เรือนใหญ่ สำนักเมฆาทมิฬ
หญิงสาวเข้าไปนั่งรอสามีของนางด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาในเรือนใหญ่ นางมองเขาอย่าง้าคำตอบ
"นางเป็ใคร" ร่างบางถามชายหนุ่มเสียงเย็น
ชายหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
"นางเป็ลูกของท่านเ้าสำนักคนก่อน ข้าแค่ไม่้าให้เ้าเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับนาง ส่วนเหตุผลข้ายังไม่สามารถบอกเ้าตอนนี้ได้ ข้าขอเวลา เมื่อถึงเวลาข้าจะบอกกับเ้าทุกอย่าง"
ชายหนุ่มพยายามอธิบายให้นางเข้าใจ เขาไม่้าให้นางเข้าไปรับรู้ยุ่งเกี่ยว เกี่ยวกับแม่นางเหมยลี่เพื่อความปลอดภัยของนางเองแต่บางอย่างเขายังไม่สามารถบอกกับนางได้
"ข้าอยากให้เ้าเชื่อใจข้า" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอ้อนวอน
หญิงสาวนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ทำสีหน้าแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน!!! ตอนอยู่ที่เรือนเหมยทำเป็เกรี้ยวกราดใส่นาง พอกลับเข้ามาที่เรือนใหญ่กลับทำสีหน้าอย่างกับหมาทึ่มๆ ตัวใหญ่ที่โดนเมียทิ้ง
"ข้าไม่รับปาก อย่าทำอะไรที่มันเกินขอบเขตที่ข้ารับได้และเหตุผลที่ท่านว่า ข้าหวังว่าอีกไม่นานข้าคงได้คำตอบนะเ้าคะ"
นางเอ่ยเสียงเรียบและเดินออกกลับออกไป ไม่แม้จะสบตากลับเขา
"นายท่านยืนยันจะให้ทำตามแผนเดิมหรือไม่ขอรับ"ลูกน้องเงาคนสนิทโดดลงมาจากหลังคาเพื่อถามชายหนุ่มอีกครั้ง
"เหมือนเดิม" ชายหนุ่มตอบเสียงเข้ม แม้ั์ตาจะยังเศร้าสร้อยเพราะเมียไม่สนใจ
"มันเสี่ยงมากนะขอรับ ยิ่งถ้าฮูหยินรู้ขึ้นมา.."
"ไม่ จะให้นางรู้เื่นี้ไม่ได้เด็ดขาด" ชายหนุ่มพูดแทรกลูกน้องคนสนิทขึ้นมา
'นางจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย' เขาได้แต่ย้ำกับตนเองในความคิด เขาไม่อยากให้นางมาเสี่ยงอันตรายอะไรเกี่ยวกับเขา
"ขอรับ" ลูกน้องคนสนิทได้แต่ลอบกลืนน้ำลาย
'เฮ้อ!!ถ้าฮูหยินรู้แล้วอาละวาดขึ้นมา ท่านประมุขนั่นแหละจะลำบาก ขนาดแค่เมียไม่สนใจยังหงอยขนาดนี้ ' ลูกน้องเงาคนสนิทได้แต่คิดอยู่ในใจ
เรือนเหมย สำนักเมฆาทมิฬ
"ท่านประมุขกลับเข้าไปที่เรือนใหญ่แล้วขอรับคุณหนู แต่พูดคุยอะไรกันบ้างไม่สามารถรับรู้ได้เนื่องจากท่านประมุขกางอาณาเขตไว้ขอรับ"
ชายชุดดำผู้หนึ่งโดดลงมาจากหลังคาเข้ามารายงานเหตุการณ์ที่ด้านนอก
"ขอบใจ เ้ากลับไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของท่านพี่ไว้ให้ดี มีอะไรรีบส่งข่าวมาก่อน"
'น่าเสียดายที่วันนี้ท่านพี่กลับมาก่อน คงจะมีหมารับใช้สักตัวคาบข่าวไปบอกซินะ ครั้งนี้เ้าแค่โชคดี แต่มันจะไม่มีครั้งต่อไป'
**มี E-Book แล้วนะคะ สามารถติดตามได้ที่ Meb หรือตามลิ้งค์นี้นะคะ => https://www.mebmarket.com/ebook-194849-