การเดินทางในวันที่สี่นับจากกำแพงนครฉางเฟิงลับหายไปจากสายตา พิสูจน์ให้เห็นถึงความยากลำบากที่แท้จริงของการเดินทางผ่านดินแดนรกร้าง รถม้าคันเล็กกำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าและทุลักทุเลขึ้นไปตามช่องเขาที่สูงชันและคดเคี้ยวราวกับลำไส้ของอสูรกายโบราณ ถนนซึ่งครั้งหนึ่งอาจเคยเป็เส้นทางสัญจร บัดนี้เป็เพียงแนวหินขรุขระที่ถูกกัดเซาะโดยสายลมและกระแสน้ำตามธรรมชาติ ม้าลากรถทั้งสองตัวที่เหนื่อยล้าเต็มทน ส่งเสียงร้องออกมาเป็ระยะ บ่งบอกถึงความยากลำบากในการก้าวเดินบนทางที่ทั้งชันและลื่น คนขับรถม้า ชายกลางคนผู้เคยมีท่าทางสุขุมเยือกเย็น บัดนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากขมุบขมิบพึมพำอย่างหัวเสียขณะที่พยายามอย่างสุดกำลังที่จะควบคุมบังเหียนและหลบหลีกก้อนหินหรือหล่มโคลนที่ปรากฏขึ้นเป็ระยะบนเส้นทาง
เฉิน ฮ่าวหราน ััได้ถึงแรงกระแทกและการสั่นะเือย่างต่อเนื่องจนรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย เขามองผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ของรถม้าที่ปิดไว้เกือบสนิทเพื่อกันลมหนาวออกไป เห็นเพียงหน้าผาสูงชันสีเทาหม่นที่ตั้งตระหง่านขนาบสองข้างทาง และป่ารกทึบที่ดูอ้างว้างและไร้ชีวิตชีวาอยู่เบื้องล่าง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดวังเวงจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงล้อรถที่บดไปบนพื้นหินขรุขระ เสียงลมหายใจหนักๆ ที่เหนื่อยหอบของม้าทั้งสองตัว และเสียงลมหวีดหวิวที่พัดกรูเกรียวผ่านช่องเขา ดังก้องสะท้อนไปมาจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็เสียงลมหรือเสียงคร่ำครวญของิญญาร้าย เขากอดตำราสมุนไพรที่มารดาให้ยืมมาอ่านไว้แน่น พยายามจดจ่ออยู่กับตัวอักษรและภาพวาดบนหน้ากระดาษ เพื่อบรรเทาความรู้สึกเมื่อยล้าจากการเดินทางและความกระวนกระวายใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นในความเงียบอันน่าอึดอัดนี้
เฉินหลิวยังคงนั่งอยู่ด้านหน้า เคียงข้างคนขับรถด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเยือกเย็น สายตาคู่คมกริบของนางกวาดสำรวจเส้นทางเบื้องหน้าและสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ละเลยแม้แต่รายละเอียดที่เล็กน้อยที่สุด แผนที่เดินทางอย่างง่ายที่นางวาดขึ้นเองยังคงกางอยู่บนตัก นางกำลังประเมินสถานการณ์ ความเร็วในการเดินทาง และระยะทางที่ยังเหลืออยู่บนช่องเขาอันตรายแห่งนี้ แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่งราวผิวน้ำในยามไร้ลม แต่ฮ่าวหรานผู้คุ้นเคยกับมารดาดี สังเกตเห็นได้ว่าสมาธิทั้งหมดของนางกำลังจดจ่ออยู่กับการระวังภัยที่อาจซ่อนเร้นอยู่รอบตัว
ขณะที่รถม้ากำลังจะเลี้ยวผ่านโค้งหักศอกแห่งหนึ่ง ที่ถูกบดบังทัศนวิสัยด้วยเงาทะมึนของชะง่อนผาใหญ่ พลัน!
ม้าลากรถทั้งคู่ก็ส่งเสียงร้องออกมาดังลั่นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! ร่างกายของพวกมันแข็งทื่อ ก่อนจะหยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน! แรงเฉื่อยจากการหยุดกะทันหันทำให้รถม้าทั้งคันกระตุกอย่างรุนแรง เฉิน ฮ่าวหราน ซึ่งไม่ได้ทันตั้งตัว เกือบเสียหลักหน้าคะมำกระแทกไปด้านหน้า โชคดีที่มารดาคว้าตัวเขาไว้ได้ทัน
เพียงสิบกว่าก้าวเบื้องหน้าของรถม้า สัตว์ร้ายตัวหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่กลางเส้นทางแคบๆ นั้น มันคือ พยัคฆ์เงา (Shadow Panther)! อสูรร้ายแห่งพงไพรที่ขึ้นชื่อเื่ความว่องไวและความดุร้าย! รูปร่างของมันปราดเปรียว สง่างาม คล้ายเสือดำขนาดใหญ่ ขนสีนิลทมิฬทั่วร่างของมันราวกับจะดูดกลืนแสงตะวันยามบ่ายจนหมดสิ้น ทำให้มันดูกลมกลืนไปกับเงามืดของช่องเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีเหลืองวาวโรจน์ราวกับอัญมณี จับจ้องมายังผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่ไม่เป็มิตรและเต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขี้ยวสีขาวแหลมคมราวใบมีดเผยอออกมาเล็กน้อย พร้อมกับเสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอที่ดังเล็ดลอดออกมา บ่งบอกถึงสัญชาตญาณนักล่าอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว
"สะ... ์! พยัคฆ์เงา!" ชายคนขับรถม้าอุทานออกมาเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาวในทันที มือที่จับบังเหียนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมม้าทั้งสองตัวที่กำลังตื่นกลัวจนแทบจะคลุ้มคลั่ง สายตาของเขาสอดส่ายไปมาอย่างลนลาน มองหาสิ่งของใดๆ ที่พอจะใช้เป็อาวุธป้องกันตัวได้บ้างอย่างสิ้นหวัง
ในจังหวะที่พยัคฆ์เงากำลังจะย่อตัวลงต่ำ เตรียมพร้อมที่จะพุ่งทะยานเข้าใส่เหยื่ออันโอชะเบื้องหน้า!
ฮ่าวหรานััได้ถึงประกายแสงสีแดงจางๆ ที่วาบขึ้นในขอบเขตการมองเห็นของเขาเพียงครู่เดียว พร้อมกับตัวอักษรโบราณที่ไม่คุ้นเคย ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกอย่างชัดเจนกว่าครั้งก่อน:
【คำเตือน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตอันตราย - สายพันธุ์: พยัคฆ์เงา (ระดับพลังเทียบเท่า: ขั้นที่ 2 - ่ต้น)】
'เทียบเท่าระดับ 2... ขั้นก่อลมปราณ่ต้นงั้นรึ!' ความหมายของระดับพลังที่ระบบแจ้งเตือนยังคงเป็ปริศนาสำหรับเขา แต่มันก็บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่า สัตว์ร้ายตรงหน้านี้แข็งแกร่งกว่าทหารยามธรรมดาหรืออันธพาลข้างถนนมากนัก! สถานการณ์ตรงหน้าอันตรายเกินกว่าที่เขาจะมัวมาสนใจเื่อื่นได้แล้ว!
แต่ก่อนที่ชายคนขับรถม้าจะทันได้ทำสิ่งใดที่ผลีผลามลงไป หรือก่อนที่พยัคฆ์เงาจะได้ทันลงมือ เฉินหลิวก็ตอบสนองแล้ว! นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็ว แม่นยำ และเยือกเย็นอย่างน่าเหลือเชื่อ มือเรียวข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในถุงสมุนไพรที่พกติดตัวอยู่เสมออย่างรวดเร็ว หยิบเอารากไม้แห้งเหี่ยวสีดำสนิทชิ้นหนึ่งออกมา และบดขยี้มันในฝ่ามืออย่างแรงในทันที! กลิ่นฉุนรุนแรงอันเป็เอกลักษณ์ของรากไม้ชนิดนี้ก็ฟุ้งกระจายออกมาปะทะจมูกทันที!
จากนั้น นางหันไปเผชิญหน้ากับพยัคฆ์เงาโดยตรง สบตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นนิ่งอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับเปล่งเสียงลมสั้นๆ ออกทางจมูก!
"ชี่!"
เสียงนั้นเบาและสั้น แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น!
พยัคฆ์เงาที่กำลังจะเคลื่อนไหว ชะงักงันไปในทันทีราวกับถูกสะกด! จมูกของมันขยับฟุดฟิด สูดดมกลิ่นฉุนรุนแรงของรากไม้ชนิดพิเศษนั้น ดวงตาสีเหลืองอำพันหรี่ลงอย่างระแวดระวัง มันจ้องมองเฉินหลิวเขม็ง ราวกับกำลังประเมินภัยคุกคามที่อาจจะได้รับจากสตรีตรงหน้า หลังจากยืนนิ่งประเมินสถานการณ์อยู่ครู่ใหญ่ มันก็ส่งเสียงคำรามขู่ในลำคอออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแฝงไว้ด้วยแววลังเลและไม่แน่ใจ มันค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทีละก้าวอย่างช้าๆ และระมัดระวัง ก่อนจะหันตัวอย่างรวดเร็ว กระโจนหายลับเข้าไปในพงไม้หนาทึบข้างทางอย่างรวดเร็วราวกับสายลม!
เมื่ออสูรร้ายจากไปแล้ว บรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นเชือกก็พลันคลี่คลายลงในทันที ชายคนขับรถม้าทรุดตัวลงพิงผนังรถม้าอย่างหมดแรง ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้แขนเสื้อที่ชุ่มเหงื่อเช็ดใบหน้าที่ซีดเผือด เขามองไปยังเฉินหลิวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง ความประหลาดใจ ระคนไปกับความยำเกรงอย่างสุดซึ้ง "แม่... แม่นาง..." เขาเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น คำพูดอื่นๆ จุกอยู่ที่ลำคอ
"ออกเดินทางต่อเถิด" เฉินหลิวกล่าวเสียงเรียบตามเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางเก็บเศษรากไม้ที่เหลือกลับเข้าถุงผ้าอย่างมิดชิด "เร่งความเร็วขึ้นอีกหน่อยก่อนจะมืดค่ำ" นางไม่แสดงท่าทีใดๆ เพิ่มเติม ไม่มีการอธิบาย ไม่มีการโอ้อวด ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็เพียงเื่ธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้ในการเดินทางเท่านั้น
ชายคนขับรถรีบปฏิบัติตามคำสั่งอย่างว่าง่ายโดยไม่มีคำถาม เขารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา กระตุ้นม้าทั้งสองตัวที่ยังคงมีอาการตื่นๆ อยู่เล็กน้อย ให้ออกเดินทางต่อในทันที รถม้าเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขา้าจะออกจากช่องเขาอันตรายนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ฮ่าวหรานที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ในส่วนหลังของรถม้า มองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเงียบงัน เขาประทับใจในความเยือกเย็น ความรอบรู้ และความสามารถอันน่าทึ่งของมารดาอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกัน ข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นในใจก็ยิ่งทำให้เขาสับสนและเต็มไปด้วยคำถาม 'ระดับพลังเทียบเท่าขั้นที่ 2... มันคือระบบการจัดระดับพลังของอสูรหรืออย่างไร? แล้ว 'มรดกแห่งซวนหยวน' นี่ แท้จริงแล้วมันคือสิ่งใดกันแน่?' คำถามมากมายผุดขึ้นในใจราวกับดอกเห็ด แต่เขาก็ยังคงหาคำตอบให้กับมันไม่ได้
รถม้าวิ่งต่อไปโดยไม่หยุดพัก ผ่านโค้งสุดท้ายของช่องเขาอันตรายออกมาได้ในที่สุด จนกระทั่งเมื่อเงาของทิวเขาทอดยาวจนแทบจะกลืนกินเส้นทาง และแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าไป พวกเขาก็แลเห็นแสงไฟรำไรส่องสว่างอยู่เบื้องหน้าในระยะไกล มันคือสถานีพักแรมขนาดเล็กที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในหุบเขา มีกำแพงไม้สูงและหอสังเกตการณ์ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้าง
"ถึงแล้ว! นั่นไง! สถานีพักแรมหุบเขาจันทร์เสี้ยว!" ชายคนขับรถม้าประกาศก้องออกมาด้วยความโล่งใจอย่างที่สุด ราวกับยกูเาออกจากอก
รถม้าเคลื่อนตัวช้าลงเมื่อเข้าใกล้กำแพงไม้ ผ่านประตูไม้ขนาดใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่ เข้าสู่ลานกว้างด้านใน ซึ่งมีนักเดินทางและพ่อค้าบางส่วนจอดเกวียนพักผ่อนอยู่ก่อนแล้ว เฉินหลิวจัดการเื่ค่าเดินทางส่วนที่เหลือกับชายขับรถ และกล่าวขอบคุณในความเป็มืออาชีพของเขา ก่อนจะจูงมือฮ่าวหรานเดินเข้าไปติดต่อหาห้องพักสำหรับค่ำคืนนี้กับผู้ดูแลสถานีพักแรม
การเผชิญหน้ากับอันตรายระลอกแรกในการเดินทางได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่การเดินทางสู่สถาบันเทียนซวนอันยิ่งใหญ่ยังคงอยู่ห่างไกลจากจุดหมายปลายทาง และปริศนาต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับตัวเขา มารดา และระบบมรดกประหลาดนี้ ก็ดูเหมือนจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
(จบตอนที่ 6)
189
