ตอนที่ 2 เริ่มบงการ
หลายวันผ่านไป
หลังจากการสนทนาเื่ที่เรียนใหม่ของหนูนาวันนั้นจบลง ปฐีก็มาหาต่อที่บ้านเจอกับกันต์ พี่ชายของต่อที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดร้านเพราะกันต์ได้เปิดร้านอาหารอยู่หน้าบ้าน บรรยากาศดี เปิดแค่่เย็นๆ มีเพลงเบาๆร้องให้ฟัง นักท่องเที่ยวมักจะชอบบรรยากาศแบบนี้
“อ้าวไอ้ดินมึงมาทำอะไรแต่หัววันวะเนี่ย กูยังจัดร้านไม่เสร็จเลย” ตอนนี้กันต์กำลังยุ่งมากเพราะกำลังเตรียมเปิดร้านร้านอาหารของกันต์จะเปิด่เย็นเท่านั้น สำหรับคนชอบนั่งชิล ชมธรรมชาติพร้อมกับเสิร์ฟอาหารอร่อยๆ
“กูไม่ได้มาหามึง ไอ้ต่ออยู่ไหม” ต่อคือน้องชายของกันต์แล้วต่อก็ยังเป็เพื่อนของหนูนาที่เรียนด้วยกันมาั้แ่ชั้นอนุบาลอีกด้วย
“อยู่ด้านใน มึงมีธุระอะไรกับมันเหรอ” กันต์รู้สึกว่าวันนี้เพื่อนของเขามาแปลกเพราะปกติปฐีไม่เคยถามหาไอ้ต่อ แต่วันนี้ปฐีกลับบอกว่ามีธุระกับไอ้ต่อ แต่กันต์ก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะกำลังรีบจัดร้านให้เสร็จก่อนที่ลูกค้าจะทยอยกันเข้ามา
“มึงไม่ต้องรู้หรอก กูขอเข้าไปเลยนะ” กันต์พยักหน้าให้ปฐีก็เลยเดินเข้าไปภายในร้าน ก็เจอกับต่อกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
“ต่อพี่มีธุระขอคุยด้วยหน่อย” ปฐีเดินเข้ามาถึงก็เข้าเื่ทันทีต่อรู้จักกับพี่ดินในฐานะเพื่อนของพี่ชาย แต่ต่อกับพี่ดินก็ไม่ได้สนิทกัน
“กับผมเนี่ยนะ”เพื่อความแน่ใจต่อขอถามก่อนดีกว่าเพราะร้อยวันพันปีพี่ดินไม่เคยมีธุระกับเขานี่นา
“เออ...กับมึงนั่นแหละแล้วมึงคิดว่าพี่จะคุยกับใครก็มีกันอยู่แค่สองคน” ปฐีรู้มาว่าหนูนากับต่อกำลังจะย้ายที่เรียนแล้วทั้งสองคนก็ดันได้ไปเรียนไกลถึงกรุงเทพด้วย
หนูนาก็คือผู้หญิงที่ทำให้เพลย์บอยอย่างปฐีหัวใจเต้นแรงได้ และมันก็มักจะเต้นแรงทุกครั้งยามที่ปฐีได้อยู่ใกล้หนูนาแต่ทุกครั้งที่ปฐีอยู่ใกล้กับหนูนา ปฐีก็ไม่เคยแสดงอาการอะไรออกมานอกจากความเป็พี่เป็น้องเท่านั้น
“พี่ดินมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ”
“พี่มีเื่ให้ต่อช่วยหน่อย”
“ผมเนี่ยนะ! จะไปช่วยอะไรพี่ได้” เพราะวันๆต่อก็อ่านแต่หนังสือ เตรียมตัวที่จะเข้าเรียนที่ใหม่
“พี่มีค่าจ้างให้ อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา” น่าสนใจแฮะว่าแต่งานอะไรนะที่ทำให้ผู้บริหารโรงแรมหรูอย่างพี่ดินมาขอร้องให้ต่อช่วยได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่ผมขอฟังเื่ที่พี่จะให้ผมช่วยก่อนได้ป่ะ” ต่อไม่อยากรับปากส่งเดช อย่างน้อยก็ขอรู้ก่อนว่าเื่ที่พี่ดินจะให้ช่วยมันคือเื่อะไรกันแน่
“เื่นี้เป็ความลับระหว่างเราสองคน ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด” ปฐีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จนต่อรู้สึกกลัว แล้วทำไมจะต้องเป็ความลับด้วยต่อชักไม่อยากจะฟังต่อแล้วสิ
“ขนาดนั้นเลยเหรอพี่ ผมรู้สึกกลัวขอไม่ฟังต่อแล้วได้ไหม” ต่ออยากจะปฏิเสธให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่ค่าจ้างต่อก็อยากได้
“อยากขี้ขลาดไปหน่อยเลยน่า แค่จะให้ดูแลผู้หญิงให้คนหนึ่ง” ตอนนี้ในสมองของต่อกำลังคิดว่าผู้หญิงที่พี่ดินพูดถึงคือใครกันนะ
“ผู้หญิงเหรอครับ ผู้หญิงที่ไหนครับ” เพราะต่อยังไม่เคยเห็นพี่ดินพาผู้หญิงคนไหนมาที่นี่ด้วยเลยสักครั้งทั้งๆที่พี่ดินก็มาที่ร้านเป็ประจำ
“หนูนา…พี่ได้ข่าวว่าเราได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน”
“อ่อครับ มันโตแล้วนะครับ มันน่าจะดูแลตัวเองได้” ต่อยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ปฐีกำลังจะสื่อ
“พี่จะให้ต่อดูแลหนูนาแค่เื่เดียว คือห้ามมีผู้ชายเข้ามาเกาะแกะเธอเด็ดขาดคนนี้พี่จอง แล้วพี่ก็หวงมากด้วย” เมื่อปฐีพูดจบต่อก็ทำหน้าใ ไม่คิดว่าพี่ดินจะไปชอบเด็กอย่างไอ้หนูนาจริง
“ห๊ะ...จริงเหรอครับเนี่ย ทำไมผมไม่เคยเห็นรู้เื่นี้เลย” เออก็คงไม่มีใครรู้สินะ เพราะเมื่อสักครู่นี้ พี่ดินก็บอกแล้วว่าเป็ความลับ
“ตานี้ก็รู้แล้ว แล้วจะทำไหมงานนี้ อยากได้ค่าจ้างเท่าไหร่ก็ว่ามา”
“แล้วผมต้องทำอะไรบ้างจะให้ผมไปใช้กำลังข่มขู่ผู้ชายที่เข้ามาจีบไอ้หนูนาผมทำไม่ได้หรอกนะครับ” ต่อเป็ผู้ชายก็จริง แต่ต่อไม่ชอบความรุนแรง แล้วต่อก็ยังเป็เพื่อนหนูนาด้วยถ้าทำแบบนั้นคนอื่นจะคิดเป็อย่างอื่นได้
“อันนี้มันก็เื่ของมึง แต่ถ้ามึงตกลงแล้ว มึงก็ต้องทำให้ได้เข้าใจไหมจะเอาไหมค่าจ้างน่ะ” ที่จริงบ้านของต่อก็ไม่ได้ลำบากอะไร แต่พี่กันต์พี่ชายของต่อมักจะให้แค่ค่าขนมเท่านั้น แต่ถ้ามีรายได้อื่นเพิ่มแล้วงานก็ไม่น่าจะยากต่อก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน
“งั้นผมขอแพงหน่อยก็แล้วกันนะพี่”
“จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา”ปฐีเริ่มเซ็งเพราะต้องมาขอร้องให้ไอ้เด็กบ้านี่ช่วยก็มันเป็คนเดียวที่ได้ไปเรียนที่เดียวกับหนูนา
“ครั้งละหนึ่งพันบาท”ต่อเสนอ ต่อเลือกที่จะขอเป็ครั้งๆไปครั้งละพันเดียวเท่านั้น เผื่อครั้งไหนทำงานไม่สำเร็จจะได้ไม่ต้องรับเงินแล้วก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย
“กูว่ามันแพงไปหน่อยนะ”
“งั้นพี่ก็ไปจ้างคนอื่นเถอะ ไอ้หนูนาหน้าตาดีขนาดนั้นผมว่าผู้ชายทั้งมหาลัยคงต่อแถวจีบมันกันยาวแน่ๆ” ไอ้นี่มันเริ่มกวนตีนเหมือนพี่มันเลยแฮะ คิดว่าจะคุยง่ายที่ไหนได้เอาเื่เหมือนกันนี่หว่า ดี...แบบนี้ก็ดีเพราะนั้นก็หมายความว่า เปอร์เซ็นต์ที่ต่อจะทำงานออกมาได้ดีก็ย่อมสูงแล้วเขาก็เอาความหวังทั้งหมดทิ้งไว้ที่มันนี่แหละถ้าหลุดจากไอ้ต่อไปแล้วเขาก็คงต้องไปนั่งเฝ้าเองแล้วแหละ นั่นก็คงจะไม่เหมาะ
“เออๆ ก็ได้พันก็พัน เอาเป็ว่ามึงตกลงแล้วนะ” เงินแค่ครั้งละพันปฐีจ่ายได้สบายมากอยู่แล้ว ก็แค่อยากลองเชิงไอ้ต่อดูก็เท่านั้น
“ครับ”
“อ่อแล้วจำไว้เื่นี้ความลับ ห้ามให้หนูนารู้เื่นี้เด็ดขาด”
“ชอบมันมากขนาดนั้นเลยหรือครับพี่” ก็เพราะความซนของเธอนั่นแหละทำให้เขาชอบยิ้มออกมายามที่เห็นเธอวิ่งเล่นเดินผ่าน หรือแม้แต่ตอนที่พ่อของเธอใช้ให้เธอเอาข้าวมาให้เขาที่บ้านสำนักงาน
“เื่ของกู”ไอ้เด็กนี่เล่นด้วยแล้วลาม
“พี่ไปได้แล้ว ผมจะอ่านหนังสือต่อ” ฮึ! ดีนะที่วันนี้เขามาขอความช่วยเหลือจากมัน ถ้าไม่อย่างนั้นนะโดนเขาเตะแน่ๆ
“กูก็ไม่ได้อยากอยู่นานนักหรอก” แล้วปฐีก็เดินออกมาหน้าร้านก็เจอเข้ากับกันต์เพื่อนของเขาอีกครั้ง
“ไอ้กันต์กูกลับก่อนนะเดี๋ยวเย็นๆร้านมึงเปิดเดี๋ยวกูจะแวะมาใหม่”
“อือ แล้วแวะมานะ ่นี้กูกำลังยุ่งเลยว่ะ ไม่มีเวลานั่งคุยด้วยเลย”
“ไม่เป็ไร มึงทำงานของมึงไปเถอะ กูกลับและ”
2K
