สายหมอกจางๆ ยามเช้าลอยอ้อยอิ่งปกคลุมสวนหย่อมกว้างขวางของคฤหาสน์หรู แสงแดดอ่อนแสงสาดส่องผ่านม่านหมอกลงมากระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทว่าความอบอุ่นของวันใหม่กลับไม่อาจขับไล่ไอความเย็นะเืและรอยร้าวร้าวลึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบเชียบภายในคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ได้เลย บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ชั้นสองเงียบงันปานป่าช้า ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมเย็นเฉียบสม่ำเสมอและเสียงถอนหายใจแ่เบาของสะใภ้สาวแสนสวยที่นอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืนเพราะเื่ราวในบ้าน
แพรพิมพ์ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บข้างกาย เธอลืมตาโพลงสบสายตากับความว่างเปล่าบนฟูกที่นอนหนานุ่มด้านข้างที่เย็นชืด ภพไม่ได้นอนอยู่ตรงนั้นแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นแต่เช้าตรู่และก้าวเดินออกไปนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่ระเบียงกว้างด้านนอกห้องนอน แววตาของสามีทอดมองออกไปไร้จุดหมายดั่งคนสิ้นหวังและไร้ความมั่นใจ เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าสะสมปนเปความอึดอัดเ็าที่แผ่ซ่านรอบกายอย่างรุนแรงจนน่าอึดอัดแน่นอก
พิมพ์ลุกขึ้นขยับเสื้อคลุมผ้าไหมสีหวานก้าวตามออกไปเงียบๆ ด้วยหัวใจที่สั่นไหวและแน่นหน่วงในทรวงอก ความล้มเหลวทางเพศและแกนกายที่อ่อนปวกเปียกถาวรของสามีในค่ำคืนวันครบรอบแต่งงานที่ผ่านมายังคงตามหลอกหลอนจิตใจของเธอ พิมพ์รู้สึกได้ทันทีถึงกำแพงหนาทึบไร้ช่องว่างที่ภพสร้างขึ้นมากั้นขวางระหว่างเธอกับเขาอย่างจงใจและแฝงเงื่อนงำผิดปกติลึกลับปนเปบาปตราบาป
“ภพคะ... ตื่นเช้าจังเลยค่ะ มึนหัวหรือรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ” พิมพ์ก้าวเข้าไปใกล้ ลอบเอื้อมมือเรียวบางแตะต้องลาดไหล่หนาของสามีด้วยความห่วงใยตามหน้าที่ภรรยาที่ดี ทว่าภพกลับเบี่ยงตัวหลบเลี่ยงเบาๆ อย่างแเีเพื่อหลีกเลี่ยงััทางกายจากเธอทันควันเพื่อไม่ให้ผิวเนื้อเกิดปฏิกิริยาต่อต้านความรู้สึกในอก
“พี่สบายดีครับพิมพ์ แค่มีเื่งานสัญญาและตัวเลขงบประมาณร่วมทุนที่มาเลเซียให้ต้องคิดและสะสางนิดหน่อยน่ะครับ พี่คงต้องไปดูตึกสาขาใหม่ที่มาเลเซียด้วยครับ” ภพหันกลับมาส่งยิ้มสุภาพบางเบา ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มแววตาปั้นแต่งสวมหน้ากากสามีแสนดีขึ้นมาทันทีอย่างรวดเร็วเพื่อปิดบังพายุร้ายในใจ “พิมพ์ครับ... พอดีทางสาขาสิงคโปร์และมาเลเซียส่งเื่ด่วนเข้ามา มีปัญหาข้อพิพาทเื่เงื่อนไขการปันผลประโยชน์ร่วมทุนกับคู่ค้ารายใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญาไป พี่จำเป็ต้องเดินทางด่วนไปเคลียร์และตรวจสอบสัญญาเพิ่มเติมที่กัวลาลัมเปอร์และสิงคโปร์เช้านี้เลยทันทีครับ”
คำประกาศกะทันหันของสามีทำเอาแพรพิมพ์ยืนอึ้งชาดิก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างสั่นระริกด้วยความรู้สึกกกังวลวาบปนสงสัยในอก “เดินทางด่วนเช้านี้เลยเหรอคะภพ... ไปกี่วันคะ พิมพ์จะได้ช่วยเตรียมชุดเดรสทำงานและสัมภาระจำเป็ใส่กระเป๋าให้ด่วนค่ะ”
“ประมาณ 4 วันครับพิมพ์ พี่จองตั๋วเที่ยวบิน่สายไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ พิมพ์ไม่ต้องกังวลนะ พี่ต้องรีบไปเคลียร์ดีลนี้ให้เรียบร้อยก่อนที่ผู้ใหญ่จะเอะใจสงสัย” ภพเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ เรียบร้อยทว่าราบเรียบไร้ไอร้อนแรงของความรักเสน่หาเหมือนเก่า ชายหนุ่มหลีกเลี่ยงการสบตาตรงๆ กับภรรยาแสนดี แววตาของเขาซ่อนเร้นความชอกช้ำแสนสาหัสและความลับดำมืดที่จับได้ลับหลังยามบ่ายวันอังคารไว้ลึกสุดิญญาปวดร้าวสะท้านอก
ความจริงแล้ว... ภพไม่ได้มีทริปด่วนต่างประเทศอย่างที่ปั้นแต่งวาจาแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียง้าพาตัวเองหลบหนีออกจากคฤหาสน์หรูอันแสนอึดอัดและหนีห่างจากร่างอวบอัดของแพรพิมพ์ภรรยาแสนรักที่เขารักสุดหัวใจแต่กลับทรยศเขาอย่างโหดร้ายลักลอบสมสู่กับภัทร์น้องชายแท้ๆ ของเขาเอง ชายหนุ่มไม่อาจทนมองหน้ากากภรรยาแสนดีของพิมพ์และไม่อาจทนรับความทรมานสับสนทางเพศของตัวเองยามนอนร่วมเตียงเดียวกันได้อีกต่อไป ชายหนุ่มสั่งการให้เลขาคนสนิทจัดแจงจองเช่าคอนโดมิเนียมหรูใจกลางย่านสุขุมวิทเงียบๆ เป็รายเดือนไว้ล่วงหน้าเพื่อกักตัววิเคราะห์วิจัยสภาวะจิติญญาอันสับสนและบ้าคลั่งของตนเองโดยไม่ให้ใครล่วงรู้เลยสักคนเดียวในบ้าน
แพรพิมพ์สวมหน้ากากภรรยาที่ดีรีบก้าวเข้าห้องแต่งตัวเพื่อจัดเตรียมสัมภาระลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้สามีอย่างประณีตและจัดแต่งเสื้อผ้าทำงานตัวโปรดของภพอย่างเอาใจใส่ ทว่าในหัวใจของสะใภ้สาวกลับแฝงความเหน็บหนาวและสงสัยระคนเ็ปลึกซึ้ง เธอระแวงว่าความล้มเหลวทางเพศเมื่อคืนนี้ทำให้ภพรู้สึกไม่ดี โกรธ หรืออาจหมดเสน่หาในตัวเธอแล้ว จิตสำนึกบาปคอยรุมเร้าเตือนสติกระสับกระส่ายตลอดเวลาจัดกระเป๋าเสื้อผ้า
ในระหว่างที่จัดแต่งกระเป๋าเดินทางอยู่นั้น ภัทร์ก้าวเดินลงมาจากห้องพักชั้นบน ชายหนุ่มในชุดทำงานลำลองก้าวเข้ามาหยุดยืนเฝ้ามองภาพพิมพ์จัดกระเป๋าให้สามีเงียบๆ แววตาของภัทร์มีความไม่พอใจและท้าทายจ้องมองมายังพี่สะใภ้แสนสวยลับหลังพี่ชาย พิมพ์ลอบสบตาชู้รักหนุ่มชั่วครู่พลางส่งสัญญาณเตือนให้เขาเงียบเสียงรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้ภพจับพิรุธได้ โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าภพกวาดสายตามองและรับรู้พฤติกรรมกล้าบาปนี้ทุกอย่างด้วยความเ็ปร้าวรานลึกซึ้งในหัวใจของพี่ชายผู้เสียสละและพ่ายแพ้ย่นย่อ
บรรยากาศการเดินทางร่ำลาที่สนามบินสุวรรณภูมิเต็มไปด้วยความเงียบสลัวและเย็นชืดอย่างถึงที่สุด ภพนั่งเงียบกริบตลอดการเดินทางบนรถยนต์คันหรูข้างพิมพ์โดยไร้บทสนทนาใดๆ เมื่อถึงอาคารผู้โดยสารขาออก ภพก้าวลงจากรถและหันมาบอกลาภรรยา ชายหนุ่มก้มลงจูบที่ข้างแก้มเนียนของพิมพ์เบาๆ ตามมารยาททว่าปราศจากไออุ่นรักใคร่ ััแห้งผากไร้ชีวิตชีวาทำเอาพิมพ์สั่นสะท้านวาบไปทั้งตัวด้วยลางสังหรณ์ประหลาดที่ปะทุเดือด
“พี่ไปก่อนนะพิมพ์ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะในระหว่างที่พี่ไม่อยู่บ้าน” ภพเอ่ยลาเสียงแ่ราบเรียบไร้รอยจูบอุ่น
“ค่ะภพ... เดินทางปลอดภัยและรีบกลับมานะคะ พิมพ์จะรอคุณค่ะ” พิมพ์ฝืนคลี่ยิ้มหวานเอ่ยร่ำลาตามหน้าที่สะใภ้แสนดีของตระกูลดังอย่างสุดความสามารถโดยไม่ให้พิรุธรั่วไหล
พิมพ์ยืนเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ลากกระเป๋าเดินทางก้าวเดินลับหายเข้าไปในประตูผู้โดยสารขาออกด้วยหัวใจที่เหน็บหนาว โดดเดี่ยว และหวั่นวิตกอย่างบอกไม่ถูก ลางร้ายในใจคอยสะกิดกระตุ้นเตือนความสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของสามีแสนซื่อสัตย์คนเดิมที่ดูเหมือนรับรู้อะไรบางอย่างไปแล้ว
หลังจากก้าวพ้นการตรวจตั๋วเดินทางเข้าไปด้านในเกทสนามบิน ภพก้าวเดินหลบเลี่ยงสายตาผู้คนหลบเข้ามุมสลัว ชายหนุ่มไม่ได้ก้าวขึ้นเครื่องบินเดินทางไปมาเลเซียแต่อย่างใด ทว่ารอนานจนแน่ใจว่าพิมพ์เดินทางกลับออกไปจากสนามบินแล้ว ชายหนุ่มจึงลากกระเป๋าเดินทางเดินย้อนกลับออกมาเงียบๆ ทางลานจอดรถชั้นใต้ดิน โบกเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าตรงเข้าสู่ย่านสุขุมวิทชั้นในใจกลางกรุงเทพมหานครทันทีตามเป้าหมายลอบกักตัววิเคราะห์อารมณ์สั่นไหว
เมื่อเดินทางมาถึงคอนโดมิเนียมหรูหราสไตล์โมเดิร์นวิวเมืองสูงเฉียดฟ้า ย่านสุขุมวิท ภพไขกุญแจส่วนตัวก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักกว้างขวางวิวเมืองชั้น 35 ที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นเฉียบ ชายหนุ่มวางสัมภาระทิ้งลงบนพื้นห้องอย่างไร้ทิศทาง ก้าวเดินมาทิ้งตัวลงนอนแผ่ราบบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่หนานุ่ม ปล่อยตัวเองให้จมดิ่งอยู่ในความมืดสลัวรุ่มร้อนเงียบงันปนความสับสนสูงสุดของตราบาป
ชายหนุ่มกุมขมับศีรษะแ่า ร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียงด้วยความสับสน ทรมาน และกระวนกระวายใจสูงสุด ปมขัดแย้งเชิงจิตวิทยาส่วนลึกแผดเผาทำลายความรู้สึกของเขาจนป่นปี้ ภพรักพิมพ์ผู้เป็ภรรยาแสนดีอย่างสุดหัวใจ และรักภัทร์น้องชายแท้ๆ ร่วมสายโลหิตอย่างสุดชีวิต แต่ความจริงอันวิปริตบิดเบี้ยวกลับสะกดจิตระบบสืบพันธุ์ของเขาให้เสื่อมโทรมลงช้าๆ ชายหนุ่มสับสนปนขยะแขยงตัณหาทางเพศของตนเอง ที่แก่นกายจะหดเยี่ยวอ่อนไร้พลังเมื่อกอดก่ายเมียรักแบบปกติศีลธรรมอันดีงาม ทว่ายามที่หัวสมองคิดภาพร่วมรักป่าเถื่อนดุดันของพิมพ์กับภัทร์สอดประสานสมสู่กระแทกกระทั้นกันบนเตียงสมรสยามบ่าย แกนกายแกร่งร้อนของเขากลับกระตุกกระสันแข็งเกร็งปวดตึงขึ้นมาอย่างน่าอับอายและวิปริตสูงสุด
ภพทรุดกายกอดตนเองแน่นบนโซฟาหรูหรา ปล่อยให้ความมืดสลัวและเงาของเมืองสุขุมวิทโอบล้อมกาย ชายหนุ่มต้องแยกตัวมาอยู่ที่นี่เงียบๆ เพื่อกักขังความคิดอันผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวนี้ วิเคราะห์วิจัยแก้ไขความวิปริตในจิตสำนึกของตัวเองอย่างทรมาน ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงมาเป็ผุยผง ชายหนุ่มกอดเข่าจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างมองแสงไฟรถยามค่ำคืนสุขุมวิทด้วยแววตาหม่นเศร้าสุดพรรณนาอย่างไร้ที่พึ่งทางใจ
ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งคฤหาสน์หรู แพรพิมพ์เดินทางกลับมาถึงบ้าน บรรยากาศเงียบงันปนความเ็าอบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง ความสับสนกังวลใจของพิมพ์ปะทุสูงขึ้น สร้อยคอทองคำขาวโบราณฝังเพชรที่ประดับคอยังคงส่องแสงระยิบระยับลวงตา ภัทร์ก้าวเดินเข้าประชิดสะใภ้สาวแสนสวยที่ตื่นกลัว แววตาของชู้รักหนุ่มน้องสามีเต็มไปด้วยตัณหาความใคร่ที่คุกรุ่นเมื่อรู้ว่าคฤหาสน์กลับมาเป็ของพวกเขาอีกครั้งอย่างไร้เฝ้าจับตามอง
5K
