บทที่ 5
คณะเดินทางของจางชิงหลินเร่งเดินทางทันที ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามคณะเดินทางก็มาถึงเชิงเขา
จางชิงหลินรีบลงจากม้าวิ่งขึ้นเขาไปทันที โดยมีองครักษ์วิ่งตามไปติด ๆ เมื่อมาถึงจุดของสุสานทำให้เห็นว่า พื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นหญ้ารกรุงรัง มีใบไม้เกลื่อนเต็มไปหมด ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่สุสานของอดีตฮ่องเต้ที่กอบกู้แคว้น
"นายหญิงเ้าคะ" หนิงเฟิงร้องออกมาเสียงดังรีบเข้าไปประคองเมื่อเห็นจางชิงหลินทรุดลงกับพื้น
"ทำไมสุสานของท่านพี่เป็เช่นนี้ พวกทหารและขันทีไปไหนหมด" จางชิงหลินพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดมองไปรอบ ๆ ด้วยตาแดงก่ำ
"ข้าน้อยจะไปหาพวกเขาขอรับ" หลี่หานบอกรีบแยกออกไปตามหาทหารและองครักษ์
"ข้าจะเข้าไปดูด้านใน" จางชิงหลินลุกขึ้นก้าวเท้าเดินไปที่สุสานด้วยท่าทางร้อนรน เมื่อไปถึงจุดสำหรับเปิดประตูสุสานก็พบว่าประตูสุสานเปิดเอาไว้ แม้จะเปิดออกมาเล็กน้อย แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามีร่องรอยคนเข้าไปในสุสาน
"ระวังนะขอรับ" เว่ยฉู่และองครักษ์คนอื่น ๆ รีบเข้าไปช่วยกันเปิดประตูสุสานทันที เมื่อประตูถูกเปิดออกจางชิงหลินก็รีบวิ่งเข้าไปในสุสานทันที
"นายหญิงรอก่อนเ้าค่ะ ภายในอาจจะมีกับดัก" หนิงเฟิงเอ่ยเตือนและวิ่งตามไปติด ๆ เว่ยฉู่ที่เห็นดังนั้นก็รีบให้คนจุดคบไฟและรีบวิ่งตามไปติด ๆ
"อย่าเพิ่งเ้าค่ะ" หนิงเฟิงจับแขนจางชิงหลินเอาไว้ เมื่อเธอเห็นว่าตรงหน้าเหมือนมีคนนอนอยู่
"นั่นคนนี่" เว่ยฉู่ที่วิ่งถือคบไฟเข้ามาพูดขึ้น เขารีบเดินเข้าไปตรวจสอบทันที
"ระวังนะเว่ยฉู่ ที่ด้านหน้ากับดักจะเริ่มทำงาน" จางชิงหลินเตือนเพราะภายในสุสานแห่งนี้ นางเป็คนที่รู้จักเส้นทางดีที่สุด
"ขอรับนายหญิง" เว่ยฉู่รับคำ เขาเดินไปสำรวจร่างที่ตอนอยู่ตรงหน้าอย่างระมัดระวัง "ตัวยังอุ่นอยู่เลยขอรับ ดูเหมือนเขาจะตาย่ที่ข้าน้อยกลับไปรายงานนายหญิงขอรับ ตายเพราะพิษที่โดนมาจากลูกธนู" เว่ยฉู่รายงาน แม้ร่างนี้จะโดนธนูปักเข้าที่แขนแต่เพราะพิษที่อยู่ที่หัวธนูทำให้เขาตาย
"ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ศพแรก" จางชิงหลินพูดออกมามองไปรอบ ๆ เห็นว่ามีรอยเืติดอยู่
"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่ามีคนมาเก็บศพพวกนี้หรือเ้าคะ" หนิงเฟิงพูดขึ้น ดูจากรอยเืแล้ว นี่ไม่ใช่ศพแรกแน่นอน
"น่าจะเป็อย่างนั้น หรือไม่ก็เป็โจรพวกเดียวกันเอาศพกลับไป ทั้ง ๆ ที่มีกับดักและความตายรออยู่แต่ดูเหมือนโจรพวกนี้จะไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย" เว่ยฉู่พูดออกมา
"ทำไมถึง" หนิงเฟิงยกมือปิดปากเมื่อเข้ามาถึงห้องเก็บสมบัติพบว่าห้องที่เคยมีทรัพย์สมบัติอยู่มากมายตอนนี้กลับว่างเปล่า
"รีบเถอะ" เห็นห้องแรกจางชิงหลินก็เริ่มกังวลมากขึ้น ทุกคนรีบเดินตามจางชิงหลินไปติด ๆ เพราะจางชิงหลินได้ปิดกับดักที่มีอยู่ทำให้การเดินทางเร็วขึ้น ผิดกับตอนแรกที่เว่ยฉู่เข้ามาเพราะต้องระวังกับดัก
"ตอนข้าน้อยมาถึงประตูเปิดอยู่ขอรับ" เว่ยฉู่บอกเมื่อเห็นว่าห้องเก็บพระศพของอดีตฮ่องเต้หลงเจิ้นอี้ปิดอยู่ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเห็นประตูเปิดออกและเมื่อมองเข้าไปก็เห็นฝาโลงศพก็เปิดเอาไว้ เพราะเป็ห้องเก็บพระศพเขาเลยไม่กล้าเข้าไปตรวจสอบ
"เปิดประตูออก" จางชิงหลินสั่งเสียงเข้ม
"ขอรับ" องครักษ์รีบไปช่วยกันเปิดประตูทันที
เมื่อประตูถูกเปิดออก สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือโลงศพที่วางอยู่ตรงกลางห้องและถูกปิดผนึกเอาไว้ ตอนนี้ฝาโลงถูกเปิดออก ข้าวของมีค่าที่เคยมีหายไปทั้งหมด
"ท่านพี่" จางชิงหลินรีบเข้าไปดูที่โลงทันที และเมื่อเข้าไปก็พบว่าโลงศพว่างเปล่า ด้านในที่ควรจะมีศพของหลงเจิ้นอี้กลับว่างเปล่า แม้แต่ผ้าห่มก็หายไปด้วย
"นายหญิง" หนิงเฟิงรีบเข้าไปประคองเมื่อเห็นจางชิงหลินทรุดลงกับพื้น ความอดกลั้นที่จางชิงหลินพยายามกลั้นเอาไว้ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะทำไม่ได้แล้ว
"ไปเอาคนของฝ่าามาเดี๋ยวนี้" จางชิงหลินเช็ดน้ำตาออกสั่งเสียงเข้ม
"เข้ามาในนี้หรือขอรับ" เว่ยฉู่ถามอย่างระมัดระวัง
"ใช่ เข้ามาในนี้ จะกลัวอะไรอีก ศพของสามีข้าหายไป แค่นี้ยังถูกเหยียดหยามไม่พออีกหรือ" จางชิงหลินพูดด้วยความแค้น ใครที่กล้าแตะต้องสุสานของสามีของนาง ข้าจะไม่มีวันปล่อยเอาไว้
"ขอรับ" เว่ยฉู่รีบออกไปจับคนของหลงอันจวิ้นมาทันที
"ฮะ ฮองไทเฮา" องครักษ์คนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะมองอยู่ไกลแต่การที่พวกเขาถูกจับเข้ามาในสุสานพวกเขาคิดได้อย่างเดียวว่าคงไม่รอดเป็แน่
"ใช่ ข้าเป็ฮองไทเฮา กลับไปบอกฝ่าา ข้า้าคนที่รับผิดชอบเื่นี้ สุสานของอดีตฮ่องเต้กลับถูกคนลบหลู่ขนาดนี้ เขาปกครองคนอย่างไร ไปแจ้งฝ่าาว่าพระศพของเสด็จพ่อของเขาโดนโจรขโมยไป
ข้า ซึ่งยังเป็ฮองไทเฮาอยู่จะไม่มีทางยอมให้ใครมาหยามเกียรติสามีข้าได้ และคนเป็ลูกอย่างฝ่าาก็ไม่สมควรที่จะอยู่เฉย
ไปบอกกับฝ่าาของพวกเ้า ใครก็ตามที่กล้าละเลยไม่ดูแลสุสานแห่งนี้ให้ดี โทษของพวกมันต้องตาย แม้แต่โจรพวกนั้นเองก็ตาม" จางชิงหลินประกาศกร้าวออกมา
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปรายงานเดี๋ยวนี้" องครักษ์ที่เป็หัวหน้าบอก เขาไม่คิดเลยว่าฮองไทเฮาจะน่ากลัวขนาดนี้
"พวกเ้าทั้งหมดกลับไปให้หมด ถ้าข้าเห็นใครยังติดตามข้าอีก มันผู้นั้นจะต้องตาย" จางชิงหลินตวัดสายตามององครักษ์ของหลงอันจวิ้นที่ส่งมาอย่างน่ากลัว
"พ่ะย่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกกระหม่อมทูลลา" องครักษ์รีบถอยออกไปทันที
"หลี่หานกลับมาหรือยัง" เมื่อเห็นองครักษ์ของหลงอันจวิ้นกลับไปหมดแล้ว
"ยังขอรับ" เว่ยฉู่ตอบเขาเองยังรู้สึกหวั่น ๆ เองเช่นกัน ทั้ง ๆ ที่ควรจะมีทหารและขันทีเฝ้าตลอดเวลาแต่นี่ไม่เห็นแม้แต่เงา
"ไปรอด้านหน้า" จางชิงหลินเดินนำออกไป ห้องเก็บสมบัติทุกห้องไม่มีสมบัติเหลืออยู่เลย นั่นก็แสดงว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวกโจรเ่าั้จะต้องเข้ามาขโมยสมบัติตลอดแน่นอน เพราะทรัพย์สมบัติที่เอามาฝังในสุสานมีจำนวนมาก แต่ดูเหมือนว่าห้องลับจะไม่ถูกแตะต้อง
"เ้าเป็ใคร" เว่ยฉู่ที่ได้ยินเสียงเหมือนกับมีคนกำลังเหยียบกิ่งไม้ถามออกไป กระบี่ในมือถูกชักออกมา องครักษ์ทุกคนต่างเข้ามาปกป้องจางชิงหลินทันที
"พวกเ้าต่างหากที่เป็ใคร มาทำอะไรที่นี่" เสียงของชายชราดังออกมาจากพุ่มไม้ พร้อมกับร่างที่ค่อย ๆ เดินออกมา สีหน้าของเขาไม่พอใจยิ่ง
"จางกงกงอย่างนั้นหรือ" จางชิงหลินถามขึ้น เมื่อเห็นหน้าชายชราชัด ๆ
"นะ นายหญิงหรือขอรับ นายหญิงมาที่นี่ได้อย่างไร" จางกงกง หรือจางหรงถามออกมา เมื่อเข้าเพ่งมองดี ๆ ก็เห็นว่าหญิงที่ถูกคุ้มกันอย่างดีเป็ใคร
"ท่านไม่ได้ตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" จางชิงหลินรีบเดินเข้าไปหาจางกงกงอย่าง้าคำตอบ
"นายหญิง" จางกงกงคุกเข่าลงร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"จางกงกงท่านลุกขึ้นเถอะ ช่วยบอกข้าหน่อยว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้ดูแลถึงแจ้งไปว่าท่านหายไปแล้ว ทำไมศพของท่านพี่หายไป" จางชิงหลินถามออกมาอย่างสับสน
"ข้าน้อยไม่ได้หายไปไหนเลยขอรับ แต่ก็เกือบตายไปเหมือนกัน พวกทหารและขันทีพวกนั้นตอนปีแรก ๆ ก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างดี แต่พอนานวันเข้าพวกเขาเปลี่ยนไป
พอข้าน้อยเข้าไปต่อว่าสิ่งที่ได้มาก็คือถูกพวกเขาซ้อม ตอนแรกกระหม่อมก็คิดว่าตัวเองอาจจะตายไปแล้ว แต่เพราะ์คงเห็นว่าข้าน้อยไม่ควรตายจึงมีชีวิตรอดมาได้
ข้าน้อยต้องคอยหลบซ่อนจากทหารและขันที ใช้ชีวิตอยู่ในป่า จนผ่านไปไม่นานทหารและขันทีพวกนั้นหนีไปจากที่นี่ ข้าน้อยจึงกลับมาดูแลสุสาน
แต่เพราะไม่มีทหารเฝ้าจึงมีพวกโจรเข้ามาขโมยสมบัติในสุสาน ข้าน้อยพยายามที่จะปกป้องทรัพย์สมบัติของนายท่านแล้ว แต่ข้าน้อยสู้ไม่ได้
นายหญิง ทำไมนายหญิงถึงมาอยู่ที่นี่ นายหญิงเป็ฮองไทเฮาสมควรจะอยู่ในวัง หรือว่าเกิดอะไรขึ้น ฮ่องเต้ดูแลนายหญิงไม่ดีอย่างนั้นหรือ" จางกงกงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเห็นจางชิงหลินมาที่นี่ก็เป็ห่วงขึ้นมา เพราะนางไม่สมควรมาอยู่ที่นี่ คนของราชวงศ์ถ้าถูกส่งมาที่สุสานนั่นก็คือคนทำผิดที่ถูกส่งมาเฝ้าสุสาน
"ข้าขอมาเอง ข้าอยากอยู่ใกล้ ๆ กับท่านพี่ แต่ไม่คิดว่าจะมาเห็นภาพนี้ แม้แต่ศพของท่านพี่โจรสารเลวพวกนั้นก็ยังขโมยไป ข้าจะไปตามศพของท่านพี่กลับมาให้ได้" จางชิงหลินพูดออกมาด้วยความโกรธ
"นายหญิง ข้าน้อยมีเื่จะแจ้งขอรับ เชิญนายหญิงทางนี้" จางกงกงผายมือให้จางชิงหลินเดินไป เว่ยฉู่และหนิงเฟิงจะตามไปด้วยแต่จางกงกงกลับไม่ให้พวกเขาตามไป
26K
