EP3 The First Dinner ❝ ค่ำนี้...คงไม่ใช่มื้ออาหารธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ❞
ชั้นสอง – 17:35 น.
แสงเย็นส่องผ่านผ้าม่านลินินสีเทาขาว
ลินะค่อย ๆ ลืมตาบนเตียงนุ่มที่ยังหอมกลิ่นผ้าใหม่อยู่
ผิวของเธอยังแนบอยู่กับผ้าปู Frette Luxe Cotton Satin 1000TC
หมอนรองหลังจาก D. Porthault (Paris – ลายคลาสสิกแบบราชสำนัก)
ผ้านวมสีไข่มุกจาก Loro Piana Interiors – Cashmere Blend
นุ่มจนเหมือนเตียงทั้งหลัง “ซับเธอไว้” อย่างเงียบ ๆ
เธอกะพริบตาช้า ๆ
ยังไม่แน่ใจว่าตอนนี้กี่โมง
แต่ท้องเริ่มร้องเบา ๆ
หน้าประตูห้อง – เคาะสองครั้งเบา ๆ
“Miss Lina?”
เสียงของแพทริคดังขึ้นเบา ๆ
“If you are awake, may I kindly ask you to come downstairs for dinner?”
อิฟ ยู อาร์ อะเวค, เมย์ ไอ ไคนด์ลี่ อาสก์ ยู ทู คัม ดาวน์สแตร์ส ฟอร์ ดินเนอร์
“Dr. Virelli is waiting to greet you... and would be honoured if you’d him at the table.”
ด็อกเตอร์ วีเรลลี อีส เวททิง ทู กรี๊ท ยู / แอนด์ วูด บี ออนเนิร์ด อิฟ ยู’ด จอยน์ ฮิม แอท เดอะ เทเบิล
(“คุณเรย์มันด์กำลังรอพบคุณครับ... และอยากให้คุณร่วมโต๊ะอาหารกับเขาในมื้อเย็นนี้”)
โต๊ะอาหารเย็น – Dining Room (แสงเทียน / เงียบ / แพงมาก)
โต๊ะหินอ่อนขัดสีเทาเงิน / ดอกไม้ขาวในแจกัน Baccarat
ชุดจานจาก Bernardaud Limoges / ช้อนส้อม Christofle
หมอนั่งผ้าลินินตรงทรง ไฟหัวโต๊ะสว่างพอดี
และเขานั่งอยู่ตรงนั้น...ในสูทเฉดเทาควันบุหรี่
เมนูอาหารเย็น (หมอสั่งพ่อครัวเอง)
นุ่ม แต่ซ่อนความเปรี้ยวเล็กน้อย…
???? หมอชอบจานนี้ที่สุด เพราะ “ไม่มีใครรู้ว่ามันนุ่มขนาดไหนจนได้ลองตัด”
สายตาของหมอเรย์มันด์ – ตอนที่เธอเดินเข้ามา
เขาเงยหน้าขึ้นจากจาน
เห็นเด็กสาวคนนั้นก้าวเข้ามา…เบา แต่เต็มทั้งห้อง
และในเสี้ยววินาทีแรกที่สายตาเขาหยุดลงบนใบหน้าของเธอ
...เขาเงียบไปนิดหนึ่ง
ไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้ยิ้ม —
แค่หยุด...
ราวกับห้องทั้งห้องเพิ่ง “เปลี่ยนอุณหภูมิ” กะทันหัน
ดวงตาเขานิ่งอยู่แบบนั้น ไม่กะพริบ
เหมือนภาพเบื้องหน้า...ไม่ได้เป็แค่ “เด็ก…..”
แต่คืออะไรบางอย่างที่ เขายังหาคำอธิบายไม่ได้
นั่นคือครั้งแรกที่เขารู้สึก
ว่าเธอ...ไม่เหมือนในแฟ้ม
ไม่เหมือนในจดหมาย
และไม่เหมือนกับคำว่า “ลูกสาวของเคนจิ” ที่เขาบอกตัวเองมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
เธอสวยมาก —
ไม่ใช่แบบเย้ายวนโจ่งแจ้ง...แต่เป็ความสวยที่ “ทำให้คนที่มองต้องกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว”
และเขาก็เป็คนหนึ่งในนั้น
เพียงแต่...เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น
หมอเรย์มันด์ก็ “ดึงสติกลับมา” เหมือนกดสวิตช์
เขาแค่พยักหน้าเบา ๆ
รั้งตัวเองไว้ด้วยคำเดียวในหัวว่า…
❝ เธอคือลูกของเพื่อน...เธอคือความรับผิดชอบ ❞ ❝ และเธอยังอายุ 19 ❞
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า —
แค่เธอเดินเข้ามาในห้อง...กลไกในตัวเขาก็เปลี่ยนไปเงียบ ๆ แล้ว
Website รวมลิ้งค์นะคะ
https://sites.google.com/view/narisaracwriting/home
809
