แล้วผมก็เสียบ๊อกเซอร์ตัวเก่งไปอย่างถาวร แล้วไอ้ตุ๊กแกมันจะเอาไปทำไมวะ! ใส่ก็คงไม่ได้เพราะดูทรงแล้วไซส์มันเล็กกว่าผมแน่นอนอันนี้ผมแน่ใจเพราะเคยจับมาแล้ว…วันนี้ผมคงต้องเปลี่ยนลูกบิดห้องใหม่ หรือว่าจะเปลี่ยนวันหลังดี ? เผื่อไอ้ตุ๊กแกมันจะ…
ผมเดินออกมาจากมุมตึกหันซ้ายหันขวาไม่เห็นใครเลยไปคว้าบิ๊กไบค์ลูกรักขี่กลับห้อง คันนี้ยังไม่มีใครได้แตะนอกจาก…ไอ้ตุ๊กแก…ที่ผมจำใจให้มันนั่งซ้อนท้ายเป็สก๊อยเมื่อหลายวันก่อนเฮ้อ! มันอีกละ ไม่รู้จะตามหลอกตามหลอนผมไปถึงไหน
“วันเสาร์กูไม่เข้าร้านนะ”
“มึงจะไปไหนว้า?ไม่อยู่ช่วยกูเหรอ?มึงก็รู้ว่าไอ้อาร์ทมันพึ่งไม่ค่อยได้”
“เชี่ยไรไอ้โอม!”
“ห๊ะ!!มึงว่าอะไรนะไอ้อาร์ท?”
“ป…เปล่าคร้าบบบ”
“…กูจะไปธุระ”
ผมนัดร้านซ่อมรถไว้ว่าจะเอาไอ้ลูกชายไปโมซักหน่อยั้แ่ได้มายังไม่ได้โมอะไรเลย
“ไปไหนอ่ะ? กูไปด้วยดิ”
“เสือก”
“ง่ะ ใจร้ายจุง”
“มึงไม่ต้องเลยไอ้อาร์ทหาเื่หนีงานรถที่มึงอยากได้ใหม่อ่ะจะเอามั้ย?”
“เอาดิคร้าบบบคุณพี่”
ไอ้อาร์ทมันก็เสือกอยากได้บิ๊กไบค์บ้าง มันบอกว่าเอาไว้ให้สก๊อยน่ารักๆซ้อนรถของมันก็มีอยู่นะครับ แต่เป็เวฟ 100 ปาดบาะเรียบแปล้มันยังเคยบอกว่าเวลาเบรคแล้วนมชนหลังมันจั๊กจี้ดีแต่เท่าที่ผมเจอมามันไม่ใช่อย่างนั้นสิ เห็นเจอแต่ไข่เบียดตูด…
ตอนนี้ผมกำลังนั่งเรียนอยู่ในคลาส ขณะที่นั่งจดงานไปก็รู้สึกขนลุกซู่พอหันไปมองก็เห็นไอ้ตุ๊กแกมันจ้องผมอยู่ตาไม่กระพริบเลย มึงจะอะไรกับกูอี๊ก!!เมื่อวานก็ล่อซะกูเข่าอ่อนไปทีนึงแล้ววันนี้ยังจะมาจ้องนี่ถ้าก็เป็ปลาทองนี่กูท้องไปแล้วนะแล้วไอ้รอยยิ้มหลอนๆที่มันยิ้มให้นี่ก็ทำเอาผมเสียวสันหลังอีกแล้ว
“ไอ้โต๋เสาร์นี้มึงว่างมั้ย?”
“ห๊ะ! อ…อืม มึงมีไร?”
มันละสายตาจาผมแล้วหันไปฟังเพื่อนมันแทน
“กูถามว่าวันเสาร์มึงว่ามั้ย? จะให้ไปช่วยเลือกเสื้อกูว่าจะซื้อไปจีบสาว”
“เออมึงเป็อะไรไอ้โต๋? พักนี้ดูมึงตาลอยๆชอบกล”
“ป…เปล่า…”
“หรือว่า…”
“อ…อะไร!”
“มึงยังไปตามตื๊อสาวนักมวยคนนั้นใช่มั้ย? นี่เขาตกลงเป็แฟนกับมึงรึยัง?”
“ยัง…ไม่ต้องเสือกเื่ของกูหลอกน่าไอ้ไข่ย้อยมึงจะไปกี่โมง?”
“สายๆดิ ไปรถกูก็ได้ จะได้ไม่เปลืองน้ำมันรถมึง”
“มันก็ต้องอย่างนั้นแหละ”
เสียงที่ไอ้แก๊งค์นั้นมันคุยกันผมก็ได้ยินทุกคำแหละดังฉิบหายห้องก็เล็กแค่เนี๊ย วันๆไม่ทำอะไรกันถ้าไม่นั่งลอกการบ้านกันก็ไปกินเหล้าหลังมอทำตัวไร้สาระไปวันๆ
หลังจากหมดคาบเรียนผมก็เตรียมตัวกลับวันนี้ยังต้องไปช่วยไอ้โอมที่ร้านเหมือนเคย ตอนนี้ผมมีเงินเก็บเยอะอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังไม่มากพอเพราะหลังจากเรียนจบคิดว่าจะซื้อคอนโดซักห้อง คงต้องเอาเงินที่พ่อกับแม่เก็บไว้ให้ออกมาเสริม
“นี่...แว่น”
เสียงไอ้ตุ๊กแกตามมาหลอกมาหลอนอีกแล้วมึงจะตามกูมาทำไม๊? มันจะอะไรกับกูนักหนาวะ
“อ๋อง”
‘ควับ’
บอกว่าอย่ามาเรียกชื่อนี้แถวนี้เดี๋ยวมาได้ยินกูก็ซวยดิวะ!
“กูบอกมึงแล้วนะว่าอย่ามาเรียกชื่อนี้ที่นี่!”
“ก็กูเรียกมึงไม่ได้ยินอ่ะ”
“แล้วมึงจะมาเรียกกูทำไม? ออกไปอยู่ห่างๆกู 300 เมตรเลย”
อย่าเข้ามาใกล้กูเดี๋ยวมึงลวนลามกู กูก็ใจออ่อนอีก
“แหมมึงก็!”
อะไร? แล้วไอ้ที่มายืนบิดไปบิดมานี่มึงเป็อะไร?คันหลังเหรอกูเอาตีนช่วยเกาให้มั้ย?
“…”
“วันนี้มึงอยู่ที่ร้านมั้ย?”
“ถามทำไม?”
คิ้วชักกระตุกๆรู้สึกว่าว่าคืนนี้จะซวยอีกแล้ว
“ก็เมื่อคืนก่อน กูไป…แล้วไม่เห็นมึงไง เจอแต่พี่อาร์ท”
สงสัยผมคงทำบัญชีอยู่หลังร้าน ทำมันทุกหน้าที่อ่ะผมั้แ่เด็กเสิร์ฟยันผู้จัดการร้านเลย ว่าแต่มันสนิทกับไอ้อาร์ทได้ยังไงได้ยินว่าไปกินเหล้าด้วยกันแค่ครั้งเดียว
“มึงไปสนิทกับไอ้อาร์ทตอนไหน?”
“ม…มึงหึงเหรอ?”
ไอ้ตุ๊กแกมันยิ้มตาหยีแต่เชี่ยเถอะ! หน้าอย่างกูเนี่ยนะจะหึงมึง? แค่ได้กัน 2-3 ครั้งอย่ามาหลงตัวเองแล้วกูก็ไม่ได้เต็มใจด้วยเถอะ มึงขืนใจกูชัดๆ
“กูเนี่ยนะ?...กูพูดแบบนั้นเหรอ?”
“ก็เห็นมึงถาม”
“กูกลัวว่ามึงจะไปหลอกถามอะไรไอ้อาร์ทมันมันยิ่งโง่ๆอยู่”
“กูไม่ถามหรอก เพราะกูถามมาหมดแล้ว”
“…”
ไอ้สัดอาร์ทไอ้ญาติชั่วไว้ใจไม่ได้เลย แล้วมันเล่าอะไรไปบ้างวะเนี่ย!อยากจะกลับไปถีบหน้ามันซักทีสองที
“แล้วมึงมีอะไร?”
ผมทำท่าจะเดินหนีแต่มันก็คว้าแขนผมไว้ซะก่อนมือไวใจเร็วจริงๆ อีกเดี๋ยวคงล้วงเข้ามาในกางเกงผมแน่นอน
“คือวันเสาร์นี้มึงว่างมั้ย? กูอยากเลี้ยงข้าวมึง”
ห๊ะ! มึงเนี่ยนะจะชวนกูไปกินข้าว บ้าไปแล้วครับ! มันจะมาหลอกฟันผมอีกล่ะไม่ว่าทำเป็เลี้ยงข้าวแล้วพากูหลังจากนั้จะพากูเข้าโรงแรมม่านรูดล่ะสิ
“…มึงจะมามาไม้ไหน? เลิกยุ่งกับกูดีว่า”
“ทำไมกูจะยุ่งกับมึงไม่ได้? กูให้มึงเอาไปตั้งหลายรอบแล้วนะ”
“…”
เชี่ย! ทวงบุญคุณที่ให้กูเอา? แบบนี้ก็ได้เหรอ? มึงมาเสนอเองนะกูผิดเหรอ?ี้เีคุยกับมันละยิ่งพูดเหมือนยิ่งถูกลวนลามทางคำพูดยังไงไม่รู้ ผมก็หวงเนื้อหวงตัวเหมือนกันนะครับ
“เดี๋ยว!”
ไอ้ตุ๊กแกมันกระชากผมให้เข้าไปใกล้ฉิบหายละ! ระยะอันตราย ถึงลีลามึงจะเด็ดแต่กูก็ไม่หลงกลคนเ้าชู้อย่างมึงหรอก!
“ป…ปล่อยกู”
“ทำไม? มึงกลัวกูจะทำอะไรมึงเหรอ?…หึๆ”
กูล่ะเกลียดจริงไอ้รอยยิ้มแบบเหนือกว่าของมึงเนี่ย! แล้วยังยื่นหน้ามาใกล้ๆอีก กูจะให้มึงอยู่เหนือก็เฉพาะตอนนั้น…เท่านั้นแหละเว้ย! ผมสบัดตัวแล้วรีบเดินหนีออกมา ไม่ใช่อะไรกลัวเกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อวานอีกขายังสั่นไม่หายเลย แล้วไหนว่าวันเสาร์จะไปเที่ยวกับไอ้ไข่นุ้ย? แล้วนี่ทำมาเป็ชวนไปเลี้ยงข้าว มันมาหลอกผมนี่หว่าใช้ไม่ได้เลย! ก็คิดอยู่ว่าถ้ามันชวนอีกซักรอบสองรอบก็อาจจะพิจารณาตอบรับมันไป…เห็นว่ามันจะเลี้ยงหรอกนะถึงยอม
บ่ายวันเสาร์ผมก็ขี่ไอ้ลูกรักออกมาที่อู่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยซักเท่าไรเ้าของอู่เป็เพื่อนไอ้โอมมัน มันเคยพามาแนะนำให้รู้จัก
“สวัสดีครับเฮีย”
“เออดี คันนี้เหรอวะที่จะเอาให้เปลี่ยนท่อ?”
“ครับ”
“รุ่นใหม่เลยนี่หว่ามึงลองมาเลือกดูว่าจะเอาแบบไหน?”
เฮียโต้งเ้าของอู่ที่ผมเอารถมาเปลี่ยนท่อ เฮียแกเป็เพื่อนกับไอ้โอมเห็นว่าสนิทกันั้แ่เรียนมหาวิทยาลัยก็อย่างว่าไอ้โอมมันรู้จักั้แ่ภารโรงยันอธิการบดีแหละครับมันใหญ่โตแถวนี้อยู่
“แล้วไอ้โอมมันเป็ไงบ้าง? กูไม่ได้เข้าไปร้านมันเลย”
“มันก็ยังไม่ตายนะครับเท่าที่เห็น”
“ฮ่าๆตลกนะมึงอ่ะ”
ก็จริงอ่ะครับก็ยังเห็นมันยังมีชีวิตอยู่ดีก็ไร้สาระปัญญาอ่อนเหมือนน้องมันแหละ หลังจากดูลูกน้องเฮียเขาเปลี่ยนท่อให้เสร็จผมก็ได้ไอ้ลูกชายสุดหล่อคืนพอมีท่อใหม่มาเพิ่มก็รู้สึกว่าหล่อขึ้นอีกเป็กอง พอขี่ออกมาซักพักก็เห็นท้องฟ้าเริ่มมืดสังสัยฝนทำท่าจะตกรีบกลับดีกว่าเดี๋ยวเปียกไข่
ผมจอดซื้อข้าวที่ร้านสะดวกซื้อก่อนกลับเพราะที่ห้องไม่มีอะไรกินเลย พอออกมาจากร้านก็เจอใครคนนึงยืนอยู่ข้างรถให้ตายสิวะ! นี่มันไม่มีที่ไปเลยรึไง?
“…”
“หึหึ…ไปสงกูหน่อย”
รอยยิ้แบบนี้อีกละ คิดว่าหล่อที่ยิ้มออกมาอย่านั้นน่ะ แบบนี้มันไม่ได้เรียกหล่อเฟ้ย!มันเรียกน่ารัก!! เฮ้ย!! ไม่ใช่นี่ผมเป็อะไรวะเนี่ย!!
“ไม่ไป”
“น่าไปส่งกูหน่อย เนี่ยฝนจะตกแล้วเนี่ย”
ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าก็จริงอย่างมันว่า แต่อย่ามาอ่อยกูซะให้ยาก วันนี้กูใจแข็งมากบอกเลย
“ก็เื่ของมึงสิ”
ผมไม่สนใจขึ้นคร่อมรถแล้วสตาร์ทแต่รู้สึกว่ารถมันหนักขึ้น
“ไอ้โต๋มึงลงไป!”
“น่าไปส่งกูหน่อยนะ ถ้ามึงไม่ไปส่งกูกูจะไปบอกคนอื่นให้ทั่วเลยว่ามึงคือไอ้อ๋องร้านเหล้า”
“…”
แล้วผมจะทำอะไรได้! ถึงจะอยากจับมันโยนลงรถไปแค่ไหนก็ต้องอดทน เพราะความจนมันน่ากลัว…เอิ่มไม่ใช่ละ!
ผมสวมหมวกกันน็อกเสร็จก็บิดออกมาเลยไม่สนใจว่าไอ้ข้างหลังมันจะโวยวายขนาดไหนบิดมันเต็มที่เผื่อไอ้ตุ๊กแกมันจะล่วงลงไปเอง แต่ที่ไหนได้มันกอดเอวผมแน่นเลยแถมมือของมันยังเลื้อยเข้ามาในเสื้อผมอีก แถมมันยังลูบๆคลำแถวหน้าท้องผมจนผมต้องจอดรถแล้วเปิดหมวกกันน็อกมาด่ามัน
“เหี้ยโต๋!ถ้ามึงยังไม่เลิกลูบ กูจะถีบมึงลงรถกูแล้วนะ”
“แหม! แค่นี้ทำเป็หวงตัวทีมึงทั้งลูบทั้งขยำตูดกู กูยังไม่ว่าอะไรเลย!”
“…”
ไม่น่าเลยผมไม่น่าหลวมตัวเลย นับวันมันนี่ยิ่งเอาใหญ่ซักวันเถอะผมจะต้องจัดการกับมันให้ได้!
“เปียกหมดแล้วมึงอ่ะ ขึ้นไปห้องกูก่อนมั้ย?”
พอถึงหอพักของไอ้ตุ๊กแกมันมันก็อ้อยอิ่งกว่าจะยอมลงจากรถได้ อยากจะถีบมึงจริงๆ
“…ไม่”
มึงคิดเหรอว่ากูจะหลงเชื่อมึง? มึงจะหลอกกูไปขืนใจอะดิ กูรู้กูโดนมาหลายรอบละ!
“กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า ไปเร็ว!”
“กูไม่ไป”
“มาเถอะน่า”
ไอ้ตุ๊กแกมันกระชากผมทั้งที่ใส่หมวกกันน็อกอยู่แต่แรงมันดีฉิบหายกระชากผมให้เดินตามเข้าหอมันได้อ่ะพอเริ่มคิดว่ามันจะทำอะไรผมอีกก็ชักจะหนาวๆร้อนๆขึ้นมาเลย
“อ่ะ! ผ้าเช็ดตัวมึงเช็ดตัวก่อนนะ เดี๋ยวกูหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน”
หืม? ผิดคาดคิดว่ามันจะกระชากผมเข้าไปจูบหรือผลักผมลงที่เตียงมันซะอีก รู้สึกผิดหวังเล้กน้อยอ่า…ไม่ใช่ละ ทำไมพักนี้ผมสติหลุดบ่อยๆวะ
แต่พอมองไปรอบๆห้องมันก็ดูกว้างดีนะ สะอาดด้วยทีไปห้องกูกินขนมทิ้งไว้เกลื่อนเลย
ผมก็เช็ดตัวอย่างลวกๆไมใช่อะไรต้องมีสติไว้ก่อนเผื่อมันโจมตีจะได้ตั้งรับทัน
“อ่ะเสื้อ มึงเปลี่ยนก่อนเดี๋ยวเป็หวัดอาทิตย์หน้ามีสอบ”
ไอ้ตุ๊กแกมันยื่นเสื้อยืดมาให้อย่างเดียว มันคงเห็นว่ากางเกงผมไม่ค่อยเปียกซักเท่าไรแต่เสื้อนี่สิมันเป็สีชมพูนี่สิ ไม่ค่อยอยากจะรับมาใส่เลยส่วนที่มันพูดว่าสอบคือสอบย่อยเก็บคะแนน แต่ง่ายโคตรผมไม่อยากจะคุย
“อ…อืม”
ผมรับเสื้อมาอย่างระมัดระวังตัวสุดๆเสียวง่ะ
“ฮ่าๆ มึงไม่ต้องกลัวกูหรอกน่า”
“อ…อะไรกูกลัวอะไรมึง?”
“ก็ดูมึงทำหน้าเข้า วันนี้กูไม่ทำอะไรมึงหรอก”
“เอ้า!ไปเปลี่ยนเสื้อดิ”
ผมกางเสื้อดูเป็ไซส์แอลปกติผมใส่ไซส์เอ็กซ์แอลนะ แล้วจะใส่ได้มั้ยวะเนี่ย!
“ใหญ่สุดแล้วน่ะ ลองใส่ก่อน”
มันพยักหน้าให้ผมลองใส่เสื้อสีชมพูหวานแหววของมันน่ารักไปมั้ย…เสื้ออ่ะ
“ไม่มีสีอื่นเหรอ?”
ผมลังเลปกติไม่ค่อยชอบสีนี้ซักเท่าไร ส่วนใหญ่เสื้อผ้าที่ผมมีมักเป็สีดำเทาหรือน้ำตาลอะไรอย่างนั้นมากกว่า
“ไม่มี เร็วๆชักช้ากูเปลี่ยนใจไม่รู้นะ”
มันทำท่าเดินเข้ามาใกล้ แถมยกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนจะมาลูบอะไรผมอีกอย่าเข้าม๊า!เดี๋ยวกูก็ยอมอีกอ่ะ ผมรีบหันหลังถอดเสื้อตัวเองออกแล้วรีบใส่เสื้อของไอ้ตุ๊กแกมันทันทีทำลายสถิติโลกเปลี่ยนเสื้อเสร็จภายใน 5 วินาที
พอหันหน้ากลับไปมองก็เห็นไอ้ตุ๊กแกมันยิ้มหวานหยดย้อยเลยเป็อะไรของมึงอี๊ก??
“มึง…ใส่เสื้อตัวนี้แล้วน่ารักดี…แต่ผิดไซส์ไปหน่อย”
ผมได้ยินมันชมว่าน่ารักแล้วรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้รู้สึกว่าโรคหัวใจที่ผมสงสัยว่ากำลังเป็ มันกำเริบอีกแล้ว…
เรายืนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ในใจมันรู้สึกแปลบๆ ในท้องมันรู้สึกมวนๆในหัวรู้สึกมึนๆงงๆ ทำไมหลายอาการจังวะ! หลังจากที่ยืนทำใจสงบนิ่งซักพักก็มองออกไปนอกหน้าต่างห้องมันก็เห็นว่าฝนซาแล้ว
“กูจะกลับแล้ว…”
“อืม…ขอบคุณที่มาส่งนะ”
วันนี้มันแปลกจริงๆ ปกตินี่ลากผมขึ้นเตียงโบ๊ะบ๊ะไปแล้ว แต่วันนี้มันแปลกไม่เข้าใกล้ผมเลยยืนยิ้มอยู่ห่างๆ หรือว่ามันจะเลิกบ้าแล้ว??
“อืม”
ผมเดินมาจากห้องไอ้ตุ๊กแก ก็เห็นผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ที่บันไดทางขึ้นหน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ก็ไม่ได้สนใจเดินผ่านลงมายืนที่รถ ฝนหยุดตกแล้ว ก้าวขาขึ้นรถแล้วก็เตรียมสวมหมวกกันน็อกก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น
“น้องอ๋องใช่มั้ยคะ?”
ผมเงิยหน้ามองผูหญิงที่ถามในระยะไม่ไกลนักก็นึกขึ้นได้ว่าเป็ผู้หญิงที่เคยเลี้ยงเบียร์ผมที่ร้านแล้วก็นึกขึ้นได้อีกว่าผู้หญิงคนนี้เป็กิ๊กของไอ้ตุ๊กแกมัน…
“ไม่ใช่ครับ คุณคงจำคนผิด”
“พี่ว่าพี่จำไม่ผิดหรอกค่ะ”
“…”
อะไรของป้าครับผมยิ่งรีบๆอยู่ หน้าตาก็สวยดีอยู่หรอก แต่ไม่ต้องยิ้มหลอนขนาดนั้นก็ได้
“หรือจะให้พี่เรียกว่าน้องแว่นดีคะ?”
ฉิบหาย! ความแตกเหรอะวะ ?แต่ไม่น่าใช่ไม่น่าจะมีใครรู้ว่าผมคือไอ้แว่น
“ขอโทษนะผมรีบ คุณคงจำคนผิด”
“ไม่ผิดแน่นอนค่ะ เพราะพี่ได้ยินมาจากน้องโต๋”
ได้ยินมาจากไอ้ตุ๊กแก?? นี่มันเอาเื่ผมไปเที่ยวเล่าให้คนอื่นฟังเรอะ? จะมากไปแล้ว! ผมก็ว่าแล้วว่าคนอย่างมันนี่เชื่อไม่ได้! เดี๋ยวเถอะมึง!
“คุณคงเข้าใจผิดผมไม่รู้จักคนชื่อแว่นอะไรนั่น”
“ลักษณะน้องอ๋องกับน้องแว่นเหมือนกันหุ่นก็คล้ายกัน”
โหป้า!! จำแม้กระทั่งหุ่นกูได้? เอฟซีกูป่ะเนี่ย?หลอนเลย!
“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเื่อะไร ขอตัวก่อน”
แล้วผมก็บิดรถหนีมาเลย ไม่รู้ยัยป้านั่นจะเชื่อตามที่ผมปฏิเสธหรือเปล่าแต่ตอนนี้ต้องหนีมาตั้งหลักก่อน คิดแล้วก็โมโหอย่าให้กูเจอหน้านะไอตุ๊กแกตัวแสบจะเอาให้ยับเลยคอยดู!!
27K
