตักให้ผู้หญิงและตามด้วยเด็กๆ
เย่เจิ้นเหมียนมองถ้วยข้าวแทบจะหาเม็ดข้าวในน้ำไม่เจอ
“กินข้าวได้” หลัวจงเว่ยพ่อสามีเอ่ยและขยับตะเกียบกินเป็คนแรก เย่เจิ้นเหมียนมองคนอื่นๆ ที่ขยับตะเกียบกันรวดเร็ว เธอกินตามพวกเขา
ไม่ทัน คีบกับข้าวได้แค่สองครั้งทุกอยากก็หมดลงแล้ว เย่เจิ้นเหมียนได้แต่กันตะเกียบของตัวเอง
“คุณแม่ได้คุยกับคุรพ่อหรือยังคะ ที่จะให้ฉันกับพี่สะใภ้ใหญ่ผลัดกันหยุดงาน” สะใภ้สามหลินจือถงเอ่ยถามแม่สามี
เื่นี้ฉันคุยกับพ่อสามีของพวกเธอแล้ว เค้าอนุญาตให้พวกเธอผลัดกันหยุดมาเลี้ยงทั้งสองได้ รอจนเด็กๆ โตหน่อย ค่อยกลับไปทำงาน
“งั้น…พรุ่งนี้ฉันขอหยุดเลยนะ” สะใภ้สามหลินจือถงบอกพ่อแม่สามี ดวงตาเป็ประกายที่ตัวเองไม่ต้องลงไปทำงาน
“สะใภ้รอง พรุ่งนี้เธอจะไปเก็บหญ้าหมูอีกไหม” แม่หลัวเอ่ยถามลูกสะใภ้รอง เธอรู้ว่าตอนเช้าลูกสะใภ้รองไปเก็บหญ้าหมูและขึ้นเขาไปหาผักป่ามาทำอาหาร ตอนบ่ายกลับมายังต้องดูแลเด็กๆ อีก
“พรุ่งนี้ฉันว่าจะเข้าตำบลไปหาซื้อของที่ร้านสหกรณ์ คุณแม่มีของที่อยากจะได้หรือเปล่าคะ” เย่เจิ้นเหมียนบอกแม่สามี
“แม่ไม่้าอะไร สะใภ้รองอยากซื้ออะไรก็ซื้อเถอะ” แม่หลัวบอกลูกสะใภ้รอง
“พรุ่งนี้พี่สะใภ้รองจะออกไปที่ตำบลแต่เช้าใช่ไหม จะเอาลูกสาวพี่สะใภ้รองมาไว้ที่ห้องฉันก็ได้ แต่ว่าฉันดูแลลูกให้พี่สะใภ้รอง พี่ควรจะซื้ออะไรมาฝากฉันด้วยนะ” สะใภ้สามหลินจือถงบอกพี่สะใภ้รอง ผู้มีเงินเดือนทหารกิน
“ฉันคงไม่รบกวนให้น้องสะใภ้สาม มาดูแลลูกสาวให้พี่สะใภ้! พรุ่งนี้ฉันจะออกจากบ้านแต่เช้า และจะพาลูกไปด้วย” เย่เจิ้นเหมียนบอกน้องสะใภ้สาม เธอไม่กล้าให้ใครเลี้ยงลูกให้ โดยเฉพาะกับน้องสะใภ้สามจอมี้เี
“ถ้าพี่สะใภ้รองไม่เหนื่อยก็พาไปเถอะ ฉันกลับห้องแล้ว” สะใภ้สามหลินจือถงทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะกินข้าว
…
เย่เจิ้นเหมียนกลับเข้ามาในห้อง เธอนำนมมาให้ลูกสาวได้กิน อาหารเย็นวันนี้ลูกสาวเธอคงกินไม่อิ่ม รอจนลูกกินนมหมดแล้ว เย่เจิ้นเหมียนก้ลุกไปที่ตู้เสื้อผ้า ั้แ่เธอมาอยู่ที่นี่ ยังไม่ได้มีเลยว่าเย่เจิ้นเหมียนคนเดิน มีเงินเก็บอยู่เท่าไหร่ ในตู้เสื้อผ้ามีกล่องเย็นวางเอาไว้
เย่เจิ้นเหมียนยกออกมาวางบนโต๊ะ เธอเปิดกล่องออกดู เห็นว่าด้านในมีเงิน จำนวน 100 หยวน 50 เหมา และยังมีคูปองตั๋วอีกสี่ห้าใบ เป็คูปองเนื้อ 1 กิโล 2 สองใบ คูปองน้ำตาล ครึ่งโล หนึ่งใบ และคูปองผ้าอีก 5 เมตร หนึ่งใบซึ่งพอจะตัวชุดได้2-3ตัวและคูปองขนม สองใบ คูปองนมกระป๋องสองใบ
ในสมัยนี้การมีเงินเก็บ เป็ร้อยหยวน ถือว่าร่ำรวยแล้ว ด้วยเงินเดือนของคนในสมัยนี้ ที่ทำงานในโรงงาน ได้เงินเดือน 50-60 หยวนเท่านั้นเอง
“ไม่คิดว่า จะมีคูปองผ้าด้วย” เย่เจิ้นเหมียนกล่าวกับตัวเอง คูปองที่มีในกล่องเป็คูปองที่สามีทหารส่งมาให้
พรุ่งนี้เธอวางแผนจะลองไปที่ตลอดมืดที่บอกไว้ในนิยายดู ไม่รู้ว่าจะหาทางขายของได้ไหม เธอคิดจะเก็บเงินเอาไว้ให้ได้มากๆ เมื่อประเทศเปิดโอกาสให้ซื้อบ้านได้ เธอจะได้มีเงินพร้อมในการซื้อบ้านเก็บเอาไว้เยอะๆ เพื่อจะเป็เศรษฐีบ้านเช่าหรือห้องเช่า ต่อไปเมื่อแก่เฒ่าแล้ว จะได้นั่งกินนอนกินเป็เสือูเาทองคำ
เย่เจิ้นเหมียนคิดได้ดังนั้น เธอก็เก็บก่อนเงินเข้าตู้เสื้อผ้าและคิดว่าพรุ่งนี้จะซื้ออะไรกลับมาบ้าง ต้องซื้อ ลูกอมกระต่ายมาให้เด็กๆ ในบ้านสักห่อ ยังมีนมผงมอลต์ในตำนานยุค60 อีกหนึ่งกระป๋อง เพื่อให้เด็กๆ ในบ้านและพ่อแม่สามีได้ดื่ม ให้ร่างกายแข็งแรง
เย่เจิ้นเหมียนไม่ได้คิดจะขี้เหนียวกับครอบครัวสามี นอกจากน้องสะใภ้สามที่ชอบเอ่ยขัดเธอแล้ว คนอื่นๆ ในครอบครัวกลับเอ็นดูเธอมาก ต่างจากครอบครัวอื่นที่แม่สามีชอบรังแกลูกสะใภ้
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
ตอนต่อไปขออนุญาตติดกำลังใจนะคะ
2K
![จอมใจท่านแม่ทัพ [Yaoi,จีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1594950742_80574421.webp)
