เมื่อโดนเชิญชวนขนาดนี้มีหรือผู้ชายทั้งแท่งอย่างปัถย์จะปฏิเสธ เขาลากเธอออกจากผับไปขึ้นรถ และตรงไปที่คอนโดของหญิงสาวทันที โดยระหว่างเดินทางนั้นเขาก็โดนเธอปลุกเร้ามาตลอด เรียกได้ว่าไปถึงสถานที่ก็พร้อมใช้งานได้เลย
ที่คิดเอาไว้ไม่เกินจริง ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลง คนทั้งคู่ก็ถลาเข้ากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว โรมรันพันตูกันอยู่บนที่นอนกว้าง เสื้อผ้าถูกถอดขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดี ราวกับมันคือขยะดี ๆ ชิ้นหนึ่งเท่านั้น
“มาเกาะติดผมแบบนี้ คุณไม่คิดจะแต่งงานมีลูกหรือไง” ปัถย์ถามหลังจากเขาผละออกจากริมฝีปากฉ่ำวาวของอีกฝ่าย เพื่อใส่ถุงยางที่เขาพกมันไม่เคยขาด โดยที่หญิงสาวยังคลอเคลียเล้าโลมมันไม่ห่างอย่างหลงใหล
“ทำไมคะ คุณจะขอฉันแต่งงานเหรอ” เธอยืดตัวขึ้นอยู่ในท่าคุกเข่า เลิกให้ความสนใจปัถย์น้อยเป็การชั่วคราว เมื่อได้ยินเื่ที่น่าสนใจกว่า
“ผมไม่ชอบการผูกมัด แบบที่เป็อยู่อย่างนี้มันดีอยู่แล้ว” ปัถย์ตัดบท ด้วยการดึงหญิงสาวเข้ามาบดจูบ ลูบไล้บีบเคล้นมือในส่วนที่สามารถทำได้
“น่าเสียดายจัง นึกว่าจะได้ยึดคุณเอาไว้คนเดียวได้เสียอีก” เธอไม่ได้แค่พูดเพื่อรับมุกของเขาเท่านั้น แต่แอบหวังลึก ๆ ตอนได้ยิน คิดว่าอาจจะถึงเวลาของเธอแล้ว แต่สุดท้ายมันก็เท่านั้น
เขาจะพูดเื่นี้ขึ้นมาเพื่ออะไร
“แต่ตอนนี้ผมเป็ของคุณคนเดียวนะ” ปัถย์ผลักร่างของเธอลงที่นอนแล้วดึงขาเรียวงามทั้งสองข้างเกาะที่เอว แล้วสอดประสานเป็หนึ่งเดียวกับหญิงสาวที่ส่งสายตาเชิญชวนให้อย่างดุดัน เร่าร้อน ใส่ความรุนแรงนิด ๆ หน่อย ๆ ที่อีกฝ่ายชอบเสริมเข้าไปอย่างรู้จุด และนี่แหละที่ทำให้หญิงสาวติดเขาหนึบหนีไปไหนไม่พ้น
เธอยังชอบชมเขาบ่อย ๆ ว่าเป็เซ็กส์ที่ดุดันแต่ไม่หยาบคาย
ทำให้แม้จะโดนมือฟาดเข้าบางจุดก็ไม่มีเสียงร้องของความเ็ปมีแต่เสียงครางสะท้านที่มาจากความพึงพอใจ
“แรงกว่านี้ได้อีกนะคะ” เมื่อสั่งแล้วได้ตามสั่ง หญิงสาวก็หยัดตัวเงยหน้าหลับตาครางออกมาอย่างมีความสุข ทั้งที่่บน่ล่างแดงจากฝ่ามือของปัถย์เป็ระยะ ๆ
“คุณเสพติดความเ็ปหรือเปล่า” ปัถย์มองคนใต้ร่างที่ทำตาหวานฉ่ำปรือ ขยับรับจังหวะที่หนักหน่วงดุดันและสูดปาก เป็ระยะ ๆ อย่างพอใจ แล้วกดยิ้ม บางครั้งการที่พั้นซ์และเขายังไม่เคยหายไปจากวงจรชีวิตของกันและอาจจะเพราะเื่นี้ก็ได้
“ไม่ค่ะ แค่จากคุณเท่านั้น” พั้นซ์ลุกขึ้นแล้วพลิกให้ปัถย์ลงไปอยู่ด้านล่างบ้าง จากนั้นก็ทำการสลับบทบาท เธอเป็ฝ่ายควบคุมเกม ซึ่งก็สามารถสร้างความพอใจให้กับปัถย์ได้เป็อย่างดี
เชื่อว่าไม่มีใครรู้ใจเขาดีมากไปมากกว่าเธออีกแล้ว
แม้เขาจะไปหาคนอื่น สุดท้ายยังไงก็ต้องกลับมาหาเธอ อย่างเช่นทุกครั้ง
เซ็กส์ที่แสนจะดุเด็ดเผ็ดร้อนจบลง หลังจากที่มันเกิดขึ้นถึงสองรอบติด และตอนนี้พั้นซ์ก็นอนหลับไปอย่างหมดแรง ผิดกับปัถย์ที่อาบน้ำจัดการกับตัวเองเตรียมจะกลับบ้าน
“ไม่ค้างเหรอคะ” พั้นซ์งัวเงียถามเมื่อเธอพลิกตัวจะกอดเขากลับพบเพียงความว่างเปล่า
“อื้อ ผมไปล่ะ” ปัถย์ตัดบทแล้วเดินออกจากห้องมาด้วยความรู้สึกที่ยังเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แม้จะชอบเซ็กส์ แต่วันนี้มีเื่ให้คิด เซ็กส์กลับไม่ได้ช่วยให้เขาผ่อนคลายลงสักเท่าไหร่
ถ้าจัดการเื่นี้ไม่ได้ เขาคงไม่มีแก่ใจจะทำเื่อื่น
คิดหนักยิ่งกว่าโปรเจคพันล้านเสียอีก
และคนที่จะทำให้ความเครียดของเขาหายไปก็คือเลขาฯ ที่แสนจะรู้ใจอย่างฉันทวิชญ์ ไม่รู้ว่าตอนนี้ดึกขนาดไหน แต่เขารู้ว่าโทรหา อีกฝ่ายต้องรับแน่นอน
และก็ไม่เกินคาด
“ครับบอส” เสียงงัวเงียที่ตอบกลับมาทำให้ปัถย์ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างพอใจ อีกฝ่ายไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง
“ผมอยากได้ผู้หญิงสักคน”
“บอสครับ นี่มันนอกเวลางาน อีกอย่างมันก็ดึกมากแล้ว และผมเป็เลขาฯ ไม่ได้เป็นายหน้าหาผู้หญิงนะครับ” น้ำเสียงงัวเงียก่อนหน้าหายหมดเกลี้ยง ทำให้ปัถย์ที่ทำงานกับอีกฝ่ายมานานรู้ว่าทางนั้นกำลังหงุดหงิด
“ผมไม่ได้้าเดี๋ยวนี้ แต่้าให้ไวที่สุด คุณมลฤดี้ามีหลาน และต้องเป็ลูกของผมเท่านั้น...” หลังจากนั้นปัถย์ก็เล่าเื่ราวคร่าว ๆ ให้กับฉันทวิชญ์ฟัง
และแน่นอนว่าสิ่งที่จะได้รับตอบกลับมาคือ...
“โอเคครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”
“เร็วที่สุด” ปัถย์ย้ำสั้น ๆ อีกครั้ง
“ครับ” สิ้นเสียงตอบรับปัถย์ก็วางสายเก็บมือถือด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเคลื่อนรถออกจากคอนโดของพั้นซ์ กลับบ้านอย่างไม่มีอารมณ์จะไปไหนต่อ
12K
